Adv 2 Dubai 2016: Τουρίστας στο Ομάν

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

9/5/2016

Ενώ όλη η Ελλάδα αντάλλαζε το γιορτινό φιλί της Ανάστασης στο προαύλιο κάποιας εκκλησίας, εγώ κοιμόμουν βαθιά πάνω στο πλοίο που με μετάφερε από το Ιράν στα Η.Α.Ε. Ούτε χαρμόσυνες καμπάνες, βεγγαλικά, κόκκινα αυγά ή λαμπάδες… Αυτό ήταν δυστυχώς το τίμημα του ταξιδιού για το Dubai. Αποζημιώθηκα όμως την επομένη (ανήμερα το Πάσχα), όταν βρέθηκα με τον φίλο- μοτοσυκλετιστή, Μάριο Χριστόπουλο και την γυναίκα του, να γιορτάζουμε –παρέα με άλλους Έλληνες– την ανάσταση του Κυρίου, έχοντας για θέα τον πύργο Burj Khalifa, το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο (828 μ.).

Χάρη στον Μάριο, οι δυο πρώτες μου μέρες στο Dubai πέρασαν γρήγορα και ευχάριστα. Τα βασικά αξιοθέατα της πόλης έγιναν ψηφιακές αναμνήσεις, ενώ ακολουθώντας με την ΚΤΜ 1050 Adventure το αυτοκίνητο του Μάριου, δεν δυσκολεύθηκα διόλου στην περιπλάνησή μου μέσα στα αστικά όρια του φουτουριστικού Dubai.
Βάση του προγράμματός μου, εκτός από τα Η.Α.Ε., είχα να "ξοδέψω" και έξι μέρες στο γειτονικό Σουλτανάτο του Ομάν, μια χώρα που πάντοτε μου εξιτάριζε την φαντασία. Και τελικά, με απώτερο προορισμό την πρωτεύουσα Muscat, ξεκίνησα ένα οδοιπορικό που θα άγγιζε περίπου τα 800 χιλιόμετρα. Κι όσον αφορά τους δρόμους, τις υποδομές και τις εξυπηρετήσεις καθοδόν, όλα ήταν άψογα στο Ομάν.
Ο Φίλιππος Γκαβός, ένας πολύ καλός φίλος από το Χαϊδάρι, ανέλαβε στην Muscat να με φιλοξενήσει και να μου γνωρίσει την πόλη όπου δούλευε το τελευταίο διάστημα, στα έργα κατασκευής του νέου αεροδρομίου της πρωτεύουσας. Οι τρεις μέρες που πέρασα με τον Φίλιππο στην λευκή Muscat, αναμφισβήτητα μου χάρισαν τις καλύτερες αναμνήσεις από την χώρα του Σουλτάνου Qaboos…

Στην επιστροφή μου για Dubai επέλεξα να περάσω από τις βόρειο-κεντρικές περιοχές της χώρας, εκεί όπου οι δυο πόλεις-οάσεις Nizwa και Bahla, έκρυβαν τρία ανεκτίμητα κειμήλια της τοπικής Ιστορίας. Δεν μπορούσα να μην επισκεφθώ τα τρία πιο φημισμένα κάστρα (Nizwa Fort, Bahla Fort, Jabreen Fort) της ευρύτερης περιοχής του βορείου Ομάν, τα οποία, κτισμένα με τον παραδοσιακό αρχιτεκτονικό ρυθμό, με ταξίδεψαν κατευθείαν στα μεσαιωνικά χρόνια της Αραβίας.

Κ. Μητσάκης

https://bit.ly/MOTO_683

Επικαιρότητα

Η πιο πολύτιμη Honda βγαίνει στο σφυρί - Πάει για ρεκόρ η RC173 του Mike Hailwood

Ο Mike "the Bike" κέρδισε με αυτή το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1966 - Τι την κάνει μοναδική

Honda RC173 Mike Hailwood δημοπρασία 2026

Από τον

Θοδωρή Ξύδη

26/8/2026

Μια από τις σημαντικότερες δημοπρασίες των τελευταίων ετών αναμένεται να πραγματοποιηθεί τον ερχόμενο Νοέμβριο με την εργοστασιακή Honda RC173 του 1966 να βγαίνει στο σφυρί και τους εκτιμητές να κάνουν λόγο για επερχόμενο ρεκόρ.

Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη μοτοσυκλέτες όπως η Honda RC173, μοτοσυκλέτες που θυμίζουν σε παλιότερους και αποτελούν αφορμή για να μάθουν περισσότερα οι νεότεροι γιατί ο Valentino Rossi και o Marc Marquez συγκαταλέγονται σε λίστα με τους κορυφαίους όλων των εποχών αλλά δεν είναι οι κορυφαίοι, καθώς θρύλοι των δύο τροχών υπήρχαν και πριν από αυτούς.

Ο Hailwood είναι τέτοιος. Ο Άγγλος, ο οποίος έχει κερδίσει στο Isle of Man TT συνολικά 14 φορές, ένα επίτευγμα που τον ξεχωρίζει από οποιονδήποτε σύγχρονο αναβάτη MotoGP, ήταν ήδη τέσσερεις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής στη μεγάλη κατηγορία, στην αρχή της σεζόν του 1966. Ήταν τότε που κλήθηκε να αντιμετωπίσει το ανερχόμενο αστέρι του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος, τον Giacomo Agostini, στο κυνήγι για τον πρώτο τίτλο του Ιταλού στη μεγάλη κατηγορία, τον οποίο και κατέκτησε τελικά λόγω και των πολλών εγκαταλείψεων του Hailwood.

Ο Mike "the Bike", που έτρεχε τότε παράλληλα και στις κατηγορίες των 350 και 250 κ.εκ. -είχε συμμετοχές και στα 125!- βγήκε 2ος στην κορυφαία κατηγορία και πήρε το αίμα του πίσω στα 350, αντιμετωπίζοντας και εκεί τον Agostini αφήνοντάς τον στη 2η θέση. Κατέκτησε επίσης και το πρωτάθλημα στα 250 κ.εκ. χτίζοντας με αυτόν τον τρόπο τον δικό του θρύλο όπως και την αντιπαλότητά του με τον Agostini. Ο Βρετανός αγωνίστηκε για μία ακόμη χρονιά πριν αποσυρθεί (για να δοκιμάσει την τύχη του στη Formula 1) και πήρε το 1967 δύο ακόμη Παγκόσμια Πρωταθλήματα, στα 250 και 350, ενώ ήρθε πάλι 2ος στα 500, πίσω από τον Agostini. Έτσι έφτασε συνολικά στα εννέα παγκόσμια πρωταθλήματα.

Σε κατάσταση βιτρίνας με την αναπαλαίωσή της να έχει γίνει από την ίδια την ιαπωνική εταιρεία, η 4κύλινδρη 350άρα Honda RC173 που βλέπετε στις οθόνες σας ήταν η πρωταθλήτρια του 1966. Είναι η μοναδική RC173 που υπάρχει αυτή τη στιγμή στον κόσμο και αυτό από μόνο του ανεβάζει ακόμη περισσότερο την αξία της, ενώ ο Hailwood την κράτησε στο τέλος της σεζόν του 1966 και έκανε μαζί της μερικούς αγώνες και το 1967.

Το 1997 η μοτοσυκλέτα πωλήθηκε σε δημοπρασία από την οικογένεια του Hailwood στον άνθρωπο που την κράτησε στην κατοχή του μέχρι σήμερα. Η Honda ζήτησε το 2005 να δανειστεί την RC173 από τον Βρετανό ιδιοκτήτη της και να την φιλοξενήσει ως έκθεμα στο Honda Collection Hall. Κατά τη διάρκεια που βρέθηκε στο Motegi της Ιαπωνίας έγινε η πλήρη ανακατασκευή της μοτοσυκλέτας που διατήρησε το πλαίσιο και τον κινητήρα που είχε όταν αγωνιζόταν.

Έτσι ένα πραγματικό κομμάτι της αγωνιστικής ιστορίας των δύο τροχών και της Honda βρίσκει ξανά τον δρόμο του προς μια δημοπρασία με την Iconic Auctioneers να την βγάζει στο σφυρί, σε πλήρως λειτουργική κατάσταση, στις 15 Νοεμβρίου στο φετινό NEC Classic Motor Show. Δείτε εδώ τη σχετική ιστοσελίδα.

Οι ειδικοί εκτιμούν την αξία της παγκόσμιας πρωταθλήτριας στα 875.000 με 1,11 εκατ. ευρώ (!), ένα ποσό που δεν έχουμε ακούσει ποτέ ξανά όχι μόνο για Honda αλλά για ιαπωνική μοτοσυκλέτα γενικά και είναι υπερτριπλάσιο από εκείνα που έχουν δοθεί για μοτοσυκλέτες από τη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου. Για να δούμε που θα φτάσουν τελικά οι προσφορές αλλά και το αντίτιμο που θα πρέπει να καταβάλλει ο επόμενος ενδιαφερόμενος που θέλει να κάνει δική του την RC173.