Δοκιμή καθαρισμού κινητήρα με Motul Engine Clean

Δοκιμάσαμε: MOTUL Engine Clean μετρώντας συμπίεση!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

29/11/2017

Ο καθαρισμός κινητήρα δεν είναι διαδεδομένη πρακτική στην Ελλάδα όπως προκύπτει από τα στοιχεία αγοράς των αντίστοιχων προϊόντων καθαρισμού στην χώρα μας. Μία από τις αιτίες είναι η ελλιπής ενημέρωση για την αποτελεσματικότητα της διαδικασίας, που όταν συνδυάζεται με την άγνοια γύρω από την καθ’ αυτή αναγκαιότητα του καθαρισμού αλλά και την παραπληροφόρηση που επίσης βλέπουμε να υπάρχει, μας αφήνει να κατανοήσουμε τους λόγους που η πλειοψηφία δεν καθαρίζει συχνά τους κινητήρες από κατάλοιπα της καύσης.

Το ζήτημα για εμάς ήταν να αποτυπώσουμε έμπρακτα την διαφορά πριν και μετά την εφαρμογή προϊόντος καθαρισμού και η ευκαιρία αυτή δόθηκε στο συνεργείο MOTO R-Evolution του κ. Μηνά Καραλή κατά την διάρκεια τεχνικού σεμιναρίου.

-------

Με την συνεργασία του συνεργείου μοτοσυκλετών: Μηνά Καραλή MOTO R-Evolution & της MOTUL Greece

Οι συνθήκες εφαρμογής ήταν ιδανικές για να δυσκολέψουμε το προιόν: Είχαμε στην διάθεσή μας μία Yamaha R1 του 2003 με αποκλειστικό ρόλο χρήσης τα track days, κι εμφανώς να έχουν παραμεληθεί τα διαστήματα συντήρησής της. Το οξύμωρο βέβαια ήταν πως μόλις 500 χιλιόμετρα πριν, είχαν αλλαχθεί τα λάδια. Οποιαδήποτε διαφορά μετά τον καθαρισμό, θα αποκτούσε λοιπόν πολλαπλάσια αξία.

Ο κ. Καραλής αφαιρεί μπροστά μας το καπάκι κεφαλής, μετρώντας συμπίεση, κι εξετάζοντας παράλληλα την όψη στους εκκεντροφόρους. Οι επικαθήσεις, όπως ήταν αναμενόμενο, ήταν αρκετές και χρειάζονται τρίψιμο για να αφαιρεθούν. Κλείνουμε τον κινητήρα, τον ζεσταίνουμε, κι αδειάζουμε στα λάδια ένα δοχείο 200ml Engine Clean της MOTUL, χωρίς να αφαιρέσουμε λάδι πιο πριν, καθώς δεν ήταν απαραίτητο.

 

 

Βάζουμε μπροστά την R1 και την αφήνουμε περίπου 20 λεπτά στο ρελαντί, στη διάρκεια των οποίων δεν ανέπτυξε ιδιαίτερα υψηλή θερμοκρασία. Αδειάζουμε τα λάδια και ξανά ανοίγουμε τον κινητήρα.

Οι επικαθήσεις στους εκκεντροφόρους είναι φανερά λιγότερες, αλλά το σημαντικό δεν είναι στην όψη τους, το σημαντικό είναι πως πλέον αφαιρούνται με ένα απλό πέρασμα του δαχτύλου χωρίς τρίψιμο, χωρίς πίεση!

Η όψη στο «ματάκι» της στάθμης του λαδιού είναι σημαντικά καλύτερη και την διαφορά έρχεται να επιβεβαιώσει η μέτρηση της συμπίεσης που έχει ανέβει κατά ενάμισι κιλοπασκάλ. Το μανόμετρο τοποθετήθηκε στον ίδιο κύλινδρο και δείχνει την διαφορά του πριν και του μετά, στο πολύπαθό αυτό μοτέρ της συγκεκριμένης Yamaha R1.

