Yamaha-Ducati κατέληξαν στα φαίρινγκ των MotoGP

To "κουτί των διαστάσεων" αποδίδει
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

15/2/2019

Το θέμα των φαίρινγκ στα MotoGP είναι κάτι που έχει απασχολήσει την διοργανώτρια αρχή (την Dorna), τις ομάδες και τους αναβάτες πάρα πολύ καιρό και οι αλλαγές στους κανονισμούς κάνουν όλο και πιο δύσκολο το έργο των σχεδιαστών, οι οποίοι ψάχνουν να βρουν ευφάνταστους τρόπους να τους παρακάμψουν. Γι' αυτό κάθε φορά που εμφανίζεται μια καινούργια λύση από τις ομάδες, όπως συνέβη πρόσφατα στην Sepang με την Yamaha και την Ducati,  χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, καθώς αν είναι ένα φαίρινγκ που προορίζεται μόνο για τις δοκιμές των MotoGP δεν απαιτείται έγκριση από τον τεχνικό διευθυντή των GP, Danny Aldridge, ενώ αν πάρουν την έγκριση με σκοπό να χρησιμοποιηθούν σε αγώνες, μπορεί να αποδώσουν όπως αναμενόταν και να καταλήξουν  στα σκουπίδια. Ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν το φαίρινγκ τύπου… σφυροκέφαλος της Ducati, το οποίο το είδαμε σε αρκετές δοκιμές πέρσι, αλλά ποτέ σε αγώνα.


Πάντως, τα φαίρινγκ που έδειξαν οι Ducati και η Yamaha στην Sepang για το 2019, κατάφεραν να αποσπάσουν και τα δύο την έγκριση του Aldridge. Όπως δήλωσε ο ίδιος σε μια συνέντευξή του στο Crash.net, "Τα νέα φαίρινγκ των Ducati και Yamaha που είδατε στην Sepang έχουν το δικό μου ΟΚ, σε ό,τι αφορά τον σχεδιασμό τους." Το σημαντικό όμως είναι ότι για το 2019 έχει παρουσιαστεί μια καινούργια εξέλιξη, ένα ειδικό "κουτί διαστάσεων", το οποίο λειτουργεί όπως οι θήκες που έχουν οι αεροπορικές εταιρείες στα check in των αεροδρομίων, προκριμένου να δουν οι επιβάτες αν οι χειραποσκευές τους πληρούν τα κριτήρια για να μπουν στην καμπίνα του αεροπλάνου. Έτσι κι αυτή η κατασκευή χρησιμοποιείται από τις ομάδες για να δουν αν τα φαίρινγκ τους συμμορφώνονται με τα κριτήρια των διαστάσεων που έχει καθορίσει η Επιτροπή των Αγώνων. Είναι δηλαδή ένας μπούσουλας!


Όπως είπε ο Aldridge, το φαίρινγκ της Yamaha δοκιμάστηκε μέσα στο κουτί και πέρασε το τεστ. Σε ό,τι αφορά το φαίρινγκ της Ducati, η ομάδα δανείστηκε την κατασκευή, αλλά δεν είπαν αν τελικά το φαίρινγκ τους χώρεσε μέσα εκεί ή ήταν εκτός διαστάσεων. Στην δεύτερη περίπτωση, η Ducati θα πρέπει να πρέπει να προχωρήσει στις απαραίτητες αλλαγές μέχρι τις δοκιμές του Qatar, σε περίπτωση βέβαια που έχουν αποφασίσει πως θα πορευτούν με τον συγκεκριμένο σχεδιασμό.
Να θυμίσουμε ότι βάσει των κανονισμών των MotoGP, τα αεροδυναμικά φτερά απαγορεύονται, αλλά επιτρέπονται κατασκευές που ενισχύουν τις δυνάμεις που φορτίζουν κάθετα την μοτοσυκλέτα, οι οποίες είναι ενσωματωμένες στο φαίρινγκ (κάτι που στην ουσία σημαίνει ότι είναι κλειστές από κάτω δημιουργώντας μια λούπα), εφόσον έχουν, βεβαίως, και την έγκριση του Aldridge.

Ετικέτες

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.