Africa Eco Race: Πάτησε Αφρική ακολουθώντας την «παραδοσιακή» διαδρομή – Με Ténéré 700 World Raid οι Alessandro Botturi και Pol Tarres!

Από 15 – 30 Οκτωβρίου. Πρώτο stage 18/10
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

19/10/2022

Το Rally Africa Eco Race έκανε κιόλας τα πρώτα δύο σκέλη σε αφρικανικό έδαφος, έχοντας ξεκινήσει στις 15/10 από το Μονακό και ακολουθώντας την παραδοσιακή διαδρομή του Rally Dakar, ενώ είναι και το μόνο Rally που διασχίζει πολλές διαφορετικές αφρικανικές χώρες. Μία διαδρομή που ακόμη και τώρα δεν την αναλαμβάνει ταξιδιωτικός πράκτορας.

Με τις προηγούμενες ημέρες να ξοδεύονται σε τεχνικό έλεγχο και στην διάσχιση της Μεσογείου, σήμερα 19/10 ολοκληρώθηκε η πρώτη μεγάλη ειδική διαδρομή καθώς η χθεσινή ήταν μόλις 93 χιλιόμετρα έχοντας άλλα 605χλμ μετάβασης. Σήμερα όμως συμπλήρωσαν 448χλμ ειδικής διαδρομής και έτσι το 2ο σκέλος μας έδωσε την πρώτη εικόνα του αγώνα.

Σήμερα λοιπόν σε μία τόσο δύσκολη ημέρα ο Alessandro Botturi κατάφερε να τερματίσει πρώτος οδηγώντας ένα από τα δύο Ténéré 700 World Raid που αποτελούν εργοστασιακή συμμετοχή της Yamaha Motor Europe. Το δεύτερο το οδηγεί -ποιος άλλος- ο Pol Tarres ενώ υπάρχουν αρκετά ακόμη Tenere 700 στον αγώνα.

Ο Alessandro Botturi κατάφερε να κρατήσει πίσω του τον Stefan Svitko έναν εξαιρετικά ικανό από το Rally Dakar αναβάτη που αγωνίζεται με μία κανονική Rally Specs KTM, χωρίς να αποτελεί εργοστασιακή συμμετοχή της KTM.

Βέβαια στην γενική κατάταξη ο Svitko είναι πρώτος και ο Botturi τρίτος με πέντε λεπτά διαφοράς, αλλά σε κάθε περίπτωση μία εξαιρετική επίδοση για το Tenere 700 που κυνηγά της Rally μοτοσυκλέτες.

Alessandro Botturi και Pol Tarres αγωνίζονται στην ειδική κατηγορία Raid +700Β για λογαριασμό της εργοστασιακής ομάδας της Yamaha, Yamaha Ténéré World Raid Team, σε συνεργασία με τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Riders for Health, και με εκκίνηση το Μονακό θα φτάσουν σε δεκαπέντε ημέρες στο Dakar.

Οι δύο Ténéré 700 World Raid έχουν εξοπλιστεί μέσα από το πρόγραμμα GYTR της Yamaha και τον μακρύ κατάλογο που περιλαμβάνει με στόχο να αντέξουν τα 6.000 χιλιόμετρα που θα καλυφτούν σε 12 σκέλη.

Μπορεί η Yamaha να αποχώρησε από το Dakar, συνεχίζει όμως την παρουσία της στους αγώνες Cross-Country, όχι όμως στην κατηγορία των μονοκύλινδρων 450 κ. εκ., αλλά σε αγώνες που επιτρέπουν να αγωνιστούν μοτοσυκλέτες με περισσότερα κυβικά και κυλίνδρους, δηλαδή μοντέλα της κατηγορίας Adventure.

Αυτό επιβεβαιώνει αυτά που είχαμε γράψει στις αρχές του έτους, όταν δημοσιεύσαμε την είδηση της αποχώρησης της εργοστασιακής ομάδας από το Dakar.

Με την τεράστια εξοικονόμηση πόρων από την αποχώρηση της Yamaha, από το Π.Π. Cross-Country Rallies και το Dakar, η εταιρεία μπορεί να επικεντρωθεί στην προώθηση των Αdventure μοντέλων της με πολύ μικρότερο κόστος από πριν. Η έξοδος από την «βαριά» κατηγορία των εξιδεικευμένων Rally της δίνει την δυνατότητα να εξοικονομήσει πόρους, προωθώντας ταυτόχρονα την κατηγορία που αυτή τη στιγμή είναι η πιο εμπορική.

