MotoGP: Σκέψεις Ducati για Vinales το 2021!

Άρχισε η μεταγραφολογία
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

11/12/2019

Ο Maverick Vinales μεταπήδησε από την ομάδα της Suzuki στην Yamaha το 2017 και το ξεκίνημά του ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακό: Στους πέντε πρώτους αγώνες εκείνης της χρονιάς είχε τρεις νίκες! Η συνέχεια βέβαια δεν ήταν τόσο λαμπρή, καθώς η απόδοσή του είχε διακυμάνσεις, ενώ φέτος παρά το γεγονός ότι ήταν ο κορυφαίος αναβάτης της Yamaha για το 2019, υποσκιάστηκε από τα κατορθώματα του δορυφορικού αναβάτη Fabio Quartararo. Από την άλλη, πέρα από τις επιδόσεις, εκτός πίστας σε επίπεδο δημοφιλίας και marketing, απέχει πολύ από τον team mate του, Valentino Rossi.

Το γεγονός ότι για το 2020 ο Quartararo αναβαθμίστηκε έχοντας στην διάθεσή του μια πλήρως εργοστασιακή Μ1, πυροδότησε έντονες συζητήσεις σχετικά με το ότι προετοιμάζεται το έδαφος για να γίνει ο Γάλλος το 2021 ένας πλήρως εργοστασιακός αναβάτης της Yamaha, είτε στην θέση του Vinales είτε του Rossi. Αυτό έρχεται να "δέσει" και με την έντονη φημολογία που έχει ξεσπάσει για το ότι ο Vinales βρίσκεται στο στόχαστρο της Ducati, η οποία θα παλέψει δυνατά για να τον αποκτήσει μόλις ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις για την υπογραφή των νέων συμβολαίων.

Θέλοντας να προλάβει τυχόν δυσάρεστες εξελίξεις, ο Lin Jarvis, το αφεντικό του αγωνιστικού τμήματος της Yamaha, έσπευσε να δηλώσει ότι θέλει πολύ να μείνει ο Vinales στην εργοστασιακή ομάδα για πολύ καιρό και μετά το 2021, ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί με τους Quartaro και Rossi. "Η χρονιά δεν ξεκίνησε καλά για τον Maverick", δήλωσε ο Jarvis και συνέχισε λέγοντας, "καθώς πάλευε για τους πρώτους πέντε-έξι αγώνες, ενώ και ο Valentino ήταν συνέχεια μπροστά του. Ήταν λίγο χαμένος, αλλά στην συνέχεια είδε τα οφέλη από τις αλλαγές που κάναμε στην ομάδα γι' αυτόν, με τον νέο αρχιμηχανικό του, τον Esteban Garcia και τον Julian Simon ως riding coach. Ήταν πολύ ενθαρρυντικό να τον βλέπουμε να βελτιώνει την απόδοση και τα στατιστικά του κατά την διάρκεια της σεζόν."

Πράγματι, ο Vinales είναι ο μοναδικός αναβάτης της Yamaha που έχει κερδίσει αγώνα φέτος, ενώ τερμάτισε το πρωτάθλημα στην τρίτη θέση της βαθμολογίας. Παρόλα αυτά όμως, όπως αναφέραμε και παραπάνω, πέρασε μεγάλο μέρος της χρονιάς πίσω από τους Quartararo και Rossi, γεγονός που τον καθιστά ίσως τον πιο πιθανό από τους τρεις να χάσει την θέση του στην Yamaha. Το δίλλημα του Maverick που έχει χρονικό περιορισμό, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την απόφαση που θα πάρει ο Rossi, αν θα σταματήσει ή αν θα συνεχίσει να τρέχει και μετά το 2020. Ο Ιταλός εξακολουθεί να αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο για την Yamaha, καθώς παρά το γεγονός ότι οι επιδόσεις του Vinales είναι καλύτερες το τελευταίο διάστημα από του Rossi, ο Γιατρός εξακολουθεί να προσελκύει χορηγούς και οικονομικά οφέλη για την ομάδα, ενώ είναι πιο πιθανό να εγκαταλείψει ο ίδιος την Yamaha παρά να τον διώξουν αυτοί. Από την άλλη, ο Quartarao είναι το πιο "hot" όνομα στην αγορά των αναβατών και η Yamaha ίσως χρειαστεί να καταβάλει μεγάλη προσπάθεια για να τον κρατήσει, αν δεν του εξασφαλίσει μια εργοστασιακή θέση για το 2021.

