24η Συγκέντρωση Κλασσικών Μοτοσυκλετών & 18ες Μελωδικές Εξατμίσεις

Μίξη γενεών

Από τον

Μπάμπη Μέντη

13/9/2017

Ο τόπος συνάντησης είναι γνωστός σε όλους εδώ και πολλά χρόνια. Η παραλία του Δρέπανου και τα παραλιακά camping γεμίζουν για τρεις ημέρες με τον ήχο μοτοσυκλετών, που οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους, ούτε σε φωτογραφία.

Το συναρπαστικό σε αυτή την εκδήλωση δεν είναι ότι βλέπεις σπάνιες μοτοσυκλέτες. Είναι ότι τις ακούς, τις μυρίζεις, τις αγγίζεις και τις βλέπεις να κινούνται στους δρόμους. Οι άνθρωποι που τις έχουν δεν είναι επιδειξίες συλλέκτες, επενδυτές, καιροσκόποι του κέρδους. Πάνω απ’ όλα είναι γνήσιοι μοτοσυκλετιστές. Οδηγούν τις μοτοσυκλέτες τους, τις γκαζώνουν και τις ταξιδεύουν, χωρίς να τους νοιάζει αν μετά πρέπει να ψάξουν σε όλο τον κόσμο και να δώσουν μια περιουσία για να βρουν μια βίδα που κλώτσησε.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι που δημιουργούν και την διαφορετική ατμόσφαιρα της εκδήλωσης. BMW R 100 παρκαρισμένο δίπλα σε ολοκαίνουριο R1200RT, που σχεδόν ακουμπάει στο δίχρονο πενηντάρι του ’60, το οποίο με τη σειρά του είναι μια ανάσα από το εξατμισμένο Ducati 1098, που βρίσκεται απέναντι από τα Moto Guzzi και Harley, με ένα Victory να κόβει βόλτες, λίγο πριν σταματήσει για να ακούσει τον ήχο της εξάτμισης του τετρακύλινδρου εν σειρά Henderson του 1927… Νομίζω πήρατε μια ιδέα από την ατμόσφαιρα που επικρατούσε εκεί.

Μίξη γενεών

Οι σπάνιες μοτοσυκλέτες, οι ήχοι και οι μυρωδιές τους δεν ήταν το πιο σημαντικό γεγονός εκείνου του τριημέρου στην παραλία του Δρέπανου. Αυτά είναι απλώς η αφορμή για να πας. Λόγω της δουλειάς ως συντάκτες του ΜΟΤΟ, έχουμε βρεθεί σε πολλές μοτοσυκλετιστικές συγκεντρώσεις όλα αυτά τα χρόνια. Τούτη τη φορά όμως μας δημιουργήθηκε μετά από πολύ καιρό ένα αίσθημα αισιοδοξίας. Όχι επειδή είχε κάτι διαφορετικό σε επίπεδο εκδηλώσεων ή σε επίπεδο παρουσίας εντυπωσιακών εκθεμάτων. Εκείνο που μας έκανε να χαμογελάσουμε, ήταν η εικόνα των ανθρώπων που βλέπαμε γύρω μας. Ήταν η τέλεια μείξη ετερόκλητων ομάδων και εντελώς διαφορετικών προσωπικοτήτων.

Ήταν η απουσία διαχωριστικών γραμμών ανάμεσα σε “φραγκάτους” και “παιδιά του λαού”, σε “παλιούς” και “νέους”, σε αστούς και χωριάτες. Με το μάτι ενός περαστικού θα σε έτρωγε η περιέργεια να μάθεις τί στο διάολο συζητάνε τόση ώρα ένας επαρχιώτης κάγκουρας και ένας κολωνακιώτης συλλέκτης. Τι στο καλό έχουν να μοιραστούν ένας εβδομηντάχρονος και ένας δεκαοκτάχρονος; Αυτό το παζλ αταίριαστων κομματιών έβγαλε μια πανέμορφη τελική εικόνα στα μάτια μας.

