Isle of Man TT 2023: Dunlop και Hickman μοιράστηκαν τις νίκες στα Supertwin και Superstock

Δύο νίκες απέχει ο Dunlop από το ρεκόρ του θείου του Joey

Από τον

Μπάμπη Μέντη

7/6/2023

Ο Michael Dunlop έγινε ο δεύτερος πιο επιτυχημένος αναβάτης στην ιστορία του Isle of Man TT, καθώς με τη νίκη που πέτυχε στην κατηγορία Supertwin έφτασε τις 24 απέχοντας μόλις δύο από το να ισοφαρίσει το ρεκόρ των 26 νικών του θείου του Joey. Στον αντίποδα ο Peter Hickman έσπασε το ρόδι κερδίζοντας στην κατηγορία Superstock.

Η αγωνιστική δράση στο νησί του Man, καθυστέρησε κάποιες ώρες χθες καθώς κάποια σύννεφα είχαν προκαλέσει προβλήματα ορατότητας σε κάποια σημεία της διαδρομής. Όταν αυτά τα θέματα λύθηκαν οι αναβάτες ξεκίνησαν τη μάχη τους τόσο με τη διαδρομή όσο και με το χρονόμετρο στην κατηγορία Superstock. O Michael Dunlop για ακόμη μία ημέρα ξεκίνησε δυνατά τον αγώνα με την μοτοσυκλέτα της MD Racing Honda. Στο πρώτο γύρο ήταν αυτός που βρέθηκε στην πρωτοπορία με τον Peter Hickman της Monster Energy by FHO Racing BMW να τον ακολουθεί κατά πόδας δείχνοντας αποφασισμένος να σταματήσει το σερί νικών του Michael Dunlop. Κοντά στους δύο πρώτους βρέθηκε στα αρχικά στάδια του αγώνα και ο Dean Harrison με την μοτοσυκλέτα της DAO Racing Kawasaki.

Μπαίνοντας στο πρώτο pitstop η διαφορά που είχε δημιουργήσει ο Hickman έναντι του Dunlop είχε εξανεμιστεί, καθώς ο πρώτος έχασε χρόνο στην προσπάθεια του να περάσει τον Davey Todd (Milenco by Padgett’s Motorcycles). Μπαίνοντας στον δεύτερο γύρο το προβάδισμα του Hickman έναντι του Dunlop είχε εκ νέου αυξηθεί φτάνοντας τα 5.3 δευτερόλεπτα. Ο τρίτος Dean Harrison είχε πέσει πιο πίσω καθώς δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει στον γρήγορο ρυθμό των πρωτοπόρων. Στον τρίτο και τελευταίο γύρο, το προβάδισμα του Hickman είχε φτάσει τα 15.7 δευτερόλεπτα, με τον Dunlop να έχει επαναπαυτεί με τη δεύτερη θέση. Ο Hickman αν και βρισκόταν σε ρυθμό επίθεσης στον τελευταίο γύρο αποφάσισε να κόψει ώστε να φτάσει στην 10^η νίκη του στο Isle of Man TT. Ταυτόχρονα ο ίδιος επικράτησε για 4^η συνεχόμενη χρονιά στην κατηγορία Superstock. Ο Michael Dunlop αρκέστηκε με τη δεύτερη θέση, με τον Dean Harrison να τερματίζει για ακόμη έναν αγώνα στην τρίτη θέση του βάθρου. O Davey Todd, δεν απείλησε και δεν απειλήθηκε φτάνοντας στον τερματισμό κατακτώντας μια τέταρτη θέση. Ο James Hillier (OMG Racing) από την άλλη κατάφερε να ξεπεράσει τον Jamie Coward (KTS Racing powered by Steadplan), στη μάχη της πέμπτης θέσης. Ο Hillier με διαφορά 1.3 δευτερολέπτων πανηγύρισε μια πέμπτη θέση με τον Coward να τερματίζει στην έκτη.