Συνήθως η διαφορά στην συμπίεση από τον καθαρισμό κινητήρα, δεν είναι σε μέγεθος που ο μέσος αναβάτης αντιλαμβάνεται απευθείας με το χέρι του, όμως τέτοια νούμερα μπορούν να γίνουν άμεσα αντιληπτά από τον δεξί καρπό, πριν χρειαστείς επαλήθευση από δυναμόμετρο.

Υπάρχει μία παραπληροφόρηση, τοπικά εδώ στην Ελλάδα, για την λειτουργία των προϊόντων καθαρισμού κινητήρα. Ιδιαίτερα από την στιγμή που μετά από τον καθαρισμό σε παλιές και κακοσυντηρημένες μοτοσυκλέτες, υπάρχουν ορισμένοι που δηλώνουν να έχουν εντοπίσει τα πρώτα σημάδια διαρροής από φλάτζες κατηγορώντας το καθαριστικό. Ωστόσο δεν ισχύει κάτι τέτοιο στην πράξη. Κανένα από τα συστατικά του καθαριστικού δεν είναι διαβρωτικό και για αυτό όχι μόνο δεν συνοδεύεται από την αντίστοιχη υποχρεωτική σε αυτές τις περιπτώσεις σήμανση, αλλά συνίσταται η χρήση του και σε κάθε αλλαγή λαδιών, αν αυτό είναι οικονομικά εφικτό. Αυτό που συμβαίνει μερικές φορές σε συνεργεία, είναι ασυντήρητες μοτοσυκλέτες που με τον καιρό οι επικαθίσεις έχουν σφραγίσει τις διαρροές τους, να ανακαλύπτουν πως επιτέλους θα πρέπει να γίνει μία γενική συντήρηση.

Για εμάς η διαδικασία επαλήθευσης της αποτελεσματικότητας του καθαρισμού κινητήρα, δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφιβολίας. Μετρήσαμε την συμπίεση πριν και μετά, είδαμε τα κατάλοιπα της καύσης να φεύγουν και τις επικαθήσεις να αφαιρούνται χωρίς τρίψιμο και πίεση, σε σημείο που θα εξαφανίζονταν πλήρως μετά από άλλη μία αλλαγή λαδιών με καθαρισμό και διαπιστώσαμε έτσι έμπρακτα την διαφορά από την χρήση του MOTUL Engine Clean.

Στην Κεντρική Ευρώπη έχουμε εικόνα από το MOTUL Engine Clean να χρησιμοποιείται και στα diesel αυτοκίνητα, όπου η ποιότητα του καυσίμου δημιουργεί πολλά προβλήματα και ο καθαρισμός των κινητήρων από τα κατάλοιπα της καύσης, μια πιο συνηθισμένη διαδικασία. Γενικότερα στην υπόλοιπη Ευρώπη, ο καθαρισμός κινητήρα είναι μία πιο συνηθισμένη διαδικασία, και με την βοήθεια του συνεργείου R-Evolution και της MOTUL, μπορέσαμε έμπρακτα να δείξουμε πως δεν συμβαίνει τυχαία.

 



 

Motul Engine Clean

Ειδικό καθαριστικό για 4-χρονους κινητήρες μοτοσυκλετών με ή χωρίς υγρό συμπλέκτη. Διαλύει αποτελεσματικά επικαθήσεις άνθρακα και κατάλοιπα καύσης. Εξουδετερώνει τα υποπροϊόντα καύσης που επιβαρύνουν την λειτουργία και επιταχύνουν την φθορά του κινητήρα. Τα διαλυμένα κατάλοιπα απομακρύνονται από τον κινητήρα κατά την διαδικασία αλλαγής λιπαντικών. Καθαρίζει τον κινητήρα και επαναφέρει τα αρχικά επίπεδα συμπίεσης των κυλίνδρων. Καθαρός κινητήρας σημαίνει αύξηση ιπποδύναμης, μείωση κατανάλωσης καυσίμου και λιπαντικού, ομαλότερη λειτουργία και μεγαλύτερη διάρκεια ζωής. Μειώνει την ρύπανση των καυσαερίων, μειώνει την επιβάρυνση του περιβάλλοντος και προστατεύει τον καταλυτικό μετατροπέα.