Η πιο αγαπημένη μας, ήταν των πατεράδων και των παιδιών τους. Των μεγάλης ηλικίας μοτοσυκλετιστών και των πιτσιρικάδων. Όταν το χάσμα των γενεών γίνεται πιο λεπτό κι από τρίχα. Λατρεύαμε να βλέπουμε τέτοιες εικόνες. Λατρεύουμε να βλέπουμε η ανακατασκευή μιας παλιάς μοτοσυκλέτας να γίνεται αφορμή για να μοιραστούν ποιοτικό χρόνο οι γονείς με τα παιδιά τους. Η ικανότητα που έχει η μοτοσυκλέτα να σπάει τους κοινωνικούς, οικονομικούς και ηλικιακούς φράκτες είναι μοναδική. Το είχαμε χάσει αυτό τα τελευταία χρόνια. Είχαμε μετατρέψει τις μοτοσυκλέτες μας σε αξεσουάρ της προσωπικότητάς μας και είχαμε ξεχάσει εντελώς πόσο μεγάλη δύναμη έχουν στο να ενώνουν τους ανθρώπους.

Τα Highlights

Σε επίπεδο μοτοσυκλετών, την παράσταση αυτή τη φορά την έκλεψε το Henderson του κυρίου… Henderson! Δεν γνωρίζουμε αν όντως αυτό ήταν το πραγματικό0 όνομα του βρετανού ιδιοκτήτη της ή αν αγόρασε αυτή τη μοτοσυκλέτα επειδή έχει το ίδιο όνομα με εκείνον. Αυτού που σίγουρα ξέρουμε είναι ότι πρόκειται για μια πολύ σπάνια τετρακύλινδρη σε σειρά αμερικάνικη μοτοσυκλέτα, η οποία έχει τιμή που ξεκινά από τα 100.000 δολάρια σε κατάσταση “χρέπι” και μπορεί να ξεπεράσει τα 350.000 δολάρια αν έχει αγωνιστικό παρελθόν ή διάσημο πρώην ιδιοκτήτη. Η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα ήταν σε κατάσταση για μουσείο, δούλευε κανονικά και έκοβε βόλτες γύρω από το κάμπινγκ.

Εννοείται ότι ήταν χύμα παρκαρισμένη στην είσοδο του κάμπινγκ και μπορούσε ο καθένας να την αγγίξει και να την περιεργαστεί. Ούτε “Μην Αγγίζετε”, ούτε τίποτα! Μάλιστα την Κυριακή το πρωί, στην πρώτη της εξόρμηση παραλίγο να γίνει το μοιραίο, αφού το ρελαντί ήταν κάπως ψηλά, οι δίσκοι του συμπλέκτη κάπως… κολλημένοι… και ο κόσμος αρκετός γύρω της! Είχαμε μια καλή εικόνα γιατί τους συμπλέκτες των μοτοσυκλετών με τις ταχύτητες στο χέρι και τον συμπλέκτη στο πόδι, τους αποκαλούν Suicide Clutch!

Μας άρεσαν επίσης τα δίδυμα δίχρονα Zundapp, όπου το ένα ήταν πλήρως ανακαινισμένο (στην τρίχα που λένε και στο χωριό μου…) και το άλλο είχε πάνω του όλα τα σημάδια του χρόνου. Φυσικά και τα δύο ήταν λειτουργικότατα και έκαναν τις βόλτες τους στην περιοχή.

Στο δελτίο τύπου της οργανωτικής επιτροπής που ακολουθεί, θα βρείτε τις απονομές των βραβείων ανά κατηγορία συμμετοχής:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

24η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΜΟΤΟΣIΚΛΕΤΑΣ

18ες ΜΕΛΩΔΙΚΕΣ ΕΞΑΤΜΙΣΕΙΣ

ΔΡΕΠΑΝΟ 8-9-10 ΣΕΠ. 2017

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αγαπητοί φίλοι

Έχοντας ακόμα έντονη τη “γεύση” από το το τριήμερο και τις όμορφες

στιγμές του φυλαγμένες στο μυαλό και τη καρδιά μας, θέλουμε να

ευχαριστήσουμε όλα τα μέλη μας αλλά και όλους τους φίλους

μοτοσυκλετιστές που μας τίμησαν με την παρουσία τους και τη συμμετοχή

τους.