Επόμενη κατηγορία που είδαμε να αγωνίζεται στο νησί του Man ήταν αυτή της Supertwin. O συνήθης ύποπτος Michael Dunlop με την μοτοσυκλέτα της MD Racing έδειξε αποφασισμένος να γράψει ιστορία στον διάσημο αγώνα. Όπερ και εγένετο, ο Dunlop πήρε τον έλεγχο του αγώνα από τον πρώτο γύρο έχοντας δημιουργήσει μια διαφορά 4.5 δευτερολέπτων από τον Jamie Coward (KTS Racing powered by Steadplan Kawasaki), με τον Mike Browne (Burrows Engineering/RK Racing Paton), να βρίσκεται 1.2 δευτερόλεπτα πιο πίσω. Ο Peter Hickman (PHR Performance Yamaha), ήταν τέταρτος έχοντας πίσω του τον Josh Brookes (Dafabet Racing Kawasaki), που πάλευε για ένα καλό αποτέλεσμα. Κλείνοντας τον πρώτο γύρο ο Dunlop είχε φτάσει τη διαφορά στα 14.3 δευτερόλεπτα από τον δεύτερο Coward, ο οποίος με τη σειρά του είχε πλέον διαφορά 2.4 δευτερολέπτων από τον Browne. Ο Hickman εξακολουθούσε να διεκδικεί το βάθρο καθώς βρισκόταν 4.2 δευτερόλεπτα πίσω από τον Browne. Η τέρμα γκάζι οδήγηση του Dunlop συνεχίστηκε και στον δεύτερο γύρο με αποτέλεσμα η διαφορά από τον δεύτερο Coward να φτάνει τα 21.9 δευτερόλεπτα! Η μάχη για τη δεύτερη θέση ήταν αυτή που κρατούσε το κοινό σε αγωνία καθώς οι Jamie Coward και Mike Browne έδιναν τα πάντα σε κάθε σημείο της διαδρομής. Στον τρίτο και τελευταίο γύρο ο Dunlop αν και είχε άνετο προβάδισμα νίκης αποφάσισε να αυξήσει και άλλο τη διαφορά από τους διώκτες του. Ο ίδιος με αυτόν τον τρόπο γιόρτασε την 24η νίκη του στο Isle of Man TT, ενώ ταυτόχρονα έγινε ο δεύτερος πιο επιτυχημένος αναβάτης στην ιστορία του αγώνα. Με 4 αγώνες να απομένουν ίσως ο Dunlop ξαναγράψει ιστορία στο Isle of Man TT, καθώς μπορεί είτε να ξεπεράσει είτε να ισοφαρίσει τις 26 νίκες του θείου του Joey Dunlop.

Η μάχη για τις δύο εναπομείναντες θέσεις του βάθρου συνεχίστηκε μέχρι το τέλος με τον Mike Browne να ανεβαίνει στο δεύτερο σκαλί του βάθρου, ο Jamie Coward αν και πάλεψε μέχρι τέλους τερμάτισε στην τρίτη θέση. Ο τέταρτος Peter Hickman κατάφερε να κρατήσει πίσω του τον Josh Brookes (Dafabet Racing Kawasaki), με τον Brookes να ισοφαρίζει και φέτος το καλύτερο του αποτέλεσμα στο TT (5^η θέση). Την εξάδα στην κατηγορία Supertwin συμπλήρωσε ο Pierre Yves Bian (VAS Engine/Laser Scanning).

https://bit.ly/MOTO_683

ΑΓΩΝΕΣ

Γιατί οι μοτοσυκλέτες των MotoGP χρησιμοποιούν slick ελαστικά

Λεία ελαστικά χωρίς αυλακώσεις για μέγιστη πρόσφυση στο στεγνό - Ειδικές γόμες με αυλακώσεις για την βροχή

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

9/9/2026

Η απουσία χάραξης αυξάνει την επιφάνεια επαφής με την άσφαλτο και αποτελεί βασικό στοιχείο των επιδόσεων στα MotoGP.

Οι μοτοσυκλέτες στα MotoGP χρησιμοποιούν slick ελαστικά στις στεγνές συνθήκες, δηλαδή ελαστικά με εντελώς λεία επιφάνεια και χωρίς αυλακώσεις. Αυτό μπορεί να φαίνεται παράδοξο σε σχέση με μια μοτοσυκλέτα δρόμου, όπου ένα αντίστοιχο ελαστικό θα θεωρούνταν φθαρμένο, όμως στην πίστα η απουσία πέλματος έχει συγκεκριμένο πλεονέκτημα: αυξάνει την επιφάνεια του ελαστικού που βρίσκεται σε επαφή με την άσφαλτο.

Οι αυλακώσεις ενός ελαστικού υπάρχουν κυρίως για την απομάκρυνση του νερού. Σε στεγνή επιφάνεια όμως μειώνουν την επιφάνεια επαφής και, κατά συνέπεια, την πρόσφυση. Ένα slick τοποθετεί τη μέγιστη δυνατή ποσότητα καουτσούκ πάνω στην άσφαλτο, προσφέροντας καλύτερη πρόσφυση στην επιτάχυνση, το φρενάρισμα και την είσοδο και έξοδο από τις στροφές.

