Γιατί οι μοτοσυκλέτες των MotoGP χρησιμοποιούν slick ελαστικά

Λεία ελαστικά χωρίς αυλακώσεις για μέγιστη πρόσφυση στο στεγνό - Ειδικές γόμες με αυλακώσεις για την βροχή
tyres
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

9/9/2026

Η απουσία χάραξης αυξάνει την επιφάνεια επαφής με την άσφαλτο και αποτελεί βασικό στοιχείο των επιδόσεων στα MotoGP.

Οι μοτοσυκλέτες στα MotoGP χρησιμοποιούν slick ελαστικά στις στεγνές συνθήκες, δηλαδή ελαστικά με εντελώς λεία επιφάνεια και χωρίς αυλακώσεις. Αυτό μπορεί να φαίνεται παράδοξο σε σχέση με μια μοτοσυκλέτα δρόμου, όπου ένα αντίστοιχο ελαστικό θα θεωρούνταν φθαρμένο, όμως στην πίστα η απουσία πέλματος έχει συγκεκριμένο πλεονέκτημα: αυξάνει την επιφάνεια του ελαστικού που βρίσκεται σε επαφή με την άσφαλτο.

tyres

Οι αυλακώσεις ενός ελαστικού υπάρχουν κυρίως για την απομάκρυνση του νερού. Σε στεγνή επιφάνεια όμως μειώνουν την επιφάνεια επαφής και, κατά συνέπεια, την πρόσφυση. Ένα slick τοποθετεί τη μέγιστη δυνατή ποσότητα καουτσούκ πάνω στην άσφαλτο, προσφέροντας καλύτερη πρόσφυση στην επιτάχυνση, το φρενάρισμα και την είσοδο και έξοδο από τις στροφές.

Η ιστορία: Πώς τα slick ελαστικά κυριάρχησαν στους αγώνες

Μέχρι τη δεκαετία του 1970, στους αγώνες μοτοσυκλέτας χρησιμοποιούνταν ελαστικά με αυλακώσεις, αντίστοιχα με εκείνα που συναντάμε στις μοτοσυκλέτες δρόμου.

Ωστόσο, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η συνεχής αύξηση της ισχύος των μοτοσυκλετών άρχισε να φέρνει τα ελαστικά με πέλμα στα όριά τους και οι ομάδες ξεκίνησαν να πειραματίζονται με την αφαίρεση των αυλακώσεων, ώστε να αυξήσουν την επιφάνεια επαφής με την άσφαλτο.

tyres

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, τα slick ελαστικά είχαν αρχίσει να γίνονται η καθιερωμένη επιλογή στους αγώνες. Το 1975, ο Giacomo Agostini κατέκτησε τον τελευταίο του παγκόσμιο τίτλο στα 500cc χρησιμοποιώντας ένα λείο πίσω ελαστικό, διατηρώντας όμως ένα ελαστικό με αυλακώσεις στον εμπρός τροχό. Ένας συνδυασμός που αντικατόπτριζε τη μεταβατική περίοδο και την προσαρμογή του αθλήματος στη νέα τεχνολογία.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, τα slick είχαν πλέον καθιερωθεί σε όλο το κορυφαίο επίπεδο των αγώνων μοτοσυκλέτας και παραμένουν εκεί μέχρι σήμερα. Η εξέλιξή τους, φυσικά, δεν σταμάτησε ποτέ. Τα σύγχρονα slick των MotoGP έχουν ελάχιστα κοινά με εκείνα των πρωτοπόρων της δεκαετίας του 1970, πέρα από τη βασική ιδέα της λείας επιφάνειας. Οι γόμες, η κατασκευή και η ακρίβεια της παραγωγής τους βρίσκονται πλέον σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο.

tyres

Η σημασία του μεγάλου εμβαδού επαφής του ελαστικού γίνεται ακόμη μεγαλύτερη στις ακραίες κλίσεις των MotoGP, που μπορούν να φτάσουν έως και τις 64 μοίρες. Παράλληλα, η γόμα των αγωνιστικών ελαστικών είναι σημαντικά πιο μαλακή από εκείνη ενός ελαστικού δρόμου και έχει σχεδιαστεί να λειτουργεί σε θερμοκρασίες περίπου 80°C έως 120°C.