Για την ιστορία να αναφέρουμε τους νικητές των διαγωνισμών αλλά και

όλους όσους βραβεύθηκαν

Διαγωνισμός “Καλλιστεία Μοτοσυκλετών”

Κατηγορία Kλασικές Mοτοσυκλέτες

1. Βικτωράτος Ανδρέας Laverda 750 SF

2. Παπαδημητρόπουλος Γιώργος Zundapp KS 600

3. Δευτεραίος Νίκος BSA M20 side car

Κατηγορία Ducati

1. Χρήστου Μάρκος Ducati 250

2. Ματσανίκας Γιώργος Ducati 851

3. Μαραγκάκης Δημήτρης Ducati 750 sport

Κατηγορία Moto Guzzi

1. Τσερνίκας Δημήτρης Moto Guzzi 1100 s

2. Λυμπερόπουλος Βασίλης Moto Guzzi Le Mans III

3. Ορφανός Δημήτρης Moto Guzzi

Κατηγορία Σύγχρονες Μοτοσυκλέτες

1. Αναστασιάδης Δημήτρης Triumph Truxton RS

2. Παπαδόπουλος Βίκτωρ ΒΜW R90 Scrambler

3. Πικουλάς Αθανάσιος BMW R Nine T

Κατηγορία μοτοσυκλέτες Cafe Racer

1. Μαμάσης Γιώργος Honda CX500

2. Μέρμηγκας Δημήτρης ΒΜW R69S

3. Καλαμάκης Γιώργος ΒΜW R69S

Διαγωνισμός “Μελωδικές εξατμίσεις”

Κατηγορία Kλασικές Mοτοσυκλέτες

1. Ράσκας Θωμάς Suzuki RG-Γ 500

2. Μέρμηγκας Δημήτρης ΒΜW R69S

3. Σκαρπέτσος Δημήτρης Zundapp KS 50

Κατηγορία Ducati

1. Λαγογιάννης Πάνος Ducati 1098s

2. Μάρκος Χρήστου Ducati 250

3. Γκόνης Τάκης Ducati 860 GTE

Κατηγορία Moto Guzzi

1. Τσερνίκας Δημήτρης Moto Guzzi 1100 s

2. Λυμπερόπουλος Βασίλης Moto Guzzi Le Man III

3. Σαρκύρης Παναγιώτης Moto Guzzi V65

Κατηγορία Σύγχρονες Μοτοσικλέτες

1. Οικονομόπουλος Κων/νος H/D Night Train

2. Κικιδόπουλος H/D Sported

3. Χάλαρης Ιωάννης Victory Las Vegas

Μοτο-πένταθλο

1. Κλίωσης Σάκης BSA M20

2. Μέρμηγκας Δημήτρης ΒΜW R69S

3. Σταματελάτος Τίμος Yamaha SR500

Επίσης στις ειδικές κατηγορίες βραβεύθηκαν :

Best of Show: Neville Henderson Henderson KJ 1929

Mrs Biker: Δριλάκη - Τσούρτη Τίνα Ducati Monster

Bετεράνος αναβάτης: κ. Δευτεραίος Νίκος (85 ετών!!!!) BSA M20

side car

Παλαιότερη μοτοσυκλέτα: Χρυσανθακόπουλος Θωμάς Ariel 1942

Μικρότερη μοτοσυκλέτα: Τσιρβούλης Πέτρος Zundapp KS 50

Μακρινή απόσταση: Παργινός Χάρης Cagiva Elephant 900

Μικρότερος αναβάτης: Γκίνης Νίκος Yamaha XS250

Λέσχη με την μεγαλύτερη συμμετοχή: V-Strom Hellas Club Καλαμάτας

Καλά φθινοπωρινά χιλιόμετρα

η Οργ. Επιτροπή

https://bit.ly/MOTO_678

Επικαιρότητα

Μείωση ΦΠΑ στα κράνη: Το νομοθετικό παράθυρο για το 6%!

Το ζητήσαμε από τον Υφυπουργό Υγείας

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

14/4/2026

Η μείωση ΦΠΑ στα κράνη είναι ένα ζήτημα που μας απασχόλησε εδώ στο MOTO έντονα στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν είδαμε μπροστά μας να ετοιμαζόμαστε ως χώρα να χάσουμε το μοναδικό νομοθετικό παράθυρο για την καθιέρωση μηδενικού συντελεστή. Όπως και τελικά συνέβη!

Εκείνη την εποχή όμως δεν υπήρχε η υποστήριξη του κόσμου για έναν βασικό λόγο: «Ας έχει και 50% ΦΠΑ, εμείς έτσι και αλλιώς δεν το φοράμε», ήταν μία από τις βασικές απαντήσεις κόντρα σε κάθε εκστρατεία που ουσιαστικά μηδένιζε την πίεση προς οποιονδήποτε κρατικό εκπρόσωπο.

