Akrapovic: Γιατί ήταν αποκαλυπτική η επίσκεψη στο εργοστάσιό της

Μοτοσυκλετιστική εκδοχή «Charlie and the Chocolate Factory»

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

15/2/2019

Καμία επιγραφή, καμία ένδειξη, δεν θα σε προειδοποιήσει πως βρίσκεσαι έξω από το εργοστάσιο της Akrapovic, πως αυτό που βλέπεις από μακριά είναι ο τοίχος πίσω από τον οποίο συνυπάρχουν ταυτόχρονα οι MotoGP μοτοσυκλέτες που σε λίγες μέρες θα παλέψουν για τον πρώτο τους αγώνα! Όλα τα μεγάλα μυστικά, η επιτομή της μηχανολογίας της μοτοσυκλέτας, συνυπάρχει σε έναν χώρο και μόνο όταν δεν πρόκειται για την πίστα, κι αυτός ο χώρος είναι ένα γκρίζο, ντιζαϊνάτο συγκρότημα κτηρίων έξω από το χωρίο Ivančna Gorica! Το μόνο που θα προδώσει την τοποθεσία στον τυχαίο ξένο περαστικό, μιας και δεν υπάρχει Σλοβένος που δεν γνωρίζει την Akrapovic, είναι ο απόκοσμος μοτοτζιπί ήχος, που κατακλύζει τον γειτονικό λόφο σε κάθε άνοιγμα του γκαζιού, στο γιγάντιο δωμάτιο που φιλοξενείται το δυναμόμετρο. Ένα από τα δυναμόμετρα. Κι αυτός ο ήχος, αυτή η μουσική για τα μοτοσυκλετιστικά αυτιά, ακούγεται κάθε μέρα σε τακτά χρονικά διαστήματα. Να κάθεσαι στο πάρκινγκ, να κλείνεις τα μάτια, και να νιώθεις πως έρχεται κατά πάνω σου μία σφαίρα 160 κιλών με τριακόσια χιλιόμετρα! Επιλογή τους να μην υπάρχει σημαία, επιγραφή, τεράστια γράμματα στην οροφή. Για να μην έρχεται ο περαστικός και ζητάει επισκέψεις. Μερικές πόρτες ανοίγουν δύσκολα και μονάχα σε λίγους κι εκλεκτούς, όχι γιατί υπάρχει κάποιο κλειστό κλαμπ, όχι γιατί οι μύτες είναι ψηλά, αλλά γιατί έξω από αυτές τις πόρτες περιμένουν στην σειρά να αρπάξουν οτιδήποτε μπορούν… Ποιοι; Φανταστείτε ένα σκηνικό που εύκολα θυμίζει ταινία με ζόμπι που έχοντας τα χέρια απλωμένα, προσπαθούν να αρπάξουν οτιδήποτε βρουν μπροστά τους, κι έτσι αναγκαστικά οφείλεις πιάνοντας το χερούλι της πόρτας, να είσαι προσεκτικός ώστε κανένας να μην ορμήσει μέσα.

Ξεναγήσεις στο εργοστάσιο έχουν γίνει αρκετές όλα αυτά τα χρόνια, σχεδόν δεκαπέντε δημοσιογράφοι το επισκέπτονται σε ετήσια βάση, αν και θα πρέπει κανείς να κοιτά πλέον μονάχα εκείνες από το 2017 και μετά, καθώς τότε ολοκληρώθηκε η τελευταία μεγάλη αναβάθμιση, παρόλο που αυτή πρέπει να θεωρείται διαρκής και μόνιμη. Αλλοίμονο αν πηγαίνεις σε ένα εργοστάσιο ανά διετία και αναγνωρίζεις κάθε γωνιά του, αυτό θα σήμαινε στασιμότητα. Η μεταφορά της παραγωγής στο νέο εργοστάσιο ξεκίνησε στα τέλη του 2014, κι αν ψάξετε να βρείτε τις καταγραφές των δημοσιογραφικών ξεναγήσεων τα τελευταία δύο χρόνια, που σημαίνει το πολύ τριάντα στο σύνολο, καμία τους δεν πρόκειται να περιέχει αυτά που τώρα έχουμε απλά και μόνο σε σημειώσεις. Μην το εκλάβετε ως προσπάθεια υπερηφάνειας, από εμάς δεν πρέπει να περιμένετε κάτι τέτοιο άλλωστε, όχι, η αναφορά αυτή και η σύγκριση γίνεται γιατί βοηθά εσάς, τους αναγνώστες, να καταλάβετε την προσπάθεια διαφύλαξης της πληροφορίας, από τον καλύτερο κατασκευαστή εξατμίσεων στον κόσμο. Αν κι αυτός ο τίτλος εργασίας για την εταιρεία του Igor Akrapovic, να ξέρετε πως την μειώνει και δεν την εξυψώνει, καθώς συμβαίνουν εκεί μέσα πολλά περισσότερα πράγματα από την κατασκευή των καλύτερων εξατμίσεων στον κόσμο.