Δείτε περισσότερα για το MOTUL Engine Clean

Εφαρμογή: 1) Προσθέστε το προϊόν στο σύστημα λίπανσης πριν την αλλαγή λαδιών, σε θερμοκρασία λειτουργίας. 2) Λειτουργήστε τον κινητήρα για περίπου 15 λεπτά στο ρελαντί, χωρίς να ανεβάσετε καθόλου στροφές. 3) Κατόπιν σβήστε τον κινητήρα και αντικαταστήστε τα λιπαντικά και το φίλτρο λαδιού με καινούργια. Για ιδανικά αποτελέσματα επαναλάβατε σε κάθε αλλαγή λιπαντικού.

Δοσολογία: Ένα δοχείο 200ml είναι επαρκές για ποσότητα λιπαντικού κινητήρα έως 4 λίτρα. Προσθέστε (ή αφαιρέστε) 60ml για κάθε λίτρο λιπαντικού. Το προϊόν συλλέγεται μαζί με τα χρησιμοποιημένα λάδια, σύμφωνα με την περιβαλλοντική νομοθεσία.

Δείτε πλήρες φωτογραφικό υλικό, από την δοκιμή του MOTUL Engine Clean: 

Με την συνδρομή του MOTO R-Evolution: https://www.motorevolution.gr/

Ετικέτες

Η καλύτερη μοτοσυκλετιστική ιστορία των ημερών: Η μοίρα και το K75!

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/12/2015

 

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο τεύχος Δεκεμβρίου 2015 (τ.553), πιστεύουμε όμως ότι αποτελεί μία από τις καλύτερες μοτοσυκλετιστικές ιστορίες και μάλιστα αρμόζει με το πνεύμα των ημερών, οπότε αξίζει να αναδημοσιευτεί και να δοθεί η συνέχεια… Ακολουθεί η ιστορία, όπως δημοσιεύτηκε:

Στης μοίρας το σταυροδρόμι

κείμενο: Γιάννης Σπετσιάρης  
φωτό: του ιδίου
 

 

Ένα μόνιμο άγχος που έχουμε οι ιδιοκτήτες μοτοσυκλέτας και προσπαθούμε με κάθε τρόπο να το αποφύγουμε είναι η κλοπή, καθώς είναι κάτι σχετικά πολύ πιθανό να συμβεί. Χωρίς αυτό να γίνεται αντιληπτό, ακόμα και σε ώρες αιχμής σε πολυσύχναστους δρόμους, πόσο μάλλον τις νυχτερινές ώρες. Την εποχή της κρίσης το φαινόμενο αυτό έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις με αποτέλεσμα να είναι αρκετοί εκείνοι που έχουν απωλέσει τις μοτοσυκλέτες τους και πλέον το μόνο που έχουν για να τις θυμούνται είναι μερικά MB στην μνήμη των φωτογραφικών μηχανών τους

 

 Ένας από αυτούς τους άτυχους πρώην ιδιοκτήτες είμαι και εγώ. Κάτι το οποίο διαπίστωσα με ιδιαίτερα κυνικό τρόπο βγαίνοντας από το σπίτι ένα πρωινό. Ανυποψίαστος για το τι μου έχει συμβεί είχα ήδη κανονίσει καφέ με φίλους, είχα φορέσει μπουφάν και κράνος, βγήκα από το σπίτι με το κλειδί στο χέρι και συνειδητοποιώ ότι κάτι λείπει! Το μυαλό μου δεν μπορούσε να το αντιληφθεί, σκεφτόμουν τι έκανα το προηγούμενο βράδυ, μήπως την είχα αφήσει στο απέναντι πεζοδρόμιο ή σε κάποιο άλλο σημείο κοντά στο σπίτι! Τελικά είχε συμβεί το χειρότερο, η μηχανή μου είχε βγάλει φτερά και είχε πετάξει! Τώρα θα πείτε ότι παρόμοιες ιστορίες έχετε ακούσει πολλές. Το αξιοσημείωτο λοιπόν δεν είναι το θλιβερό αυτό γεγονός, αλλά ό,τι συνέβη λίγους μήνες αργότερα!

