100 εκατομμύρια Honda Super Cub!

Η Hοnda γιορτάζει το ορόσημο
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

19/10/2017

Μόλις πριν από λίγο, η Honda ανακοίνωσε ότι η παραγωγή της παγκοσμίως για το Super Cub, το γνωστό μας παπί –για τις καινούργες εκδόσεις του 2018 μπορείτε να διαβάσετε εδώ- έφτασε τα 100.000.000 μονάδες! Για να εορτασθεί το γεγονός, οργανώθηκε μια ιδιαίτερη τελετή στην οποία έδωσε το παρών και ο Πρόεδρος και CEO της Honda Takahiro Hachigo, στο εργοστάσιο στο Kumamoto, εκεί δηλαδή που είναι και η γραμμές παραγωγής του Super Cub.

Η μαζική παραγωγή της πρώτης γενιάς των παπιών C100, ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1958 στο εργοστάσιο του Yamato, βόρεια του Τόκιο. Η άμεση εμπορική του επιτυχία οφείλεται σε πολλούς και διάφορους λόγους, σύμφωνα πάντα με την Honda, όπως η αξιοπιστία και η αποτελεσματικότητά του, καθώς και οι επιδόσεις του τετράχρονου κινητήρα των 50cc (μια επιλογή κόντρα στο ρεύμα της εποχής που ήθελε τους δίχρονους κινητήρες), αλλά και η μοναδική –και διαχρονική θα συμπληρώναμε εμείς- σχεδίασή του: το χαμηλό πλαίσιο μονής ραχοκοκαλιάς, ο φυγοκεντρικός συμπλέκτης με το ημιαυτόματο κιβώτιο και η μεγάλη ποδιά που προστάτευε τα πόδια.

Το πρώτο C50 του 1966

 

Όλα αυτά τα χρόνια, το παπί πέρασε από διάφορα στάδια μετεξέλιξης και βελτιώσεων, αλλά η βασική δομή παρέμεινε ίδια με της πρώτης γενιάς των Super Cub. Ο ρόλος του και η σημαντικότητα ως μοντέλο, επιβεβαιώθηκε μάλιστα το 2014, ως το πρώτο όχημα που αποτελεί ένα τρισδιάστατο σήμα κατατεθέν στην Ιαπωνία.

Σήμερα, η Honda παράγει την οικογένεια των παπιών σε 16 εργοστάσια που βρίσκονται σε 15 διαφορετικές χώρες σε όλο τον κόσμο, ενώ έχει πουληθεί σε πάνω από 160 χώρες! Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο πρόεδρος της Honda είπε πως "το Super Cub που δημιουργήθηκε στην Ιαπωνία, εμπεριέχει το πάθος της Honda στο να υπηρετεί τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, διευρύνοντας τις προοπτικές τους μέσω της δημιουργίας μοναδικών προϊόντων που βάζουν πάνω απ' όλα τον πελάτη. Ως αποτέλεσμα, η οικογένεια των Super Cub προσφέρει τις υπηρεσίες της εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε όλο τον κόσμο, φτάνοντας τις 100 εκατομμύρια μονάδες. Η Honda θα συνεχίσει να πρωτοστατεί στις αλλαγές και την εξέλιξη που φέρνει η νέα εποχή, προσφέροντας προϊόντα που θα ξεπερνούν τις προσδοκίες των πελατών μας."

Το C110 που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2012

 

Τα ορόσημα των Super Cub

1958 Ξεκινά η πώληση των C100, με τον αερόψυκτο, μονοκύλινδρο κινητήρα των 49cc, με βαλβίδες επικεφαλής και ισχύ 4,5 ίππων

1959 Αρχίζει η εξαγωγή του στις Η.Π.Α.

1961 Η παγκόσμια παραγωγή των Super Cub φτάνει το ένα εκατομμύριο. Ξεκινά για πρώτη φορά η παραγωγή τους και σε εργοστάσιο εκτός Ιαπωνίας, στην Ταϊβάν

1964 Ξεκινούν οι πωλήσεις του Super Cub C65, του πρώτου παπιού με επικεφαλής εκκεντροφόρο

1966 Αρχίζει η πώληση του C50

1967 Η παραγωγή των παπιών παγκοσμίως φτάνει το ορόσημο των πέντε εκατομμυρίων μονάδων

1974 Μέσα σε εφτά χρόνια η παραγωγή των Super Cub διπλασιάζεται και φτάνει τα 10.000.000

1983 Ξεκινά η πώληση των Super Cub 50 Super Custom. Την ίδια χρονιά επιτυγχάνεται και κατανάλωση 0,5lt/100km με σταθερή ταχύτητα 30km/h!

1988 Αρχίζει η πώληση του Press Cub

1992 Η παγκόσμια παραγωγή φτάνει στο ορόσημο των 20 εκατομμυρίων μονάδων

1997 Ξεκινά η πώληση του Little Cub

2005 Άλλο ένα ορόσημο για την παραγωγή των παπιών που φτάνει τα 50 εκατομμύρια

2007 Ο ηλεκτρονικά ελεγχόμενος ψεκασμός της Honda PGM-FI, τοποθετείται στα Super Cub 50, Press Cub 50 και Little Cub

2008 Τον Απρίλιο αυτής της χρονιάς, οι πωλήσεις των παπιών παγκοσμίως φτάνουν τα 60 εκατομμύρια, την επέτειο των 50 χρόνων από την γέννηση του πρώτου Super Cub

2009 Ξεκινούν οι πωλήσεις των Super Cub 110 και Super Cub 110 pro

2013 Ξεκινά η πώληση του Cross Cub

2014 Το σχήμα του Super Cub γίνεται το πρώτο όχημα που αποκτά τρισδιάστατο σήμα κατατεθέν στην Ιαπωνία. Παράλληλα η παγκόσμια παραγωγή μοτοσυκλετών της Honda φτάνει στο νούμερο των 300 εκατομμυρίων!

Ετικέτες

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.