MV Agusta F4RC: Για συλλέκτες μόνο…

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

20/10/2016

Λίγες μέρες μετά την παρουσίαση της F3RC, η MV Agusta έδωσε στη δημοσιότητα αυτό που ονομάζει "το αποτέλεσμα της σχολαστικής και διαρκούς εξέλιξης ακόμη και στην παραμικρή λεπτομέρεια". Ο λόγος για τη νέα έκδοση, περιορισμένης παραγωγής, F4RC, η οποία είναι ό,τι πιο κοντινό μπορεί να βρει κανείς στην αγωνιστική μοτοσυκλέτα με την οποία συμμετέχει ο Leon Camier στο WSBK με την ομάδα της Reparto Corse.


Η μοτοσυκλέτα –που θα παραχθεί σε μόλις 250 κομμάτια- είναι βαμμένη στα χρώματα της ομάδας και φέρει το νούμερο "37", όσα δηλαδή και τα παγκόσμια πρωταθλήματα σε επίπεδο κατασκευαστών που έχει κατακτήσει στην ιστορία της, και κάθε μοτοσυκλέτα θα συνοδεύεται από το δικό της αγωνιστικό κιτ. Το κλασσικό ξύλινο κουτί θα περιλαμβάνει εξαρτήματα υψηλής ποιότητας, ειδικά σχεδιασμένα για την F4RC: Το τελικό της εξάτμισης από τιτάνιο της SC-Project, το οποίο έχει εξελιχθεί παράλληλα με την ειδική ECU που περιλαμβάνεται στο κιτ, ώστε να εξασφαλιστεί η αγαστή συνεργασία τους. Την ουρά για το μονόσελο, που αφαιρεί σημαντικό ποσοστό από το συνολικό βάρος, την τάπα του ρεζερβουάρ και τις τάπες που μπαίνουν στις βάσεις των καθρεφτών όταν αφαιρεθούν, οι οποίες είναι φτιαγμένες από ergal 7075, καθώς και τo καπάκι κάτω από την ουρά που είναι φτιαγμένο από ανθρακόνημα για μείωση του βάρους, ενώ μέσα στο ίδιο κουτί θα συμπεριλαμβάνεται μια ειδική κουκούλα φύλαξης και φυσικά το πιστοποιητικό αυθεντικότητας.


Η απόδοση του γνωστού κινητήρα "Corsa Corta" ("Κοντή Διαδρομή", δηλαδή, καθώς οι διαστάσεις του είναι 79x50,9mm) είναι στα 205 άλογα, σημείο αναφοράς για την κατηγορία των superbikes παραγωγής, ενώ με το κιτ ανεβαίνει στους 212 ίππους στις 13.600 στροφές.
Το πλαίσιο δεν έχει κάποια αλλαγή σε σχέση με την στάνταρ έκδοση, παραμένοντας ο συνδυασμός ατσάλινου χωροδικτυώματος με τα αλουμινένια χυτά κομμάτια στο πίσω μέρος, όπως ίδιο είναι και το αλουμινένιο μονόμπρατσο ψαλίδι με το μεταβλητό ύψος έδρασης.


Σε ό,τι αφορά τις αναρτήσεις, το αγωνιστικό πακέτο της Ohlins (το πλήρως ρυθμιζόμενο ανεστραμμένο πιρούνι ΝΙΧ 30 και το επίσης ρυθμιζόμενο αμορτισέρ ΤΤΧ 36) αναλαμβάνει δράση, ενώ τα φρένα προέρχονται από την Brembo με ακτινικές δαγκάνες GP4 και δίσκους 320mm μπροστά και δίσκο 210mm με δαγκάνα τεσσάρων εμβόλων πίσω. Η μονάδα ABS 9+ της Bosch διαθέτει και race mode, ενώ συνεργάζεται με το σύστημα RLM που αποτρέπει το ανασήκωμα του πίσω τροχού στα δυνατά φρεναρίσματα.


Η ECU του F4RC διαθέτει το σύστημα MVICS 2.0 που επιτρέπει την ρύθμιση σε πλήθος παραμέτρων, όπως η ευαισθησία του γκαζιού, το ποσοστό της μέγιστης ροπής, το φρένο του κινητήρα, την απόκριση και τις στροφές επέμβασης του κόφτη, ενώ το traction control ρυθμίζεται σε οκτώ επίπεδα ή μπορεί να απενεργοποιηθεί τελείως. Τέλος, στον στάνταρ εξοπλισμό συμπεριλαμβάνεται και το quickshifter.

Ο πρόεδρος της ΑΕΚ, Μάριος Ηλιόπουλος, προανήγγειλε πίστα στην Πάτρα – 30 χρόνια υποσχέσεις [Video]

Για μια φορά ακόμη εξαγγέλλεται μια πίστα διεθνών προδιαγραφών στη χώρα μας, αυτή τη φορά πάντως όχι από πολιτικό πρόσωπο
xalandritsa
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

22/6/2026

Ο πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ και ιδιοκτήτης της Seajets, Μάριος Ηλιόπουλος, πυροδότησε μια εκρηκτική είδηση σε εκδήλωση στην Πάτρα. Μιλώντας ενώπιον του κοινού από το βήμα ο εφοπλιστής ανακοίνωσε πως έβαλε την υπογραφή του στη θεμελίωση ενός νέου αυτοκινητοδρομίου στην πόλη της Πελοποννήσου.

