Adv 2 Dubai 2016: Στα ίχνη του Μ. Αλεξάνδρου

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

4/5/2016

Την τελευταία φορά που επισκέφθηκα το Ιράν ήταν το 2014, όταν ταξίδευα μ’ ένα Yamaha Crypton 135 για τις Ινδίες. Να λοιπόν που βρέθηκα να διατρέχω ξανά –αυτήν την φορά με μια ΚΤΜ 1050– την μυθική χώρα του Δαρείου, καθοδόν όμως για το Dubai. Δεν περίμενα ωστόσο να έχει αλλάξει τίποτα μέσα στα δυο χρόνια που μεσολάβησαν από την τελευταία μου ιρανική εμπειρία. Εδώ στην Ανατολή, ο χρόνος έχει άλλη έννοια και διάσταση, σε σχέση με την δική μας (δυτική) αντίληψη.

Στο Ιράν, το "Adv 2 Dubai 2016" έφερε σε πέρας μια οδική αποστολή 2.800 χιλιομέτρων, μέσα στο άγονο και αφιλόξενο οικοσύστημα της τοπικής ερήμου. Με αφετηρία την συνοριακή πόλη Maku, κι αφού πέρασα από τις πόλεις Taurica, Takestan, Isfahan και Shiraz, κατέληξα τελικά στο λιμάνι Bandar Abbas του Περσικού κόλπου –από εδώ θα περνούσα ατμοπλοϊκώς στα Η.Α.Ε.
Τα απρόοπτα δεν έλειψαν, καθώς ένα σκασμένο πίσω λάστιχο με ακινητοποίησε άμεσα στον αυτοκινητόδρομο Taurica-Τεχεράνη. Αν και είχα κολλητικά μαζί μου, χρειάστηκα ωστόσο την βοήθεια ενός τοπικού συνάδελφου, που μου έφερε από το κοντινότερο χωριό μια τρόμπα για να φουσκώσω το λάστιχο…

Στο κέντρο της Isfahan, ένα αυτοκίνητο παραλίγο να με ξαπλώσει κάτω, καθώς παραβίασε το κόκκινο και πέρασε "χωρίς αύριο". Κατάφερα να τον αποφύγω την τελευταία στιγμή, αλλά βρέθηκα μέσα σ’ ένα παρτέρι με λουλούδια, στην άκρη του δρόμου… Βλέπετε, οι Ιρανοί οδηγοί φημίζονται για την αψυχολόγητη και άκρως επικίνδυνη οδική συμπεριφορά τους.
Από τις πιο ευχάριστες όμως στιγμές της ιρανικής διαδρομής ήταν οι στάσεις μου για ανεφοδιασμό καυσίμων. Η τιμή στην μάνικα των 0,35 ευρώ/λίτρο μπορεί να είναι ανέκδοτο στην Ελλάδα, αλλά ήταν μια ευχάριστη πραγματικότητα στο Ιράν –πιο ακριβό ήταν το εμφιαλωμένο νερό!!

Τόσο η Isfahan, όσο και η Shiraz, με καθήλωσαν με τα αξεπέραστα μνημεία της ιρανο-ισλαμικής αρχιτεκτονικής που διέθεταν. Πάνω απ’ όλα όμως, με συγκλόνισε αφάνταστα η γνωριμία με τρεις αρχαιολογικούς χώρους (Πασαργάδες, Naqsh-e Rustam, Περσέπολη), που μου διηγήθηκαν την ιστορία της δυναστείας των Αχαιμενιδών και του Μεγάλου Αλεξάνδρου…

Κ. Μητσάκης

https://bit.ly/MOTO_680

Από τον

Παύλο Καρατζά

22/4/2026

Οι καταγγελίες των κατοίκων που μένουν κοντά σε πίστες είναι συχνό φαινόμενο, όμως στο Κάνσας των Ηνωμένων Πολιτειών θεσπίστηκε νόμος για την προστασία των χώρων μηχανοκίνητου αθλητισμού.

Η Πολιτεία του Κάνσας λοιπόν θέσπισε νόμο με στόχο να διασφαλίσει το μέλλον των πιστών της από αστικές αγωγές σχετικά με τον θόρυβο και την κυκλοφορία, υπό την προϋπόθεση ότι η πίστα υπήρχε πριν μείνουν εκεί οι γείτονες.

Στην ουσία, το επιχείρημα είναι ότι αν επιλέξεις να αγοράσεις ή να χτίσεις δίπλα σε μια υπάρχουσα πίστα, δεν μπορείς στη συνέχεια να αλλάξεις γνώμη και να παραπονεθείς για τον θόρυβο που κάνει αφότου μετακομίσεις.

Οι καταγγελίες των ανθρώπων που μένουν κοντά σε μία πίστα δεν είναι βέβαια αποκλειστικά αμερικανικό ζήτημα και με την κίνηση αυτή στο Κάνσας αποκλείονται οι αξιώσεις όσων μετακόμισαν σε ακτίνα πέντε μιλίων μετά την ύπαρξη μιας πίστας.

Ωστόσο, υπάρχουν περιορισμοί στο νομοσχέδιο, όπως το ότι η προστασία δεν ισχύει αν διαπιστωθεί ότι μια πίστα έχει παραβιάσει τους όρους λειτουργίας της – για παράδειγμα, λειτουργώντας εκτός των επιτρεπόμενων ωρών ή αν δεν έχει φιλοξενήσει αγώνα τα τέσσερα χρόνια πριν από την κατασκευή των γειτονικών ακινήτων.

Ακόμη και μερικές από τις πιο γνωστές πίστες της Αμερικής δεν γλιτώνουν. Η Laguna Seca αντιμετωπίζει συνεχείς διαμάχες με τους κατοίκους της περιοχής λόγω του θορύβου. Νομοθεσίες όπως αυτή δεν διαφυλάσσουν απλώς την κληρονομιά των αγώνων, αλλά αναγνωρίζουν και την οικονομική αξία που προσφέρουν αυτές οι εγκαταστάσεις μέσω της απασχόλησης, του τουρισμού και των εκδηλώσεων.