Αλλαγή πλεύσης για την Harley Davidson

Σε δύσκολη θέση μετά την πανδημία
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

5/5/2020

Η Harley Davidson, όπως και το σύνολο των εργοστασίων της μοτοσυκλετιστικής βιομηχανίας, έχει "χτυπηθεί" σφόδρα από την πανδημία και τα μέτρα περιορισμού της μετάδοσης του κορωνοϊού, σε σημείο που να αντιμετωπίζει μια δυνατή οικονομική κρίση. Σε μια προσπάθεια να αναστρέψει αυτή την δυσχερή κατάσταση στην οποία βρίσκεται, η εταιρεία από το Milwaukee αναθεωρεί πλήρως την στρατηγική "περισσότεροι δρόμοι για την Harley Davidson", την οποία είχε εμπνευσθεί και εφαρμόσει ο πρώην CEO του εργοστασίου.

Το συγκεκριμένο πλάνο ήταν εστιασμένο σε νέα προϊόντα που θα διεύρυναν το αγοραστικό κοινό της Harley, αναζητώντας λύσεις σε νέα μονοπάτια για την αμερικάνικη εταιρεία. Η νέα πολιτική που κατέστρωσε η καινούργια διεύθυνση, στοχεύει στο ακριβώς αντίστροφο!

Πιο συγκεκριμένα, στην ανακοίνωσε που εξέδωσε η εταιρεία τονίζονται τα εξής βασικά στοιχεία του σχεδιασμού:

Ενίσχυση των δεσμών με τον "πυρήνα" των πελατών της και καλύτερη διαχείριση της επέκτασης σε νέες κατηγορίες. Προτεραιότητα στις αγορές που έχουν μεγαλύτερα κέρδη. Επαναξιολόγηση των παρουσιάσεων νέων προϊόντων και την υφιστάμενης γκάμας, με στόχο την απλότητα και την ευρύτερη απήχηση. Ανάπτυξη του τομέα των ανταλλακτικών και των αξεσουάρ, ώστε να εκμεταλλευθούν την πλήρη δυναμική του. Αναθεώρηση των λειτουργικών δομών, του κόστους και του μοντέλου λειτουργίας, με στόχο την μείωση της πολυπλοκότητας και την αύξηση της αποτελεσματικότητας, για να επιστρέψει ξανά η εταιρεία στα κέρδη.

Η ουσιαστική είδηση σε όλα τα παραπάνω, είναι ότι η Harley εγκαταλείπει όλα τα νέα project με τα οποία ασχολούνταν. Είναι αμφίβολο βέβαια αν αυτό αποτελεί μια ορθή πολιτική, καθώς –για παράδειγμα- το project των ηλεκτρικών μοτοσυκλετών είναι κάτι που μακροπρόθεσμα θα την βοηθούσε να αυξήσει το πελατολόγιό της. Ήδη οι πρώτες αντιδράσεις από την άλλη μεριά του Ατλαντικού, κάνουν λόγο για ένα μεγάλο λάθος που πρόκειται να διαπράξουν οι διοικούντες της Harley Davidson. Ο λόγος, σύμφωνα με όσους την προσάπτουν κάτι τέτοιο, είναι ότι η Harley βρίσκεται εδώ που βρίσκεται γιατί η βάση του αγοραστικού της κοινού γερνάει κι η εμμονή της στην άρνηση της εξέλιξης δεν την βοηθάει. Μια νέα γενιά προϊόντων θα έφερνε φρέσκο αγοραστικό κοινό, κάτι που θα μπορούσε να αποδειχθεί σωτήριο.

Παρόλα αυτά, οι τρεις τελευταίοι πυλώνες της νέας στρατηγικής, θα μπορούσαν να δώσουν μια ώθηση στην εταιρεία. Η Harley Davidson πουλά πολλές διαφορετικές εκδόσεις που στην ουσία είναι η ίδια μοτοσυκλέτα. Θα είχε περισσότερο νόημα να πουλά μερικές διαφορετικές εκδόσεις των Sportster, Softail και των Touring μοντέλων της παράγοντας όμως και πουλώντας παράλληλα αμέτρητα εξαρτήματα και αξεσουάρ γι' αυτές. Το να υπάρχουν, για παράδειγμα 11 (!) διαφορετικά Softail στην γκάμα της δεν είναι και τόσο λογικό. Από την άλλη, το να μειώσει τον εσωτερικό ανταγωνισμό θα ήταν μια σαφώς πιο ορθολογιστική κίνηση.

Σε ό,τι αφορά τον τομέα των αξεσουάρ, η στρατηγική ανάπτυξής του ποτέ δεν ζημίωσε όποιον το υιοθέτησε, αν και στην περίπτωση των Harley, δεν υπάρχουν και πάρα πολλά περιθώρια, καθώς ήδη το περιβάλλον είναι σχεδόν κορεσμένο από όλα αυτά που κατασκευάζει μέρι σήμερα. Ούτε και η αναδιάρθρωση των δομών της είναι κακή ιδέα, ειδικά σε μια εταιρεία που χαρακτηρίζεται από την πολυπλοκότητα του οργανωγράμματός της, όπου υπάρχουν τεράστια περιθώρια βελτίωσης.

Αυτό που μένει πλέον, είναι να δούμε πώς τελικά θα αποδώσει αυτή η νέα στρατηγική και αν θα καταφέρει μια από τις ιστοικότερες φίρμες της μοτοσυκλέτας να ορθοποδήσει και να φύγει μακριά από τον οικονομικό  κυκεώνα που βρίσκεται σήμερα.

 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.