Π.Π. Endurance 24h Le Mans: Νίκη για την Honda Γαλλίας

Από τον

Μπάμπη Μέντη

31/8/2020

Από το 1969 που έγινε ο πρώτος αγώνα αντοχής των 1000km στην πίστα του Le Mans, μια νίκη στη γαλλική πίστα είναι πάντα κατόρθωμα, ειδικά όταν ο αγώνας έχει διάρκεια 24 ωρών. Φέτος, στα πλαίσια του EWC (Endurance World Championship) της FIM τέσσερεις διαφορετικές εταιρείες μοτοσυκλετών και τρεις ελαστικών έδωσαν μάχη σώμα με σώμα για την πολυπόθητη νίκη στη μεγάλη κατηγορία. Τελικός νικητής ήταν η ομάδα της Honda Γαλλίας (F.C.C. TSR Honda France) που κατάφερε να περάσει πρώτη τη γραμμή του τερματισμού αλώβητη. Η βροχή είναι πάντα μέσα στις πιθανότητες και σε αυτόν τον αγώνα και έκανε δύο φορές την εμφάνισή της. Θύμα και τις δύο φορές η εργοστασιακή ομάδα της BMW που είχε ξεκινήσει από τη δεύτερη θέση και μέχρι να αρχίσουν οι ψιχάλες ήταν μπροστά στον αγώνα. Όμως μόλις έπιασε βροχή η άσφαλτος έγινε πολύ γλιστερή και η S1000RR βρέθηκε στα χορτάρια, όμως κατάφερε να επιστρέψει στην πίστα στην 5^η θέση.

Το ίδιο έγινε κι όταν έπιασε για δεύτερη φορά βροχή στο τέλος του αγώνα, μόνο που αυτή την φορά οδήγησε στην εγκατάλειψη, μόλις 12 γύρους πριν πέσει η καρό σημαία. Παρηγοριά για την BMW ήταν η νίκη του ιδιώτη αυστριακού Stefan Kerschbaumer στην κατηγορία Superstock που τερμάτισε μάλιστα στην 8^η θέση της γενικής κατάταξης. Η μάχη για την νίκη παίχτηκε στους τελευταίους δύο ώρες, όπου η σποραδικές βροχές έβαλαν τις ομάδες να ρισκάρουν με την επιλογή ελαστικών. Κάπως έτσι η ομάδα της Suzuki έχασε την δεύτερη θέση από την Kawasaki, που φαινόταν πως την είχε σίγουρη με την διαφορά δύο ολόκληρων γύρων που είχε κάνει δύο ώρες πριν το τέλος, όμως μια πτώση άλλαξε τα δεδομένα. Έτσι η σταθερότητα της CBR 1000 RR έδωσε τη νίκη στην Honda Γαλλίας, που χρησιμοποιούσε ελαστικά της Bridgestone και την ανέβασε στη δεύτερη θέση της βαθμολογίας στο πρωτάθλημα, πίσω από την πρωτοπόρο Suzuki.

Βαθμολογία Πρωταθλήματος

1	Suzuki Endurance Racing Team	Suzuki	FRA	127
2	F.C.C. TSR Honda France	Honda	JPN	87
3	Yamalube Yamaha EWC Official Team by YART	Yamaha	AUT	82
4	BMW MOTORRAD WORLD ENDURANCE TEAM	BMW	BEL	82
5	TEAM SRC KAWASAKI FRANCE	Kawasaki	FRA	80
6	Wójcik Racing Team	Yamaha	POL	70
7	VRD IGOL PIERRET EXPERIENCES	Yamaha	FRA	62
8	3ART BEST OF BIKE	Yamaha	FRA	62
9	MACO RACING Team	Yamaha	SVK	46
10	Tati Team Beaujolais Racing	Kawasaki	FRA	35
11	Team Bolliger Switzerland	Kawasaki	SUI	30
12	Honda Asia-Dream Racing with SHOWA	Honda	JPN	28
13	Team LRP Poland	BMW	POL	27
14	TECMAS BMW GMC	BMW	FRA	26
15	National Motos	Honda	FRA	22
16	Yamaha Sepang Racing	Yamaha	MAS	20
17	BMW Sepang Racing	BMW	MAS	14
18	ERC-Endurance	Ducati	GER	14
19	Motobox Kremer Racing #65	Yamaha	GER	13
20	SUZUKI JEG - KAGAYAMA	Suzuki	ESP	12
21	TEAM PLUSONE	BMW	JPN	11
22	MOTOTECH EWC TEAM	Yamaha	BEL	11
23	British Endurance Racing Team	Suzuki	GBR	11
24	Team R2CL	Suzuki	FRA	10
25	Zuff Racing Honda Swiss Team	Honda	SUI	8
26	Bertl K. Racing Team	BMW	AUT	8
27	FSB MATT RACING	Yamaha	POR	6
28	Team Kodama	Yamaha	JPN	5
29	KRP SANYOKOUGYOU & will raise RS-ITOH	Kawasaki	JPN	4
30	EMRT	Yamaha	FRA	4

https://bit.ly/MOTO_678

Υπόλοιπα πρωταθλήματα

Michael Dunlop: Πεθαίνει το Road Racing όσο ανεβαίνουν Isle of Man TT και North West 200!