Όταν λοιπόν πέρασε ένα εύλογο χρονικό διάστημα το οποίο μου επέτρεψε να αποδεχθώ το γεγονός ότι η μηχανή που είχα αγοράσει με τόσους κόπους και είχα ξοδέψει τόση αγάπη, φροντίδα και ατελείωτες ώρες πάνω της για να μάθω ό,τι μπορούσα περισσότερο και να την κάνω όσο ομορφότερη μπορούσα, απλά χάθηκε σε λίγες ώρες. Όπως επίσης ότι δεν θα απολαύσω ξανά τον απογευματινό μου καφέ καθισμένος στο πεζούλι της αυλής μου χαζεύοντάς την με τις ώρες, κάνοντας τους γείτονες να σχολιάζουν με ένα ύφος κουτσομπολίστικης αδιαφορίας και τη μάνα μου να με παρατηρεί πολλές φορές αμίλητη και μάλλον ανήσυχη, θεωρώντας ότι η μηχανή μου είχε γίνει εμμονή... Αφού λοιπόν όλα αυτά ξεπεράστηκαν, έκανα ένα γρήγορο απολογισμό στα οικονομικά και ψυχολογικά μου αποθέματα, διαπιστώνοντας ότι είναι αρκετά περιορισμένα! Εκείνη την περίοδο συμπωματικά είχε αρχίσει το ΜΟΤΟ τα άρθρα περί customizing. Ήταν μία καλή λύση σκέφτηκα, έτσι ώστε να έχω μηχανή στα δικά μου γούστα με την δικιά μου πινελιά -εν μέρει από το δικό μου χέρι- και με μικρό κόστος. Καθώς είχα εργαλεία, χώρο και διάθεση, άρχισα να ψάχνω για κάτι ανάλογο. Όμως οι σκέψεις αυτές δεν υλοποιήθηκαν ή τουλάχιστον όχι έτσι ακριβώς κι αυτό γιατί τις αμέσως επόμενες ημέρες εμφανίστηκε από το πουθενά (κυριολεκτικά) και μου χαρίσθηκε η μηχανή που έχω, κυκλοφορώ και ταξιδεύω τους τελευταίους εφτά μήνες.

Το timing

Και κάπου εδώ χρονικά ξεκινάει η ιστορία του καινούργιου αποκτήματός μου, της δικιάς μου πλέον BMW K75. Μίας ιστορίας όπου παρόμοιές της συνοδεύονται συνήθως από τη φράση "αυτά μόνο στις ταινίες γίνονται". Όλα ξεκίνησαν σε μια πρωινή υπηρεσία όπου με αφορμή κάποια μικροβλάβη της μοτοσυκλέτας που χρησιμοποιούσα, πετάχτηκα σε ένα συνεργείο του κέντρου για επισκευή. Λίγη ώρα αργότερα και αφού βγήκα από το συνεργείο με σκοπό να συνεχίσω κανονικά την περιπολία μου, σταματάει ακριβώς μπροστά μου ένας κύριος με τη μηχανή του. Κατάλαβα ότι κάτι θέλει και τον πλησίασα να του μιλήσω. Εκεί ήταν μεγάλη μου έκπληξη, καθώς ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν ήθελε να με ρωτήσει για το αν θα μπορούσε να παρκάρει στο συγκεκριμένο σημείο ή αν γνωρίζω κάποια οδό που τυχόν να έψαχνε, όπως υνήθως γίνεται. Αυτό που με ρώτησε ήταν αν ήξερα κάποιο συνάδελφο (αστυνομικό δηλαδή) που να ήθελε τη μηχανή που οδηγούσε. Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ αυτή τη στιγμή, δεν κατάλαβα αρχικά τι εννοούσε, τον ξαναρώτησα και μου επιβεβαίωσε τα πρώτα του λόγια, ότι σκεφτόταν δηλαδή να την χαρίσει σε έναν αστυνομικό της ΔΙ.ΑΣ. Κάνοντας μία σύντομη κουβέντα μαζί του, μου είπε εμφανώς συγκινημένος ότι την επόμενη ημέρα θα έκανε εισαγωγή στο νοσοκομείο για μία σοβαρή εγχείρηση. Του έδωσα τις θερμότερες ευχές μου για καλή ανάρρωση (ανεξάρτητα από την έκβαση των σκέψεών του για να μας χαρίσει την μηχανή του, μόνο ή πρόθεση του με είχε συνεπάρει και με είχε γεμίσει πολλές ευχάριστες σκέψεις για την κίνηση του αυτή) ανταλλάξαμε τηλέφωνα χαιρετηθήκαμε και φύγαμε.