Άλλες επιλογές – Βροχή και σκληρότητα

Όταν όμως η πίστα βραχεί, τα slick γίνονται ακατάλληλα. Χωρίς αυλακώσεις δεν μπορούν να απομακρύνουν το νερό από την επιφάνεια επαφής, αυξάνοντας σημαντικά τον κίνδυνο υδρολίσθησης. Σε αυτές τις συνθήκες οι ομάδες χρησιμοποιούν τα ειδικά βρόχινα ελαστικά, με βαθιές αυλακώσεις για την απομάκρυνση του νερού.

tyres

Τα slick διατίθενται σε διαφορετικές γόμες, μαλακή, μεσαία και σκληρή. Η μαλακή προσφέρει υψηλότερη πρόσφυση και θερμαίνεται γρηγορότερα, αλλά φθείρεται πιο εύκολα. Η σκληρή έχει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, ενώ η μεσαία αποτελεί τη συμβιβαστική επιλογή μεταξύ πρόσφυσης και αντοχής.

Νέα εποχή προ των πυλών

Η Michelin παραμένει ο αποκλειστικός προμηθευτής ελαστικών της κορυφαίας κατηγορίας των MotoGP έως το τέλος του 2026. Από το 2027, η Pirelli θα αναλάβει τον ρόλο του μοναδικού προμηθευτή και στις τρεις κατηγορίες των Grand Prix, MotoGP, Moto2 και Moto3.

Η λεία επιφάνεια των slick, λοιπόν, δεν είναι μια απλή αγωνιστική επιλογή. Είναι βασικό στοιχείο της πρόσφυσης που επιτρέπει στις μοτοσυκλέτες των MotoGP να επιταχύνουν, να φρενάρουν και να στρίβουν στους καταιγιστικούς ρυθμούς που τους παρακολουθούμε.

tyres

 

Marc Marquez μπροστά από Agostini, Rossi σε νίκες! - 1ος όχι όμως και επίσημα

Οι Sprint δεν μετράνε στα ιστορικά ρεκόρ - Όμως βγάζουν πρωταθλητή
Marquez μπροστά από Agostini και Rossi σε νίκες 2026
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

2/9/2026

Η διπλή νίκη του Marc Marquez στην Αραγωνία τον έφερε πρώτο στη λίστα των αναβατών με τις περισσότερες νίκες στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα σε όλες τις κατηγορίες από καταβολής του, με τον Ισπανό να ξεπερνά τους θρύλους Giacomo Agostini και Valentino Rossi. Όχι όμως και επίσημα.

Με τη νίκη στον Sprint και στον κυρίως αγώνα της Κυριακής ο Marc Marquez έφτασε αισίως τις 123 νίκες, με 103 πρωτιές σε κυρίως αγώνα και 20 ακόμη σε Sprint. Έτσι ο Ισπανός μπορεί να καυχιέται ότι έχει πλέον περισσότερες νίκες από τον τεράστιο Giacomo Agostini, από την άλλη όμως το δικό του ρεκόρ δεν έχει το ίδιο ειδικό βάρος αφού οι Sprint δεν προσμετρώνται στα επίσημα ιστορικά στατιστικά του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος.

Η απόφαση να μην προσμετρώνται οι Sprint στα επίσημα "ιστορικά" στατιστικά πάρθηκε τη σεζόν του 2023 όταν και ξεκίνησαν να πραγματοποιούνται οι μικρότερης διάρκειας αγώνες του Σαββάτου που έχουν κάτι λιγότερο από τους μισούς γύρους από εκείνους του κυρίως αγώνα της Κυριακής -περιορίζονται στους 10. 

Στην μη καταμέτρησή τους στα επίσημα στατιστικά συμφώνησε από την αρχή τόσο Dorna όσο και η FIM θέλοντας να προστατέψει με αυτό τον τρόπο τα ιστορικά ρεκόρ που έχουν πετύχει στο παρελθόν οι προηγούμενοι μεγάλοι αναβάτες του αθλήματος, όπως είναι ο Giacomo Agostini και ο Valentino Rossi (βρίσκονται πρώτος και δεύτερος αντίστοιχα στη σχετική λίστα), μια κίνηση που μοιάζει δικαιολογημένη αλλά πατά πάνω σε σαθρή βάση, για την μεγαλύτερη αλλαγή που έχει γίνει στο αγωνιστικό σκέλος της κορυφαίας κατηγορίας στα 70 και πλέον χρόνια της.