Η ιστορία: Πώς τα slick ελαστικά κυριάρχησαν στους αγώνες

Μέχρι τη δεκαετία του 1970, στους αγώνες μοτοσυκλέτας χρησιμοποιούνταν ελαστικά με αυλακώσεις, αντίστοιχα με εκείνα που συναντάμε στις μοτοσυκλέτες δρόμου.

Ωστόσο, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η συνεχής αύξηση της ισχύος των μοτοσυκλετών άρχισε να φέρνει τα ελαστικά με πέλμα στα όριά τους και οι ομάδες ξεκίνησαν να πειραματίζονται με την αφαίρεση των αυλακώσεων, ώστε να αυξήσουν την επιφάνεια επαφής με την άσφαλτο.

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, τα slick ελαστικά είχαν αρχίσει να γίνονται η καθιερωμένη επιλογή στους αγώνες. Το 1975, ο Giacomo Agostini κατέκτησε τον τελευταίο του παγκόσμιο τίτλο στα 500cc χρησιμοποιώντας ένα λείο πίσω ελαστικό, διατηρώντας όμως ένα ελαστικό με αυλακώσεις στον εμπρός τροχό. Ένας συνδυασμός που αντικατόπτριζε τη μεταβατική περίοδο και την προσαρμογή του αθλήματος στη νέα τεχνολογία.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, τα slick είχαν πλέον καθιερωθεί σε όλο το κορυφαίο επίπεδο των αγώνων μοτοσυκλέτας και παραμένουν εκεί μέχρι σήμερα. Η εξέλιξή τους, φυσικά, δεν σταμάτησε ποτέ. Τα σύγχρονα slick των MotoGP έχουν ελάχιστα κοινά με εκείνα των πρωτοπόρων της δεκαετίας του 1970, πέρα από τη βασική ιδέα της λείας επιφάνειας. Οι γόμες, η κατασκευή και η ακρίβεια της παραγωγής τους βρίσκονται πλέον σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο.

Η σημασία του μεγάλου εμβαδού επαφής του ελαστικού γίνεται ακόμη μεγαλύτερη στις ακραίες κλίσεις των MotoGP, που μπορούν να φτάσουν έως και τις 64 μοίρες. Παράλληλα, η γόμα των αγωνιστικών ελαστικών είναι σημαντικά πιο μαλακή από εκείνη ενός ελαστικού δρόμου και έχει σχεδιαστεί να λειτουργεί σε θερμοκρασίες περίπου 80°C έως 120°C.

Άλλες επιλογές – Βροχή και σκληρότητα

Όταν όμως η πίστα βραχεί, τα slick γίνονται ακατάλληλα. Χωρίς αυλακώσεις δεν μπορούν να απομακρύνουν το νερό από την επιφάνεια επαφής, αυξάνοντας σημαντικά τον κίνδυνο υδρολίσθησης. Σε αυτές τις συνθήκες οι ομάδες χρησιμοποιούν τα ειδικά βρόχινα ελαστικά, με βαθιές αυλακώσεις για την απομάκρυνση του νερού.

Τα slick διατίθενται σε διαφορετικές γόμες, μαλακή, μεσαία και σκληρή. Η μαλακή προσφέρει υψηλότερη πρόσφυση και θερμαίνεται γρηγορότερα, αλλά φθείρεται πιο εύκολα. Η σκληρή έχει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, ενώ η μεσαία αποτελεί τη συμβιβαστική επιλογή μεταξύ πρόσφυσης και αντοχής.

Νέα εποχή προ των πυλών

Η Michelin παραμένει ο αποκλειστικός προμηθευτής ελαστικών της κορυφαίας κατηγορίας των MotoGP έως το τέλος του 2026. Από το 2027, η Pirelli θα αναλάβει τον ρόλο του μοναδικού προμηθευτή και στις τρεις κατηγορίες των Grand Prix, MotoGP, Moto2 και Moto3.

Η λεία επιφάνεια των slick, λοιπόν, δεν είναι μια απλή αγωνιστική επιλογή. Είναι βασικό στοιχείο της πρόσφυσης που επιτρέπει στις μοτοσυκλέτες των MotoGP να επιταχύνουν, να φρενάρουν και να στρίβουν στους καταιγιστικούς ρυθμούς που τους παρακολουθούμε.