MotoGP: Το μεγάλο πρόβλημα στο Τέξας και οι «χαριτωμενιές» Rossi-Marquez

Τα σαμαράκια μεγαλώνουν…
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

12/4/2019

Όχι άδικα, η πιο χαριτωμένη στιγμή της χθεσινοβραδινής συνέντευξης τύπου εν αναμονή της έναρξης των δοκιμών στο Τέξας, ήταν όταν ο Marquez συνέκρινε την χειραψία με τον Rossi, σαν το πρώτο φιλί σε γκόμενα. Καθόντουσαν δίπλα-δίπλα, όταν ο Ισπανός δημοσιογράφος τους ζήτησε να σχολιάσουν την χειραψία που είδαμε όλοι λίγο πριν ανέβουν στο βάθρο στον προηγούμενο αγώνα. Και είναι ερώτηση με δημοσιογραφικό ενδιαφέρον και όχι απλά για τον χαβαλέ, από την στιγμή που ο Rossi έχει επιδεικτικά αρνηθεί να δώσει το χέρι του στον Marquez μόλις στο πρόσφατο παρελθόν μπροστά στις κάμερες. Δεν έχει σημασία αν ήταν δικαιολογημένη η στάση του, που ήταν γιατί ο Marquez είχε εκδηλώσει μία επιθετικότητα για την οποία δέχτηκε ποινή και δεν είναι θέμα άποψης δηλαδή αν ήταν επιθετικός ή όχι. Οι τεταμένες σχέσεις των αναβατών μπορούν -και πάντα έτσι είναι- να φανούν στην πίστα κατά την διάρκεια του αγώνα, οπότε η χειραψία έχει και ένα άλλο βαθύτερο μήνυμα και πραγματικό αγωνιστικό ενδιαφέρον όταν οι σχέσεις είναι πικραμένες.

Το ευχαριστήθηκε ο Marquez. «Ήταν σαν την στιγμή που φιλάς ένα κορίτσι» είπε χαρακτηριστικά, θέλοντας να αποτυπώσει εκείνο τον συνδυασμό συγκίνησης, εγρήγορσης και δέους, και όχι να παρομοιάσει τον Rossi με ένα κορίτσι που θα ήθελε να φιλήσει, καθώς ο κόσμος διαβάζει γρήγορα στις μέρες μας και μπερδεύει τα νοήματα. Ο Rossi αρκέστηκε να πει πως ήταν το σωστό μετά από ένα τόσο γρήγορο αγώνα, όπως αυτός που μόλις είχε κάνει ο Marquez. Βέβαια το πραγματικά ενδιαφέρον, εκείνο που θα γέμιζε με αμηχανία την αίθουσα, θα ήταν αν ρωτούσε κανείς κάτι άλλο, πολύ πιο ουσιαστικό. Αν δηλαδή ο Rossi θα έδινε το χέρι του στον Marquez έχοντας τερματίσει πέμπτος και τον συναντούσε εκεί στην συνέντευξη τύπου και όχι πριν το βάθρο που και ο ίδιος πλημμύριζε με χαρά, έχοντας ξανά ζήσει την εφορία του βάθρου σε συνδυασμό με την αμυδρή υπόσχεση πως η Yamaha κατάφερε πλέον να του δώσει την μοτοσυκλέτα που αξίζει… Σε κάθε περίπτωση είναι ένα ευτυχές γεγονός και μακάρι από εδώ και πέρα να έχουν πολλές μεταξύ τους μάχες και όλες τους καθαρές, χωρίς να μπορεί κάποια να φέρει όλα όσα έχουμε δει ως τώρα.

Από εκεί και πέρα αφήνοντας την χαριτωμένη σκηνή, το δράμα όλων των οδηγών εκδηλώθηκε ξεκάθαρα για την κατάσταση της πίστας. Από τον Marquez που πήρε πρώτος τον λόγο, μέχρι τον Dovizioso έπειτα και όλους μετά, το πρόβλημα στον Τέξας θα είναι η κατάσταση της πίστας. Προφανώς το πρώτο τους ζήτημα είναι το γεγονός πως ο  Marquez παραμένει εκεί αήττητος από το 2013 αλλά όλοι τους, όπως φάνηκε από όλα όσα είπαν, έχουν αποδεχτεί από την δεύτερη θέση και κάτω, ως το μέγιστο αποτέλεσμα που περιμένουν να δουν. Ξεκάθαρα περισσότερο από όλους το είπε ο Dovizioso, ενώ ο ίδιος ο Marquez κράτησε μικρό καλάθι ακόμη κι όταν τον κέντρισαν με ερωτήσεις.