Το MOTO επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Akrapovic το 2001, συνοδευόμενο από τον Ντίνο Νικολαϊδη, ιδιοκτήτη της TECNO MOTO, αποκλειστικού εισαγωγέα στην Ελλάδα. Τότε η Akrapovic ήταν ήδη παγκοσμίως αναγνωρισμένη και κατά μία σύμπτωση είχε ήδη δύο χρόνια στο νέο της εργοστάσιο, ξεφεύγοντας από τα όρια της βιοτεχνίας. Ένα χρόνο πριν είχε αποκτήσει τον πρώτο της τίτλο στα WSBK με τον Colin Edwards που αποτελεί πρεσβευτή της, κι έναν χρόνο μετά θα έμπαινε στα MotoGP για πρώτη φορά. Η πορεία της ήταν ήδη ιλιγγιωδώς ανοδική κι αμέσως μετά θα πατούσε και το κουμπί της πυροδότησης για να εκτοξευθεί περνώντας την στρατόσφαιρα, απομακρυνόμενη μια και καλή έτη φωτός από τον ανταγωνισμό. Ακόμη κι έτσι όμως, το 2001 είχαμε πάει απλά σε μία βιοτεχνία, μιας και τώρα μπήκαμε στην NASA την ίδια! Μονάχα αυτή την σύγκριση πρέπει να φέρνετε στο μυαλό σας, φανταστείτε: Κρατάμε στα χέρια μας το τεύχος του 2001 που απεικονίζει τον Igor Akrapovic μαζί με τον καλό του φίλο Ντίνο Νικολαϊδη –ας το αφήσουμε έτσι αυτό μετέωρο, καθώς απαιτείται πολυσέλιδο άρθρο για να εξηγήσουμε τι ακριβώς συνδέει αυτούς τους δύο- και τους δείχνουμε πως τότε φτιάξαμε με τα ίδια μας τα χέρια ένα τελικό εξάτμισης. Ακολουθεί χαμόγελο αμηχανίας. «Τώρα που θα μπούμε στο αυτοκίνητο και θα πάμε μία ώρα μακριά, στο νέο εργοστάσιο όπου θα σου δείξουμε τα πάντα από την αρχή ως το τέλος, να μας πεις μετά αν αυτό που έκανε το ΜΟΤΟ τότε γίνεται το ίδιο εύκολα και σήμερα, ή αν έστω γίνεται».

Να σας προϊδεάσουμε: Δεν γίνεται.

Οι διαδικασίες, η τεχνική, η τεχνολογία υλικών, οι κολλήσεις, ο ποιοτικός έλεγχος, τίποτα δεν είναι ίδιο και τίποτα δεν είναι απλό. Η Akrapovic αυτή την στιγμή δεν έχει ανταγωνισμό, κι αν υπάρχει κάποιος που χρειάζεται επιχειρήματα για αυτή την τοποθέτηση, τότε απλά θα πρέπει να περιμένετε την επιστροφή στην Αθήνα και την ανάλυση της διαδικασίας. Μία ανάλυση που αν όχι η πλέον, τότε να περιμένετε πως θα είναι σίγουρα μία από τις πιο λεπτομερείς από την απαρχή του νέου εργοστασίου, καθώς οι διήμερες ξεναγήσεις σπανίζουν και βγαίνουν εκτός από τον μέσο όρο των δεκαπέντε επισκέψεων τον χρόνο που προαναφέραμε. Κι αυτό βασισμένο στα λεγόμενα του προκατόχου του εργοστασίου που μας συνόδευε όλη την ώρα, τον κλειδοκράτορα που είχε στην κατοχή του τα κλειδιά κάθε πόρτας. Όχι δεν ήταν επειδή μας αγάπησε, παρότι η επίσκεψή μας κορυφώθηκε την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά γιατί κι αυτή την φορά, όπως πριν από 18 χρόνια, την πρώτη πόρτα μας την άνοιξε ένας Νικολαΐδης, ο υιός Μάριος αυτή την φορά! Διστακτικά μας άφησαν να τραβήξουμε και πλάνα video μέσα στις μετρημένες φωτογραφίες. Κι αυτή η πρακτική ελέγχου που όλοι οι κατασκευαστές έχουν για τα εργοστάσιά τους, και υπερθετικά ίσως η Akrapovic, δεν είναι προϊόν μυστικοπάθειας. Εκτός από τον διαρκή αγώνα να περιφράξουν τα δικά τους αγαθά που τους έχουν κάνει να ξεχωρίζουν, η Akrapovic διαφυλάσσει τα μυστικά τρίτων, στην προκειμένη περίπτωση σχεδόν ολόκληρου του grid των MotoGP, των κορυφαίων στο Dakar, στο Enduro και το Motocross, των WSBK και πολλών νέων μοντέλων που εμείς δεν ξέρουμε καν πως ετοιμάζονται!