Ενάμιση μήνα περίπου αργότερα μου έστειλε μήνυμα λέγοντάς μου ότι πήγαν όλα καλά τελικά και όποτε ήθελα να βρισκόμασταν για την BMW. Έτσι και έγινε, δώσαμε ραντεβού και πήγα από το σπίτι του και την πήρα. Μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι με είχε τουλάχιστον μια ώρα και μου εξηγούσε τα πάντα, από το πως δουλεύει μέχρι και την τελευταία βίδα που άλλαξε, ενώ μου έδωσε επίσης service bοok από το έτος αγοράς της στην Γερμανία μέχρι την ημέρα που μου το παραχώρησε. Γιατί όλα αυτά; Στο κάτω-κάτω, δεν την πουλούσε ώστε να θέλει να κάνει καλή εντύπωση. Σκεφτόμουν ότι το κάνει ίσως, με τον τρόπο του, για να μου δείξει πόσο πολύ την φρόντιζε και να μην την παρατήσω σε κάποια αποθήκη. Ίσως πάλι γιατί δεν μπορούσε να την αποχωριστεί….

Ένα μήνα περίπου μετά από την ημέρα που μου την έδωσε, τηλεφωνηθήκαμε και βρεθήκαμε για να του δείξω την μηχανή του. Μέσα σε αυτόν τον μήνα είχα δουλέψει αρκετά με την BMW και την είχα πλήρως ανανεωμένη, καθαρή, βαμμένη και γυαλισμένη. Δεν μπορώ να περιγράψω το βλέμμα και την χαρά του όταν την είδε παρκαρισμένη έξω από το καφέ που είχαμε δώσει ραντεβού... Την περιεργαζόταν λεπτομερώς, με ρωτούσε τι έκανα στο κάθε κομμάτι που έβλεπε διαφορετικό ,την φωτογράφιζε και το πρόσωπό του είχε μια ικανοποίηση, μία ανακούφιση και ένα χαμόγελο που δεν μπορούσε να κρύψει, το οποίο το εξέλαβα ως παρηγοριά για τη σωστή -εκ του αποτελέσματος- επιλογή στο πρόσωπό μου και ας ήμουν γι' αυτόν ένας άγνωστος με στολή εκείνο το πρωινό στο κέντρο. Και την ικανοποίησή του ότι ο καινούργιος ιδιοκτήτης πλέον, σέβεται την κυρία του και κυρίως τον τρόπο με τον οποίο την απέκτησε. Και έτσι ο κύριος Αντώνης έφυγε από το καφέ ήσυχος για την μοίρα της BMW του με την οποία πέρασε 22 χρόνια της ζωής του και τώρα λόγω υγείας η "σχέση" τους αναγκάστηκε να τερματίσει, αλλά κι εγώ γιατί φάνηκα αντάξιος της γενναιόδωρης κίνησής του!