Έχοντας συμμετοχή σε 44 Dakar η Yamaha έπρεπε είτε να ακολουθήσει τον δρόμο της Honda κάνοντας μία μεγάλη επένδυση για να καταφέρει να αποκαθηλώσει την KTM που είχε το μεγαλύτερο σερί νικών στην ιστορία του Dakar, είτε να αποτραβηχτεί και να μην παίξει καθόλου αυτό το παιχνίδι, από την στιγμή που από όλο το πρωτάθλημα W2RC το κοινό παρακολουθεί κατά βάση το Dakar και μόνο. Από την στιγμή που έχει αποφασίσει να επικεντρώσει την χωμάτινη γκάμα της με συγκεκριμένο τρόπο, η επιλογή της είναι επιχειρηματικά σωστή, παρόλο που θα ήθελε κανείς να βλέπει περισσότερα πρωτότυπα Yamaha Rally να αγωνίζονται στην βασική κατηγορία.

Με αφορμή το AER, η Yamaha δίνει τη δυνατότητα σε έναν τυχερό να κερδίσει μία μοτοσυκλέτα ίδιων προδιαγραφών με αυτές που θα αγωνιστούν στο θεσμό με το νικητή να έχει μάλιστα την ευκαιρία να οδηγήσει μαζί με τον Pol Tarres ή τον Alessandro Botturi, μία εμπειρία που σίγουρα μένει αξέχαστη. Ο διαγωνισμός γίνεται σε συνεργασία με τους φιλανθρωπικούς οργανισμούς Two Wheels for Life και Riders for Health. Όλα τα έσοδα του διαγωνισμού θα διατεθούν στην ΜΚΟ Riders for Health.

Το λινκ του διαγωνισμού: https://www.yamahamotorforriders.com/?home_page

Μετά την νίκη τον περασμένο Απρίλιο, του Tunisian Dessert Challenge, η Ténéré 700 World Raid, θα αγωνιστεί στα μέρη που αποτέλεσαν την έμπνευση για το όνομά της. Η ακύρωση της προγραμματισμένης εκκίνησης του AER το Μάρτιο του 2022, έδωσε και το χρονικό πλαίσιο στην Yamaha, ώστε να ετοιμάσει καλύτερα τη μοτοσυκλέτα μετά και την εμπειρία του TDC.

 

 

Ετικέτες

H πολυτιμότερη MV Agusta όλων των εποχών - Έπιασε 5πλάσιο ποσό από τις εκτιμήσεις σε δημοπρασία

Με πρώην ιδιοκτήτη τον John Surtees! - Παγκόσμια Πρωταθλήτρια το 1965 - Την οδήγησαν Hailwood - Agostini
MV Agusta Bonhams 2026
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

28/4/2026

Η κορυφαία των MotoGP της εποχής της έπιασε ένα ποσό που έκανε τους ειδικούς εκτιμητές να μοιάζουν με ερασιτέχνες στον τελευταίο χτύπο του σφυριού στη δημοπρασία που διοργάνωσε ο οίκος Bohnams.

Σπάνια βλέπει κανείς εργοστασιακή αγωνιστική MV Agusta να προσφέρεται σε δημοπρασία, αφού όσες έχουν απομείνει είτε βρίσκονται σε κάποιο μουσείο, είτε σε κάποια ιδιωτική συλλογή. Η προσφορά είναι εξαιρετικά σπάνια λοιπόν και η ζήτηση τεράστια, όμως ακόμη και αυτό δεν προϊδέασε κανένα για το ποσό που χρειάστηκε τελικά να δοθεί για να αλλάξει χέρια η 500άρα αγωνιστική Agusta του 1965, για την οποία σας μιλήσαμε πριν από δύο περίπου μήνες.

Πρόκειται για τη μοτοσυκλέτα με την οποία ο Mike Hailwood κέρδισε το τελευταίο από τα τέσσερα σερί πρωταθλήματα για την Agusta στην κορυφαία κατηγορία πριν αποχωρήσει για τη Honda, αφήνοντας το No.1 στους αναβάτες των Ιταλών στον ομόσταυλό του και ανερχόμενο τότε GIacomo Agostini, τον οποίο και άφησε εκείνη τη χρονιά στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης.