Η συγκεκριμένη λογική μπάζει για τους εξής λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με ανάλογη απόφαση που είχε πάρει η Dorna για το άλλο μεγάλο και δημοφιλές Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, εκείνο των Superbikes. Όταν άλλαξε το φορμάτ και εκεί και προστέθηκε ο αγώνας Superpole η διοργανώτρια αρχή δεν φρόντισε να προστατέψει τα ρεκόρ που είχαν πετύχει προηγουμένως οι θρύλοι των Superbike και ο συγκεκριμένος μικρότερης διάρκειας αγώνας απολαμβάνει κάθε επισημότητα.

Ο δεύτερος λόγος αφορά τους συνολικούς αγώνες του πρωταθλήματος, οι οποίοι έχουν αυξηθεί δραστικά τα τελευταία χρόνια. Πλέον το πρωτάθλημα έχει μια σεζόν με 22 αγώνες, οι οποίοι είχαν ανέβει στους 16 το 2002, όταν ξεκίνησε η MotoGP εποχή. Πριν ήταν λιγότεροι, ενώ όταν ξεκίνησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1949 είχε μόλις έξι (6) αγώνες στο πρόγραμμά του. 

Να προσθέσουμε επίσης το γεγονός ότι έως και τη 10ετία του '80 πολλοί αναβάτες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος έτρεχαν παράλληλα και σε άλλες κατηγορίες διεκδικώντας νίκες και πρωταθλήματα, με τον Agostini να αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, λόγω του μυθικού ρεκόρ νικών που έχει στην κατοχή του. Οι σύγχρονοι αναβάτες δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα σε καμία περίπτωση έτσι όπως έχουν αυξηθεί οι αγώνες για όλους, οπότε αυτό από μόνο του τούς αδικεί σε μεγάλο βαθμό.

Με την αύξηση των αγώνων τα προηγούμενα ρεκόρ, που είχαν γίνει άρχισαν να απειλούνται και να καταρρίπτονται σε πολλές περιπτώσεις στην πάροδο του χρόνου, οπότε το επιχείρημα για την προστασία τους από την Dorna δεν είναι και πολύ ισχυρό αφού αν οι διοργανωτές ήθελαν να τα διαφυλάξουν δεν θα προχωρούσαν σε αύξηση των αγώνων, πόσο μάλλον τόσο δραστική.

Μάλιστα χάνει ακόμη περισσότερη ισχύ αν σκεφτεί κανείς ότι οι αγώνες Sprint προσμετρώνται κανονικά στην ανάδειξη πρωταθλητή στο τέλος της χρονιάς. Μπορούν δηλαδή να επηρεάσουν τον αριθμό πρωταθλημάτων που μπορεί να κερδίσει ένας αναβάτης και αυτό σύμφωνα με τη λογική των διοργανωτών απειλεί επίσης ιστορικά ρεκόρ αφού δίνεται η δυνατότητα σε έναν αναβάτη να κερδίσει ένα πρωτάθλημα μέσω αγώνων που δεν μετράνε στην στατιστική!

Ίσως έχει έρθει ο καιρός να αναθεωρηθεί η απόφαση για την προστασία των ρεκόρ αφού το ίδιο το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα έχει αλλάξει και μεγαλώσει πολύ λόγω και των εμπορικών πιέσεων που του ασκούνται. Είναι ένα μηχανοκίνητο άθλημα με παγκόσμιο κοινό που μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο και για αυτόν το λόγο όλο και περισσότερες χώρες φιλοξενούν ή θέλουν να φιλοξενήσουν Grand Prix, όπως άλλωστε γίνεται και στη Formula 1.

Μέχρι να αλλάξει κάτι στα χαρτιά, αν ποτέ γίνει κάτι τέτοιο -δεν συζητείται καν-, η φροντίσει ο ίδιος ο Ισπανός με την απόδοσή του, ο Marquez βρίσκεται πίσω σε νίκες από τον Agostini που έχει 122 αλλά και από τον Valentino Rossi που ακολουθεί πίσω από τον συμπατριώτη του με 115, έναν εξίσου εξωφρενικό νούμερο (ίσως και περισσότερο) με δεδομένο ότι ο Γιατρός δεν αγωνίστηκε ποτέ παράλληλα, όπως και ο Marquez.