Μαθήματα ζωής

Ο καθένας μπορεί να το δει διαφορετικά, ίσως ως σημάδι από το Θεό ή από το σύμπαν ή κάρμα... Προσωπικά δεν μπήκα στην διαδικασία να το χαρακτηρίσω, απλώς αναλογιζόμενος όλη αυτή την εμπειρία της ζωής μου, από την πρώτη μέρα μέχρι και σήμερα, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δυο είναι τα σημαντικότερα μαθήματα που πήρα.

Όσον αφορά την μοτοσυκλέτα, διαπίστωσα αυτό που πολλές φορές έχει ειπωθεί στις σελίδες του ΜΟΤΟ, ότι δηλαδή σημασία δεν έχει πόσα κυβικά και αλόγα διαθέτεις αλλά πόση τρέλα και διάθεση γι' αυτό που λέγεται μοτοσυκλέτα. Και αυτό το κατάλαβα από τότε που το κινέζικο παπί, εκτός από εργαλείο, είχε πάρει και την θέση του μεταφορικού μέσου της βόλτας μου. Διαπίστωσα ότι μπορεί να μην έτρεχα και η αδρεναλίνη να μην χτύπαγε κόκκινο κάθε φορά που έβγαινα βόλτα και άνοιγα το γκάζι, μπορεί να πήγαινα πιο αργά, αλλά πλέον θέλοντας και μη χάζευα πράγματα που πριν δεν είχα προσέξει ποτέ. Παρατηρούσα το περιβάλλον γύρω μου και συνειδητοποιούσα ότι τους δρόμους που πέρναγα συνέχεια, απλά δεν τους ήξερα γιατί ποτέ δεν τους είχα παρατηρήσει. Αυτό ακριβώς συνέβη και με την καλοκαιρινή ετήσια βόλτα μου, τον γύρο της Εύβοιας , που εκείνη τη χρονιά δεν την έκανα με 1000 κυβικά και βαλίτσες, αλλά με 125 κυβικά με μια τσάντα στην πλάτη και άλλη μια δεμένη στο πίσω μέρος της σέλας. Σαν άλλος μικρός... πολύ μικρός, Μητσάκης! Και όμως, αυτή την φορά είχα να διηγηθώ πολύ περισσότερα πράγματα και ταλαιπωρίες από κάθε άλλη. Αυτό το καλοκαίρι θα θυμάμαι περισσότερο γιατί τότε ήταν αληθινή μοτοσυκλετιστική βόλτα. Γιατί αν πραγματικά θέλεις να νιώσεις περιπέτεια με μηχανή δεν χρειάζεσαι πολλά περισσότερα πράγματα από δυο ρόδες και ένα μοτέρ και ας είναι και 125... Ίσως να αναγκάστηκα να το καταλάβω με το δύσκολο τρόπο, αλλά έστω και έτσι το έκανα. Γι' αυτό δεν με πειράζει ούτε που τώρα με την BMW του κ. Αντώνη φορτωμένη πάω με 120 χιλιόμετρα και στην δεξιά λωρίδα, ούτε που θα φτάσω λίγο αργότερα στον προορισμό μου. Γιατί με μια μοτοσυκλέτα σχεδόν εικοσιπενταετίας που έχω τους τελευταίους εφτά μήνες, έχω διανύσει πολλά περισσότερα ταξιδιωτικά χιλιόμετρα, απ' ότι με την μηχανή των 150 ίππων που κατείχα τα τελευταία χρόνια.

Το δεύτερο –και σημαντικότερο- μάθημα που πήρα είναι η καλοσύνη που υπάρχει ακόμα σε μερικούς ανθρώπους και πως τελικά ακόμη και στις μέρες μας γίνονται θαύματα…

 

---------------

Το K75 συνεχίζει την νέα του ζωή με τον Γιάννη, γράφοντας χιλιόμετρα όπως ακριβώς θα ήθελε και ο πρώτος ιδιοκτήτης του. Ο μοτοσυκλετισμός σε αυτή τη χώρα έχει στηθεί σε πολύ γερά θεμέλια και είμαστε πολύ χαρούμενοι για αυτό...