Η καταστάση της πίστας είναι το μεγάλο πρόβλημα λοιπόν και τα σαμαράκια που υπάρχουν. Ένα πρόβλημα σε βαθμό όμως που αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα θέματα μετά το Silvestrone καθώς τα πράγματα μπορούν να γίνουν πραγματικά επικίνδυνα. Φρενάροντας με πολύ πάνω από τριακόσια και τον πίσω τροχό να χάνει την επαφή με την άσφαλτο, κάθε ανωμαλία που περνά ο εμπρός τροχός γίνεται βουνό κανονικό και αυξάνει την επικινδυνότητα. Δεν είναι μόνο οι αναρτήσεις, τα χέρια και η συνολική καταπόνηση. Τα σαμαράκια αυτά εκείνη την στιγμή βασανίζουν έντονα το ελαστικό αυξάνοντας την θερμοκρασία και την πίεσή του. Πριν λίγες ημέρες που είμασταν στην Ισπανία και συζητούσαμε με τους υπεύθυνους της Dunlop για τα νέα hypersport ελαστικά που στο κάτω μέρος της κατηγορίας περιλαμβάνουν ελαστικά καθημερινής χρήσης, λέγαμε πως το μεγαλύτερο ζήτημα είναι οι διαφορές σε πίεση που βλέπεις όταν μπαίνεις στην πίστα, όπου μέσα σε δύο μόλις γύρους μπορείς να δεις έως και 0.6 bar διαφοράς. Κι αυτό το νέο πρόβλημα της επίσης νέας αυτής κατηγορίας ελαστικών, απαντάται και στους αγώνες όταν οι πίστες επιφέρουν αυξημένη καταπόνηση στα άκρως εξειδικευμένα, τελείως διαφορετικά από το αέριο που περικλείουν έως και την γόμα τους, αγωνιστικά ελαστικά των MotoGP. Δεν είναι το ίδιο δηλαδή με αυτό που αντιμετωπίζει κάποιος κοινός θνητός, αλλά το πρόβλημα υπάρχει και το Τέξας είναι ένα σημείο που εμφανίζεται πιο έντονα από κάθε αλλού. Η πίστα έστρωσε μία στροφή, την 10η καθώς και σημεία της πριν και μετά, ενώ διορθωτικές επεμβάσεις έχουν γίνει στα μεγαλύτερα από τα σαμαράκια, όμως αυτό δεν διορθώνει σε καμία περίπτωση το πρόβλημα. Απλά κάνει πιο υποφερτή την κατάσταση. Κι αυτό μονάχα ως υπόσχεση. Θα πρέπει να έρθει η FP1 για να είναι βέβαιο πως οι αλλαγές αυτές έχουν το οποιοδήποτε όφελος. Ο Dovizioso ήταν και σε αυτό πιο ξεκάθαρος από τους άλλους, καθώς είπε πως δεν περιμένει καμία βελτίωση, απλά ένα κουκούλωμα. Συνέχισε λέγοντας πως αυτή είναι η χειρότερη εξέλιξη για μία τόσο καλή πίστα, μία από τις πιο όμορφες όλου του πρωταθλήματος! Τόνισε χαρακτηριστικά πως είναι δύσκολο να οδηγήσεις στο Τέξας, πόσο μάλιστα να πας όσο γρήγορα πρέπει – για να πιάσεις και τον Marquez…