Η γνήσια εργοστασιακή μοτοσυκλέτα αγοράστηκε από τον John Surtees τη 10ετία του 1980 όταν πωλήθηκαν τα υπάρχοντα του αγωνιστικού τμήματος της MV Agusta και ο μέχρι πρότινος ιδιοκτήτης της την έκανε δικιά του το 2005 απευθείας από τον Βρετανό θρύλο.

Τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας που κατάφερε να αποσπάσει το ποσό του 1.115.594 ευρώ, το μεγαλύτερο που έχει δοθεί ποτέ για MV Agusta, έχουν άγνωστο αγωνιστικό ιστορικό, ενώ πιστεύεται ότι με αυτή αγωνίστηκε το 1965 τόσο ο Ago όσο και ο Hailwood και ως σύνολο είναι σύμφωνη με τις προδιαγραφές που χρησιμοποιούσε η εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta στα μέσα της δεκαετίας του 1960. 

Αν και είχε αποχωρήσει τέσσερα χρόνια πριν από την ομάδα, ο Surtees την αγόρασε γιατί, όπως έγραψε και σε σχετική επιστολή του προς τον άνθρωπο που την αγόρασε από αυτόν, πρόκειται για "...μια εξέλιξη του ίδιου τύπου μηχανής που οδηγούσα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1960". Η συγκεκριμένη μάλιστα ήταν και η μοναδική που κράτησε το εργοστάσιο ως ολοκληρωμένη μοτοσυκλέτα από τις 4κύλινδρες εκείνης της εποχής και έπειτα πούλησε, εκτός από εκείνες που κατέληξαν στο μουσείο της MV Agusta, το οποίο και πιστοποίησε τη γνησιότητά της.

MV Agusta Bonhams 2026

Η μοτοσυκλέτα πέρασε από σχολαστική ανακατασκευή διατηρώντας τη συντριπτική πλειοψηφία των γνήσιων εξαρτημάτων της, εκτός από το κάλυμμα της σέλας που αντικαταστάθηκε και τα δύο αμορτισέρ που είναι αντιγραφές των αυθεντικών. Ξεχωρίζει επίσης από το τετραγωνικής διατομής ψαλίδι, το οποίο ήταν μία από τις τελευταίες αναβαθμίσεις που έκανε η MV Agusta σε αυτή τη μηχανή -το προηγούμενο ήταν οβάλ.

Στην επιστολή ο Surtees αναφέρει επίσης πως όλες οι λεπτομέρειες, όπως οι πλήμνες, οι ακτίνες, οι ζάντες, μαζί με την υπόλοιπη μοτοσυκλέτα, είναι όλα πρωτότυπα.

Ο μοναδικός στην ιστορία Παγκόσμιος Πρωταθλητής MotoGP που έχει καταφέρει να κερδίσει και τον αντίστοιχο τίτλο στη Formula 1 χρησιμοποίησε τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα σε επιδείξεις σε όλη την Ευρώπη και στη Νέα Ζηλανδία και την οδήγησε τελευταία φορά στη συνάντηση Spa Francorchamps Revival το 2006. Δεν θα πρέπει επίσης να συγχέεται με τις ρέπλικες που έφτιαξε ο Surtees έπειτα και από τη σχετική άδεια που του παραχώρησε η MV Agusta. Η μοτοσυκλέτα είναι λειτουργική, αλλά θα χρειαστεί εκ νέου συντήρηση για να οδηγηθεί καθώς έμεινε ανενεργή για μεγάλη χρονική περίοδο. 

Σε κάθε περίπτωση το ποσό που έπιασε στη δημοπρασία η 4κύλινδρη MV Agusta δικαιώνει το προσωνύμιό "Ferrari των μοτοσυκλετών" που έχει κερδίσει από το κοινό, όχι μόνο για τα 37 Παγκόσμια Πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει. Το κοινό πάθος που είχαν οι Domenico Agusta και Enzo Ferrari για τους αγώνες αλλά και το γεγονός ότι κατασκεύαζαν μοντέλα για τον δρόμο ώστε να τα πουλήσουν για να χρηματοδοτήσουν τα αγωνιστικά τους όνειρα ήταν ίσως το κύριο από τα συστατικά που συντέλεσαν στο χτίσιμο του μύθου της MV Agusta και την έφεραν στη συνείδηση του κοινού στο ίδιο επίπεδο με τη συμπατριώτισσά της Ferrari, για τα αγωνιστικά της οποίας ξοδεύονται αστρονομικά ποσά στις δημοπρασίες.