Έτσι και αλλιώς μόνο εμείς κάναμε εκστρατεία για τη χρήση του εκείνη την εποχή, ούτε καν η ίδια η Πολιτεία!

Πέντε χρόνια μετά, το 1995, αποφάσισε το κράτος να αυστηροποιήσει τη χρήση ζώνης και κράνους με μηδαμινά ωστόσο αποτελέσματα, ιδιαίτερα στη χρήση κράνους. Τότε ήταν η πρώτη φορά που ακούστηκε παράπονο για τον ΦΠΑ, ήταν όμως ήδη αργά.

Το θέμα μηδενισμού ΦΠΑ στα κράνη επανήλθε στην επικαιρότητα μόνο όταν αυξήθηκε η φορολογία πάνω από τον μέσο όρο της Ευρώπης και τότε μόνο φάνηκε αυτό για το οποίο φωνάζαμε στις αρχές του ’90, πως δεν γίνεται να μειωθεί κάτω από το 12% καθώς η Ε.Ε. δεν επιτρέπει, για λόγους ανταγωνισμού, μικρότερους συντελεστές παρά μόνο σε αγαθά πρώτης ανάγκης.

Το παράδειγμα της Αγγλίας εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο τι ακριβώς δεν άκουσε ο κόσμος το 1991: Προετοιμάζοντας την δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 1993, τα κράτη μέλη είχαν ήδη συμφωνήσει σε μία σειρά από όρους, μέσα σε αυτούς ήταν πως θα έβαζαν ένα κατώτερο όριο στο ΦΠΑ, ώστε να μη μπορεί μία χώρα να τον μηδενίσει, με στόχο να προσελκύσει πολίτες άλλων χωρών να διασχίσουν τα σύνορα και να την επιλέξουν ως «παράδεισο της λιανικής πώλησης» πραγματοποιώντας τις αγορές τους εκεί, αντί για τη χώρα τους. Εξαίρεση θα γινόταν μόνο για αγαθά πρώτης ανάγκης που κάθε κράτος θα μπορούσε να επιβάλλει ό,τι ΦΠΑ ήθελε καθώς και μόνο για την προπαρασκευαστική περίοδο, άνοιγε ένα και μόνο παράθυρο, να διατηρήσουν το μηδενικό ΦΠΑ σε όσα αγαθά το είχαν πράξει ήδη.

Η Αγγλία ήταν η μόνη χώρα εκείνη την εποχή με μηδενικό ΦΠΑ στα κράνη και έτσι όταν στις 7 Φεβρουαρίου υπογράφτηκε η Συνθήκη του Μάαστριχτ που σε ισχύ θα έμπαινε την 1η Νοεμβρίου 1993, είχαν την ευκαιρία να επιλέξουν να διατηρήσουν τον μηδενικό συντελεστή ΦΠΑ και δεν παρέλειψαν να το κάνουν. Όσο η Αγγλία ήταν εντός της Ε.Ε. ήταν η μόνη χώρα της Ευρώπης με μηδενικό ΦΠΑ στα κράνη, τώρα προφανώς μπορεί να αυτορυθμίσει οποιονδήποτε συντελεστή, υπήρξε όμως το μοναδικό παράδειγμα εντός Ε.Ε. με μηδενικό ΦΠΑ στα κράνη μοτοσυκλετών.

Εμείς δεν τα λέμε αυτά πρώτη φορά, τα έχουμε εξηγήσει πολλές και εδώ αναλυτικά η πιο πρόσφατη που παράλληλα εξηγεί και την εγκληματικότητα της κυβέρνησης, να πληρώνει πρόστιμο γιατί διατηρεί τον ΦΠΑ σε αγαθά πρώτης ανάγκης!

Για ένα σημαντικό ποσοστό κρατών-μελών που η μοτοσυκλέτα δεν αποτελεί καθημερινό όχημα μετακίνησης, το ζήτημα αυτό είναι άνευ ουσίας, για την Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία, την Πορτογαλία και φυσικά και για εμάς, το ύψος φορολογίας στα κράνη έχει διαφορετική σημασία.

Για αυτό και ήταν αναπάντεχο το γεγονός πως πριν από έξι χρόνια, στις αρχές του 2020, ο συντελεστής ΦΠΑ έπεσε στο 13% αντί του 24%, μία όμως αλλαγή που έγινε για να ψαλιδίσει την αύξηση του κόστους που ήδη ερχόταν και δεν έκανε μεγάλο αντίκτυπο στο κοινό.