Η τεράστια πολιτεία του Τέξας γενικά και όχι μόνο στην πίστα του Austin, παρουσιάζει πολλά τέτοια θέματα με το υπέδαφος, καθώς χρειάζονται δυνατά θεμέλια για να καταπολεμήσουν την μεγάλη περιεκτικότητα σε άργιλο. Από προσωπική εμπειρία, θα πω πως αρκετοί δρόμοι στο Τέξας έχουν εξαιρετικά θεμέλια για να στρωθούν πάνω σε ένα πρακτικά ζωντανό υπέδαφος, και δεν πρόκειται ούτε για μυστικό, ούτε για κάτι άγνωστο. Κι επίσης είναι βέβαιο πως αυτό εκείνοι που την έφτιαξαν τα ήξεραν όλα αυτά. Σχεδιαστής της πίστας είναι η εταιρία Tilke Engineers & Architects που ανήκει στον κύριο Tilke, Γερμανό πρώην αγωνιζόμενο με τεράστια εμπειρία στην σχεδίαση και μία εξιδεικευμένη ομάδα αρχιτεκτόνων που επίσης προσέλαβαν Ολλανδούς συμβούλους για την αντιμετώπιση του υπεδάφους. Ξέρετε γιατί Ολλανδούς; Διότι είναι πλέον οι καλύτεροι στον κόσμο να προβλέπουν και να αποτρέπουν μετακινήσεις λάσπης. Για αιώνες έχουν κρατήσει το έδαφός τους κάτω από την θάλασσα μαζί με ποτάμια που το διαρρέουν. Οι Ολλανδοί, ως σύνολο επαγγελματιών στην συγκεκριμένη τεχνογνωσία, δραστηριοποιούνται στο Dubai σε μία από τις μεγαλύτερες μετακινήσεις γης ακριβώς εξαιτίας της εμπειρίας τους, ενώ την κατασκευή της πίστας ανέλαβε η «Austin Commercial» θυγατρική του τεράστιου ομίλου  Austin Industries, που επίσης έχει την μέγιστη εμπειρία στην διαχείριση του υπεδάφους στο Τέξας. Δεν έχει γίνει παράβλεψη λοιπόν, δεν μπορεί να είναι αυτή η εξήγηση για μία ομάδα, που στα χαρτιά τουλάχιστον, φαίνεται ως η πλέον κατάλληλη για κάτι τέτοιο. Με ολοκλήρωση το 2012, μόλις χθες αν μιλάμε για τα χρονικό όρια της γεωλογίας, και σύνολο επένδυσης που υπερβαίνει τα 400 εκατομμύρια δολάρια, η πίστα στο Τέξας δεν δικαιολογεί λάθη. Όλα δείχνουν πως αυτό που συμβαίνει εκεί, ήταν ζήτημα εκτός προβλέψεων και πλέον όλα όσα κάνουν, είναι απλές διορθωτικές επεμβάσεις για να ωραιοποιήσουν την κατάσταση, γιατί είναι σαν να μετακινείται όλο το βουνό και να ζαρώνει την πίστα. Αυτό, δεν είναι κάτι που φτιάχνεται…

Τα σαμάρια της πίστας στο Τέξας ήρθαν εδώ για να μείνουν λοιπόν, κι αν αυτό ωφελεί την Honda και δυσκολεύει τους υπόλοιπους και κυρίως την Ducati, καθώς αυτοί γκρινιάζουν περισσότερο - είναι κάτι που δεν μπορεί να ειπωθεί απλά. Χρειάζεται εξήγηση. Διότι η Honda κυριάρχησε πριν την εμφάνιση του προβλήματος και κράτησε την κυριαρχία αυτή και μετά. Αυτό σημαίνει πως όλη η τεράστια αυτή εξέλιξη που έχει αυτά τα χρόνια την βοήθησαν και σε μία λεπτομέρεια όπως αυτή, την στιγμή που οι Ιταλοί, με την ιδιαίτερη γεωμετρία που διαφέρει από τους υπόλοιπους, να έχουν άλλα ζητήματα. Ο Crutchlow το αποδίδει στο γεγονός πως πάντα η Honda κυριαρχούσε σε πίστες που δεν έδιναν πρόσφυση. Είναι επίσης γεγονός πως η Honda έχει βελτιώσει την καμπύλη της απόδοσης και τα ηλεκτρονικά σε σημείο που έχει αυξήσει την απόδοση στην ευθεία ομαλοποιώντας την δύναμη στην έξοδο των στροφών. Αυτό δηλαδή που χρόνια τώρα ψάχνει η Yamaha. Τα ηλεκτρονικά θα παίξουν τεράστιο ρόλο στο Τέξας για να πας πάρα πολύ γρήγορα, και τυχαίνει ένας από τους καλύτερους οδηγούς όλων των εποχών να τα έχει στην μοτοσυκλέτα του. Ο Marquez και η Honda αποτελούν πράγματι τον καλύτερο συνδυασμό για το Τέξας με τους άλλους να αντιμετωπίζουν προβλήματα, κι άρα ναι, δεν είναι τυχαίο που κερδίζουν και το αξίζουν απόλυτα…