Αν όλα τα παραπάνω δεν ξεκαθαρίσουν σύντομα, ο Vinales ίσως αναγκαστεί να δώσει τη λύση ψάχνοντας για ένα άλλο συμβόλαιο. Η Ducati αυτή τη στιγμή εμφανίζεται να έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς το οδηγικό του στιλ ταιριάζει απόλυτα με την φιλοσοφία της ομάδας και της μοτοσυκλέτας. Πάντως, αυτή τη στιγμή οι "κόκκινοι" έχουν ένα πλήρες "οπλοστάσιο" αναβατών με τους Dovizioso, Petrucci, Miller, Bagnaia (και πλέον και τον Zarco) απ' όπου θα μπορούσε να ανατρέξει για την σύσταση της ομάδας της το 2021.

Σε ό,τι αφορά τις υπόλοιπες εναλλακτικές, η Suzuki αποτελεί μια καλή περίπτωση, καθώς έχει αλλάξει ριζικά από τότε που ανήκε ο Ισπανός στην ομάδα της, με θεαματική βελτίωση και μεγάλες προοπτικές, γεγονός που δίνει αρκετούς πόντους σε μια μελλοντική συμφωνία. Η Honda δεν αποτελεί εναλλακτική, τουλάχιστον όσο είναι ο  Marc Marquez εκεί, ενώ και η ΚΤΜ δείχνει να είναι ικανοποιημένη με την γραμμή παραγωγής νέων ταλέντων που προωθεί.

Μπορεί λοιπόν την επόμενη σεζόν να είναι όλη η προσοχή στραμμένη πάνω στον Marquez και τον Rossi σχετικά με τις αποφάσεις που θα πάρουν για το μέλλον τους, αλλά στην πραγματικότητα ο Vinales αποτελεί το πραγματικό "κελεπούρι" για όλες τις αντίπαλες ομάδες.

 

Η Ελβετία αίρει την απαγόρευση αγώνων ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες μετά από 71 χρόνια! [VIDEO]

Απαγόρευση που είχε θεσπιστεί μετά από το φρικιαστικό ατύχημα με 84 νεκρούς στο Le Mans 1955
Αρχίζουν ξανά οι αγώνες πίστας στην Ελβετία
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

27/1/2026

Μετά από 71 χρόνια, η Ελβετία δίνει ξανά το πράσινο φως στους αγώνες ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες. Η ομοσπονδιακή απαγόρευση, που είχε επιβληθεί το 1955 μετά την επική τραγωδία του εικοσιτετράωρου αγώνα αυτοκινήτων Le Mans του 1955 στη γαλλική πίστα Circuit de la Sarthe, καταργείται από την 1η Ιουνίου. Από εδώ και πέρα, η αρμοδιότητα για την έγκριση διοργανώσεων και εγκαταστάσεων περνά στα καντόνια.

Από την 1η Ιουνίου οι αγώνες αυτοκινήτου και μοτοσυκλέτας θα μπορούν ξανά να διοργανωθούν σε ελβετικό έδαφος. Η απαγόρευση είχε θεσπιστεί το 1955, μετά το φρικτό δυστύχημα στις 24 Ώρες του Λε Μαν, όταν η Mercedes 300 SLR του Pierre Levegh εκτοξεύθηκε στις εξέδρες, σκοτώνοντας 84 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 120.