Μία περαιτέρω μείωση στο 6% θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά, αν φυσικά δεν απορροφηθεί, ενώ θα άνοιγε και τον δρόμο για μελλοντικό μηδενισμό, που ήταν και ο αρχικός μας στόχος, πριν από 35 χρόνια!

Το παράθυρο για μείωση κάτω από το όριο που θέτει η Ε.Ε. είναι να εγγραφούν τα κράνη ως απαραίτητος εξοπλισμός ασφαλείας, όπως δηλαδή είναι στην πράξη! Ωστόσο η Ε.Ε. έχει νομοθετήσει μέχρι στιγμής για τα κράνη των εργοταξίων, όχι και εκείνα των μοτοσυκλετών, καθότι όπως πολλές φορές έχουμε εξηγήσει, η μοτοσυκλέτα είναι κάτι άγνωστο στα έδρανα των Βρυξελών. Ένα παράθυρο υπάρχει μέσω γνωμοδότησης από το Υπουργείο Υγείας και αυτό ακριβώς ζητήσαμε πριν λίγες ημέρες.

Στην Έκθεση Μοτοσυκλέτας 2026, που το MOTO ήταν το μόνο αμιγώς μοτοσυκλετιστικό μέσο που είχε περίπτερο, για να είμαστε κοντά στους επισκέπτες και αναγνώστες, πέρασε μεταξύ άλλων και ο Υφυπουργός Υγείας, Μάριος Θεμιστοκλέους και όταν βρέθηκε στο περίπτερο του MOTO, είχαμε την ευκαιρία να του καταθέσουμε αίτημα για τη θετική του εισήγηση προς το 6% στο ΦΠΑ για τα κράνη μοτοσυκλετών.

Ο δρόμος είναι μακρύς, τουλάχιστον τώρα εκτός από ένα πρώτο βήμα, υπάρχει και η υποστήριξη του κόσμου, που δεν κάνει το ίδιο λάθος με το 1990.

Όπως είχαμε τονίσει και εδώ, η χώρα μας κάνει το έγκλημα να επιβάλλει φορολογία εκτός κανόνων της Ε.Ε. και να πληρώνει πρόστιμο για τον λόγο αυτό. Όσο η διαφορά εισπραχθέντων από την παράνομη φορολογία μείον του προστίμου καταλήγει με θετικό πρόσημο, τόσο θα συνεχίζει το έγκλημα αυτό. Εκτός από το παράδειγμα με την ενσωμάτωση της οδηγίας για τον μηδενισμό ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης, στο θέμα των μοτοσυκλετών που μας αφορά, η χώρα μας εγκληματεί και με το Ειδικό Τέλος Ταξινόμησης. Η Ε.Ε. το γνωρίζει αυτό και σχεδιάζει να ανεβάσει το πρόστιμο σε τέτοιο ύψος που πλέον να μη συμφέρει η διατήρησή του.

Αν κάποιος αφαιρέσει την διαφορά ΦΠΑ και το Ειδικό Τέλος Ταξινόμησης από την τελική τιμή, τότε θα καταλάβει πως οι μοτοσυκλέτες στην Ελλάδα δεν πωλούνται ακριβότερα από άλλες χώρες λόγω κέρδους, αλλά εξαιτίας αυξημένης φορολογίας που ως ένα σημείο καταλήγει και ζήτημα ασφάλειας, ιδιαίτερα στις μοτοσυκλέτες 1.000 κυβικών που η διαφορά αυτή διαφαίνεται περισσότερο.

Άρα το συμπέρασμα είναι πως μία χαρά θα μπορούσε να μειώσει η Πολιτεία το ΦΠΑ στο 0% και να πληρώνει έπειτα πρόστιμο στην Ε.Ε. αλλά αυτό δεν θα το κάνει αν δεν υπάρχει άμεσο όφελος στο ταμείο. Το μακροχρόνιο όφελος για την κοινωνία είναι δεδομένο, αλλά αυτό δεν το κοιτά κανείς. Ας ελπίσουμε λοιπόν πως από την πλάγια οδό θα έρθει η περαιτέρω μείωση στο 6% για αρχή και πως αυτή θα περάσει στην τελική τιμή και βλέπουμε έπειτα και για τον στόχο του 1990!