«Θα αναφερθώ σε ένα μεγάλο γεγονός αγάπης, ένα γεγονός που θα κάνει σεισμό. Η έκπληξη της βραδιάς. Αυτό που αναγεννήθηκε από τη μεγάλη μου αγάπη, τον αθλητισμό και τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Έβαλα προ ολίγων ημερών την υπογραφή μου για τον πρώτο λίθο πραγματοποίησης, για την κατασκευή του καλύτερου, διεθνών προδιαγραφών, αυτοκινητοδρομίου εδώ στην Πάτρα.»

Ο κ. Ηλιόπουλος είχε ξεκινήσει από πέρυσι να εκδηλώνει έμπρακτα το ενδιαφέρον του για την αναβίωση της πίστας στη Χαλανδρίτσα, καθώς είχε εκφράσει προφορικά την πρόθεσή του να αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της εταιρείας Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών Α.Ε.. Η συνέχεια σε αυτή τη διαδικασία ήρθε τώρα, καθώς εταιρεία συμφερόντων του κατέθεσε δεσμευτική πρόταση προς τους μετόχους της εν λόγω εταιρείας για εξαγορά του 85% των μετοχών της.

Με αντίτιμο της τάξης των 3,5 εκατομμυρίων ευρώ, σύμφωνα με δημοσιεύματα του ημερήσιου Τύπου, ο κ. Ηλιόπουλος φέρεται να έχει θέσει δύο προϋποθέσεις. Πρώτον, η συμφωνία δεν θα προχωρήσει αν δεν αφορά το 85% των μετοχών και, δεύτερον, η συναλλαγή να έχει ολοκληρωθεί το αργότερο ως την 31η Ιουλίου 2026. Παράλληλα, η εταιρεία του θα αναλάβει και όποιες άλλες υφιστάμενες οικονομικές υποχρεώσεις υπάρχουν σε εκκρεμότητα προς τρίτους.

Η κατασκευή πίστας στη Χαλανδρίτσα συνιστά μιαν ιστορία που κρατά από το μακρινό 1995, όταν και συστάθηκε ως εταιρεία η “Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών Α.Ε.”, με στόχο την κατασκευή του στη θέση Ρέντες του Δημοτικού Διαμερίσματος Χαλανδρίτσας, περίπου 20 χιλιόμετρα έξω από την Πάτρα.

Διαβάστε σχετικά: Το αμαρτωλό ιστορικό της πίστας στην Χαλανδρίτσα

Το αποκορύφωμα στην πορεία της μη-κατασκευής της πίστας ήταν πιθανότατα το 2011, όταν τα ελληνικά ΜΜΕ πλημμύρισαν από μεγαλόσχημες δηλώσεις για έγκριση των προδιαγραφών της πίστας από τη FIA για αγώνα F1, ωστόσο ουσιαστικά το έργο δεν ξεκίνησε ποτέ και μάλιστα έχει κοστίσει πολλά χρήματα στους Έλληνες φορολογούμενους για να μην γίνει απολύτως τίποτα στην πορεία αυτών των 31 ετών.

Ακόμη χειρότερα, η Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών ΑΕ φέρεται να βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση, καθώς η έκταση 1.145 στρεμμάτων που έχει αγοράσει από το 1998 για την κατασκευή της πίστας απειλείται ήδη από το 2013 από μεγάλες ληξιπρόθεσμες οφειλές που επιβαρύνονται με τόκους υπερημερίας σε όλο αυτό το διάστημα.

Η πρόταση του κ. Ηλιόπουλου φαντάζει αυτή τη στιγμή ως μοναδική διέξοδος για μια εταιρεία που έχει παγιδευτεί ανάμεσα στις μεγάλες της φιλοδοξίες και έναν κρατικό μηχανισμό που φαίνεται να έχει μόνο μια λειτουργική ταχύτητα, την όπισθεν. Τριάντα χρόνια αναζητείται επενδυτής, αλλά ως τώρα ουδεμία πρόταση δεν έχει καρποφορήσει.

Μπορεί λοιπόν η πρόθεση του κ. Ηλιόπουλου να είναι η καλύτερη του κόσμου, μα η μάχη με το τέρας του πολιτικού κράτους είναι εκ φύσεως άνιση, γι’ αυτό κρατάμε μικρό καλάθι.

Είναι προφανές πως στηρίζουμε κάθε πρόταση για ανάπτυξη του μηχανοκίνητου αθλητισμού στην Ελλάδα της μιάμισης πίστας και ευχόμαστε για την καλύτερη έκβαση, καθώς αναμένουμε να μάθουμε περισσότερα επί του θέματος και κυρίως ποιες είναι οι προθέσεις του κ. Ηλιόπουλου.

Μιλάμε για μια χλιδάτη πίστα προδιαγραφών F1 και MotoGP ή για κάτι άλλο; Διότι η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από μια νέα πανάκριβη Sepang ή μια Istanbul Park - η τουρκική πίστα που επανειλημμένα τσίγκλησε τα ρεφλέξ των Ελλήνων πολιτικών για μεγαλόσχημες εξαγγελίες που κατ’ επανάληψη αποδείχθηκαν κενές περιεχομένου και ατελέσφορες.

Αυτό που χρειάζεται ο μηχανοκίνητος αθλητισμός στη χώρα μας είναι μερικές ακόμη Σέρρες.

Και σίγουρα δεν χρειάζεται άλλη μια θεμελίωση έργου που σε λίγα χρόνια θα την ψάχνουμε και δεν θα τη βρίσκουμε θαμμένη στα ξερόχορτα, όπως αυτή στον Ορχομενό που έγινε με φιέστες και παράτες επί της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού) το 1993, ή άλλη μια χαμένη ευκαιρία όπως το Αιγίνιο, που επίσης έχει αφεθεί ξεχασμένο στη Φύση.