Το τρομερό ατύχημα συνέβει το απόγευμα της 11ης Ιουνίου 1955, στο τέλος του 35ου γύρου, τη στιγμή που αναμενόταν τα πρώτα pit-stop. Έχοντας λάβει εντολή από την ομάδα της Jaguar να μπει στα πιτ, ο Mike Hawthorn φρέναρε απότομα μπροστά από την Austin-Healey του Lance Macklin. Ο Macklin φρέναρε επίσης δυνατά, βγήκε προς το δεξί άκρο της πίστας σηκώνοντας σκόνη και στη συνέχεια το αυτοκίνητό του εκτινάχθηκε ξανά προς το κέντρο, ακριβώς στην πορεία της Mercedes-Benz του Pierre Levegh, που βρισκόταν στην 6η θέση, έναν γύρο πίσω. Κινούμενος με περίπου 240 χλμ, ο δεξιός εμπρός τροχός της Mercedes ανέβηκε πάνω στην αριστερή πίσω γωνία της Austin-Healey, εκτοξεύοντας το αυτοκίνητο του Levegh στον αέρα.

Το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε ένα χωμάτινο ανάχωμα ύψους περίπου 1,20 μ., το μοναδικό εμπόδιο ανάμεσα στους θεατές και την πίστα, και διαλύθηκε. Κινητήρας, ψυγείο, αναρτήσεις εκτοξεύονται μέσα στο πλήθος διανύοντας σχεδόν 100 μέτρα. Όσοι είχαν ανέβει σε σκάλες ή πρόχειρες εξέδρες για καλύτερη θέα βρέθηκαν ακριβώς στην πορεία των φονικών συντριμμιών. Το υπόλοιπο αυτοκίνητο, πάνω στο ανάχωμα, τυλίχθηκε στις φλόγες, με τη φωτιά να ενισχύεται από το μαγνήσιο του αμαξώματος -δεν μπορούσαν να το σβήσουν για μέρες. Ο Levegh σκοτώθηκε ακαριαία.

Το απίστευτο τώρα είναι πως οι αγωνοδίκες αποφάσισαν... να συνεχιστεί ο αγώνας, θεωρώντας ότι μια μαζική αποχώρηση του τεράστιου πλήθους θα μπλόκαρε τους δρόμους και θα εμπόδιζε την πρόσβαση των ιατρικών και σωστικών συνεργείων! 

Δεκατρία λεπτά αργότερα, η MG του Dick Jacobs έχασε τον έλεγχο στην έξοδο της Maison Blanche, ανατράπηκε και κατέληξε ανάποδα, τυλιγμένη στις φλόγες. Ο Jacobs επέζησε, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά και δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά. 

Αν και το πολύνεκρο δυστύχημα συνέβη στη Γαλλία, το σοκ ήταν τεράστιο σε όλη την Ευρώπη, ενώ στην Ελβετία πολιτικοί, εκκλησιαστικοί φορείς αλλά και η κοινή γνώμη ζήτησαν πλήρη διακοπή των αγώνων ταχύτητας στη χώρα. Μετά από τριετή συζήτηση, η κυβέρνηση επέβαλε ολική απαγόρευση το 1958. Εξαιρέθηκαν μόνο αγώνες όπως motocross, αναβάσεις και slalom, που θεωρούνταν λιγότερο επικίνδυνοι.

Η απόφαση για την κατάργηση της απαγόρευσης για μηχανοκίνητους αγώνες σε ασφάλτινες πίστες ελήφθη από το ελβετικό κοινοβούλιο το 2022, με ισχύ όμως από την 1η Ιουνίου 2026.

Με το τέλος της ομοσπονδιακής απαγόρευσης, η ευθύνη περνά πλέον στα καντόνια, τα οποία θα αποφασίζουν για την έγκριση διοργανώσεων αλλά και για την κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων -ενδεχομένως και την αξιοποίηση του Circuit de Lignières.

Στην ιστορία του ελβετικού μηχανοκίνητου αθλητισμού ξεχωρίζει η πίστα του Bremgarten, στενή γρήγορη και γεμάτη δέντρα, ενεργή από τη δεκαετία του ’30 έως τα ’50, στο Bethlehem, στα βόρεια της Βέρνης. Εκεί διεξήχθη το πρώτο Ελβετικό Grand Prix το 1934. Στο Bremgarten, την 1η Ιουλίου 1948, κατά τις δοκιμές για το Grand Prix εκείνης της χρονιάς -που αφορούσε τόσο μοτοσυκλέτες όσο και μονοθέσια- έχασαν τη ζωή τους στη στροφή Eymatt ο θρυλικός Omobono Tenni και ο μεγάλος Achille Varzi.

Ετικέτες