Για τους Έλληνες λοιπόν τα πράγματα στην Akrapovic μπορούν να είναι λιγάκι πιο φιλικά, έως πολύ. Άλλωστε δεν βγαίνει ένα τέτοιο εργοστάσιο από τον προγραμματισμό του για να φτιάξει μία και μόνο εξάτμιση για μία και μόνο μοτοσυκλέτα που δεν πρόκειται ποτέ να πουληθεί. Ναι δεν τον κάνει καμία φορά, το κάνει δύο! Αν βέβαια το όνομα αυτών ξεκινά με DCR και φτιάχνονται στην Ελλάδα! Στην φετινή EICMA οι άνθρωποι της Akrapovic άφηναν το περίπτερό τους για να επισκεφτούν εκείνο της DNA και να δουν από κοντά την ελληνική DCR-018 για πρώτη φορά, ώστε να έχουν ολοκληρωμένη εικόνα για τις μοναδικές εξατμίσεις που κατασκεύασαν κι έστειλαν στην Ελλάδα.

Τέτοιος είναι ο δεσμός λοιπόν, κι έτσι στα επόμενα τεύχη, αλλά κι εδώ στην σελίδα μας μέσω ενός video που αντίστοιχου –με δημοσιογραφική προσέγγιση- δεν υπάρχει, θα αποκαλύψουμε όλες τις διαδικασίες. Σε μία φορά κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Βλέπετε η Akrapovic είναι ο μόνος κατασκευαστής εξατμίσεων που διαθέτει χυτήριο τιτανίου, εκτός από το γεγονός πως είναι η μόνη εταιρεία που κατασκευάζει σωλήνες τιτανίου με αυτό τον τρόπο… Και τους πήρε 8 χρόνια να το εκκινήσουν φωνάζοντας τους καλύτερους στον κόσμο, δείχνοντας μας αναλυτικά όλη την διαδικασία. Αυτό από μόνο του λοιπόν αξιώνει ξεχωριστό κι αναλυτικό άρθρο, ώστε να μάθουμε όλοι για την χύτευση τιτανίου. Πόσο μάλιστα για τον τρόπο που γίνονται οι σωληνώσεις, για τις κούρμπες και τα μυστικά της συγκόλλησης, πριν φυσικά δούμε το R&D και πώς αυτό δουλεύει, μέσα από συνεντεύξεις με τα υψηλότερα στελέχη, τους ανθρώπους που γνωρίζουν όλα τα μυστικά!

Η Akrapovic είναι ένας ολόκληρος κόσμος και η κατασκευή εξατμίσεων είναι ένα κομμάτι της, καθώς η έρευνα και η εξέλιξη είναι ίσως ακόμη πιο σημαντική ενώ οι ειδήσεις που βγαίνουν από μία σύντομη κουβέντα μαζί τους, βαρύγδουπες. Πολλοί κατασκευαστές βρίσκουν εκεί την επέκταση του δικού τους R&D και τις απαντήσεις που χρειάζονται, κι αυτό είναι το γεγονός που καθιστά την Akrapovic μοναδική, όπως σύντομα θα δείτε…

Ετικέτες

Αποκλειστικό

https://bit.ly/MOTO_680

Επικαιρότητα

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα

Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”