Ετικέτες

KOVE Λευκορωσία / Ουκρανία – Κωνσταντίνος Μητσάκης και 800X Pro επιστρέφουν μετά από 7.500 απροβλημάτιστα χιλιόμετρα

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης με μια Kove 800X Pro της Γκοργκόλης ΑΕ ταξίδεψε ως την πολύπαθη Ουκρανία, διασχίζοντας 10 ευρωπαϊκές χώρες: Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία, Πολωνία, Λευκορωσία, Λιθουανία, Ουκρανία, Ρουμανία και Βουλγαρία.
kove 800x pro
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

2/6/2026

Το ταξίδι αυτό μέτρησε περίπου 7.500 χιλιόμετρα χωρίς να υπολογίζουμε σε αυτά όσα μεσολαβούν από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα ως την Αθήνα, τελικό προορισμό του οδοιπορικού.

Η KOVE 800X PRO συνεχίζει απροβλημάτιστα τη διαδρομή της προς την Αθήνα, ολοκληρώνοντας ένα ιδιαίτερα απαιτητικό ταξίδι μεγάλων αποστάσεων, ή για την ακρίβεια ένα ακόμη μετά το KOVE SILK ROAD του Κωνσταντίνου Μητσάκη και το δικό μας MEGA TEST.

Kove 800X Pro

Για τον Μητσάκη το τελευταίο σκέλος της επιστροφής περιλάμβανε τη διάσχιση της Ρουμανίας, σε διαδρομές που είχε ξανακάνει και στο παρελθόν, όπως μας περιγράφει ο ίδιος:

Το πρώτο δειλό φως της ημέρας με βρήκε στο τιμόνι της KOVE 800X PRO να ταξιδεύω στους δρόμους της βορειοανατολικής Ρουμανίας. Πίσω μου άφηνα τη νύχτα και χιλιόμετρα πιο πίσω τη θαλπωρή της πόλης Suceava, όπου και διανυκτέρευσα μετά το πέρασμα των ουκρανικών συνόρων. Το οδοιπορικό KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026 διαδραματιζόταν πλέον στην 9η κατά σειρά χώρα, η οποία μού αποκαλυπτόταν σταδιακά μέσα από την πρωινή καταχνιά.

Δείτε εδώ το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη προς Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO

“Με κατεύθυνση την πρωτεύουσα Βουκουρέστι (460 χλμ. νότια), ένα στενό ασφάλτινο χαλί είχε επωμιστεί την πορεία μου μέσα σ’ ένα χαμηλό ανάγλυφο με απέραντες καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Χιλιόμετρα δεντροστοιχιών οριοθετούσαν την πορεία του οδικού άξονα, ενώ η γαλήνη του επίπεδου τοπίου, η σαφήνεια των χρωμάτων της φύσης και η αγροτική καθημερινότητα των ντόπιων με καλωσόριζαν σ’ έναν τόπο ‘ακατέργαστο’, όπου κάθε γωνιά, χωριό ή κωμόπολη μού πρόσφεραν μια συναρπαστική αίσθηση ανακάλυψης.

“Σύντομη ήταν η παρουσία μου στο ηλιόλουστο Βουκουρέστι. Παλιά μου γνώριμη από προηγούμενες εξορμήσεις στα Βαλκάνια, η ρουμανική πρωτεύουσα μού διηγήθηκε ένα μικρό μόλις κομμάτι από την πολυτάραχη ιστορική της διαδρομή, με ‘αφηγητές’ την Αψίδα του Θριάμβου, τη νεοκλασική αίθουσα συναυλιών Romanian Athenaeum, το –σοβιετικής αρχιτεκτονικής– Σπίτι Ελευθερίας του Τύπου και τα πλακόστρωτα σοκάκια της παλιάς πόλης.”

Kove 800X Pro

Απέμενε μια χώρα ανάμεσα στον ταξιδευτή με την Kove 800X Pro και τα σύνορα της Ελλάδα, η Βουλγαρία που από φέτος έχει αφήσει στο παρελθόν τα Λεβ καθώς εντάχθηκε στη ζώνη του Ευρώ, παρόλα αυτά διατηρεί ακόμη αρκετά φτηνότερη βενζίνη απ’ ότι η Ελλάδα, όπως διαπίστωσε ιδίοις όμασι ο ταξιδευτής:

Και μετά, Βουλγαρία! Μόλις 65 χλμ. νότια του Βουκουρεστίου, οδηγώντας πάνω στην επιβλητική μεταλλική γέφυρα του Δούναβη, αναβάτης και μοτοσυκλέτα εισβάλλαμε ειρηνικά στην τελευταία χώρα του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026. Το κοντέρ της απροβλημάτιστης KOVE 800X PRO είχε αγγίξει –από την αρχή του ταξιδιού– τα 7.000 χλμ., αριθμός που μέσα στις επόμενες δυο μέρες θα αυξανόταν κατά 480 ακόμα (βουλγαρικά) χιλιόμετρα. 

“Ξεκάθαρα διεκπεραιωτική διαδικασία ήταν η οδική αποστολή μου εντός της βουλγαρικής επικράτειας. Με την KOVE 800X PRO να κυλά τους τροχούς της στη διαδρομή Ruse–Sofia–Kulata, δεν υπήρχε πλέον ο χρόνος (αλλά ούτε και η διάθεση) να αναλωθώ σε επιπρόσθετες ταξιδιωτικές αναζητήσεις ή περιηγήσεις. Παρακάμπτοντας περιφερειακά την πρωτεύουσα Σόφια, η πόλη Sandanski (γενέτειρα του θρυλικού Σπάρτακου της αρχαιότητας) επιλέχθηκε για τη μοναδική διανυκτέρευσή μου στη Βουλγαρία – εκεί πραγματοποίησα και τον τελευταίο ανεφοδιασμό με φτηνά καύσιμα (1,50 Euro/lt).”

Kove 800X Pro

Πατώντας πλέον σε ελληνικό έδαφος, το τελευταίο κομμάτι της επιστροφής ήταν μια διαδικαστική απόσταση, μια ευκαιρία να θυμηθεί πόσο ευχάριστα και απροβλημάτιστα τον έχει ταξιδέψει αυτή η Kove 800X Pro, αλλά και μια αφορμή να αναλογιστεί τους κινδύνους που εγκυμονούσε ένα ταξίδι σε εμπόλεμη ζώνη.

Προμαχώνας–Θεσσαλονίκη–Αθήνα. Το ταξίδι είχε μπει στην τελική ευθεία και οι τίτλοι τέλους δεν θα αργούσαν να πέσουν. Την τελευταία μέρα μου on the road, καθισμένος σ’ ένα υπαίθριο καφέ της διαδρομής, απολάμβανα με χαλαρή διάθεση μια παγωμένη μπύρα ατενίζοντας την αειθαλή KOVE 800X PRO. Η ταξιδιωτική περιπέτεια KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026 είχε σχεδόν ολοκληρωθεί και η επιστροφή στη βάση μου ήταν πλέον θέμα ωρών. Κορεσμένος από το πλήθος των πρωτόγνωρων εικόνων και εμπειριών του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, προσπαθούσα να προσδώσω έναν χαρακτηρισμό στην απόφασή μου να ταξιδέψω με μια μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας. Τόλμη, θράσος, αποφασιστικότητα ή μήπως ηλιθιότητα; Τι ήταν εκείνο που μ’ έσπρωξε ν’ αψηφήσω τη φωνή της λογικής και να επιχειρήσω ένα τόσο ριψοκίνδυνο εγχείρημα; Η πρόκληση του άγνωστου ή μήπως η γοητεία του κινδύνου;

“Τελικά, όσο κι αν κοίταξα μέσα μου βαθιά, πειστική απάντηση δεν κατάφερα να δώσω. Παρά τα εξήντα καλοκαίρια που μετρώ, στη ζωή μου υπάρχει ακόμα αρκετός χώρος για περιπέτεια. Με πυξίδα το πάθος της εξερεύνησης και την λαχτάρα της ανακάλυψης, οι διαδρομές της δίτροχης ζωής μου συνεχίζονται με μόνιμη συντροφιά τις υπαρξιακές ανησυχίες μου, τα επιτακτικά κελεύσματα της ψυχής, την ‘περιφρόνηση’ του κινδύνου και την μοναξιά της πίσω σέλας. Πάμε γι’ άλλα…”