Έρχονται οι αναβάτες BSB και αλλοιώνουν την οικογένεια του Road Racing

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

30/10/2024

Την ανησυχία του για την εξέλιξη που υπάρχει στους αγώνες Road Racing εξέφρασε ο κυρίαρχος του Isle of Man TT σε συνέντευξή του, τονίζοντας πως έχει χαθεί η φυσική ροή του πρωταθλήματος Road Racing που κάποτε τροφοδοτούσε τους διεθνής αγώνες με πρωτοκλασάτους αναβάτες που είχαν εξελιχθεί μέσα από αυτό.

Τώρα έρχονται 20 αναβάτες από το BSB για να τρέξουν στο Isle of Man TT και στον North West 200, έτοιμοι και εξελιγμένοι ως προς την οδήγησή τους και χωρίς να ακολουθούν όλο το πρωτάθλημα Road Racing.

Πλέον δεν τροφοδοτούν αυτοί οι αγώνες με νέους αναβάτες το BSB, αλλά αντιθέτως δέχονται ένα κύμα Superbike αγωνιζομένων τόσο το Isle of Man TT όσο και ο North West 200.

Στο μέλλον, τόνισε ο Dunlop, το Isle of Man TT και ο North West 200 θα γίνονται ολοένα και πιο δημοφιλής αγώνες, την ίδια ώρα που το Road Racing θα σβήνει.

«Απλά αυτή είναι η κατάσταση» είπε με τον χαρακτηριστικό του, απόμακρο τρόπο, ο Dunlop κλείνοντας την δήλωσή του στο BBC Sport.

Ο κίνδυνος που θέλει να περιγράψει ο Michael Dunlop είναι εκείνος που συζητήσαμε μαζί τον περασμένο Ιανουάριο, όταν τον συνάντησα στο πλαίσιο της επίσκεψης στις εγκαταστάσεις της D3O. Δεν τον νοιάζει ούτε ο αυξημένος ανταγωνισμός, ούτε και αν θα συνεχίσει να έχει χορηγούς. Έτσι και αλλιώς το 40% των εξόδων της ομάδας του το καλύπτει ο ίδιος με τα έσοδα που έχει από την κατασκευαστική του εταιρεία την οποία και δεν διαφημίζει μέσα από τους αγώνες. Όλη η ομάδα είναι δικοί του άνθρωποι που εργάζονται σε διαφορετικά επαγγέλματα και όταν είναι να τρέξουν στο Isle of Man TT, μαζεύονται για να νικήσουν τους «εργοστασιακούς». Υπό αυτή την έννοια, ο Dunlop, ο μοναδικός που έμεινε πλέον με το όνομα έχοντας χάσει σε αυτούς τους αγώνες πατέρα, αδερφό και θείο, δεν αγχώνεται για τον ανταγωνισμό αλλά για τις μελλοντικές επιπτώσεις που μπορεί να υπάρχουν στους κανονισμούς του αγώνα.

Αυτή την στιγμή δεν πιέζει κανείς για αλλαγές με στόχο την αυξημένη ασφάλεια, η οποία δεν υπάρχει τρόπος να αυξηθεί αν δεν αλλοιωθεί πλήρως η ταυτότητα του Isle of Man TT. Μία μίξη όμως περισσότερων αναβατών από το BSB μπορεί να οδηγήσει σε δυνατότερη κραυγή ενάντια στους θανάτους και τα δυστυχήματα του Isle of Man TT που θα βρει ανοιχτά αυτιά, σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει τώρα.

Εύλογο να υπάρχουν σχόλια που απορούν με το γεγονός πως αγώνες όπως ο Isle of Man TT συνεχίζει να υπάρχει, και ακόμη πιο κατανοητό να συμβαίνει αυτό στη χώρα μας που χάνει πολύ κόσμο στους δρόμους. Η απορία είναι μεγαλύτερη μάλιστα για εμάς εδώ καθώς εκεί υπάρχουν μπόλικες πίστες και δεν χρειάζεται να κλείνει κανείς τους δρόμους ενός νησιού για να τρέξει.

360_Interview_2 — φωτό από πρόσφατη συνέντευξή μας

Σε αυτό το στάδιο θα θυμίσω την απορία που έχει και ο ίδιος το Michael Dunlop, οι Ιρλανδοί της ομάδας του και αρκετοί από τους Άγγλους αγωνιζόμενους που ξέρουν που πέφτει η Ελλάδα και την έχουν επισκεφτεί, ότι πώς μπορεί να μιλά κανείς για ασφάλεια ενός αγωνιζόμενου όταν δεν έχει μάθει να φορά ακόμη το κράνος του καθημερινά, εκεί που συμβαίνουν όλα τα ατυχήματα. Σε αυτό το στάδιο θα θυμίσω ένα παλαιότερο άρθρο σχετικά με το αν θα έπρεπε να συνεχίσουν ή όχι αυτοί οι αγώνες: