Ανάκληση Polaris Ranger στις ΗΠΑ -Κίνδυνος βραχυκυκλώματος και φωτιάς
Έξι έως τώρα τα περιστατικά - "Παρκάρετε έξω" συμβουλεύει η εταιρεία
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
2/12/2025
Η σειρά Ranger της Polaris ανάγκασε την εταιρεία σε ανάκληση πάνω από 5.000 side-by-side μοντέλων Ranger 2025 και 2026 έπειτα από τον εντοπισμό πιθανού κινδύνου πυρκαγιάς. Μέχρι στιγμής έχουν καταγραφεί πέντε περιστατικά με καπνούς ή σπίθες και ένα περιστατικό ανάφλεξης.
Η γκάμα Ranger είναι γνωστή σε όσους χρησιμοποιούν side-by-side για εργασία ή αναψυχή. Ωστόσο, η Polaris ανακοίνωσε ότι μέρος των οχημάτων της μπορεί να παρουσιάζει κίνδυνο πυρκαγιάς και καλεί τους κατόχους να σταθμεύουν τα οχήματα εκτός κτιρίων μέχρι να τα ελέγξει εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της εταιρείας, "Η Polaris έχει διαπιστώσει ότι σε ορισμένα Ranger XP 1000 NorthStar μοντέλων 2025–2026, το καλώδιο του εναλλακτήρα (alternator) ή η διακλάδωση της καλωδίωσης του σασί ενδέχεται να έχει τοποθετηθεί λανθασμένα προς τον θετικό πόλο της μπαταρίας. Η λανθασμένη αυτή καλωδίωση μπορεί να προκαλέσει επαφή με τον αρνητικό πόλο της μπαταρίας, οδηγώντας σε φθορά της μόνωσης του καλωδίου. Ένα φθαρμένο καλώδιο εναλλακτήρα ή διακλάδωσης της καλωδίωσης μπορεί να προκαλέσει ηλεκτρικό βραχυκύκλωμα, δημιουργώντας κίνδυνο φωτιάς και σοβαρού τραυματισμού."
Η ανάκληση επηρεάζει περίπου 5.600 Ranger, με την Polaris να αναφέρει ότι έχει "εντοπίσει 5 περιστατικά με σπινθηρισμούς και καπνό από την τήξη του μονωτικού περιβλήματος της καλωδίωσης και 1 περιστατικό φωτιάς. Η Polaris δεν έχει γνώση για περιστατικά τραυματισμού ή υλικών ζημιών που να σχετίζονται με το συγκεκριμένο θέμα."
Οι οδηγίες προς τους ιδιοκτήτες είναι:
Να σταθμεύουν τα οχήματα εκτός σπιτιού για την αποφυγή κινδύνου πυρκαγιάς.
"Να σηκώσουν το κάθισμα του συνοδηγού (στα μοντέλαCrew το κάθισμα πίσω από του συνοδηγού) και να το αφήσουν στη σηκωμένη θέση, να αφαιρεθεί ο αποθηκευτικός χώρος κάτω από το κάθισμα και να μην επιτρέπονται επιβάτες σε αυτό το κάθισμα.”
Στη συνέχεια, πρέπει να "επικοινωνήσουν με έναν εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπο της Polaris για προγραμματισμό της επισκευής που αφορά την ανάκληση."
Η εταιρεία καλεί όλους τους κατόχους των Ranger XP 1000 και Crew XP 1000 μοντέλων 2025–2026 να ελέγξουν άμεσα αν το όχημά τους περιλαμβάνεται στην ανάκλησηκαι να προχωρήσουν χωρίς καθυστέρηση στις προβλεπόμενες ενέργειες για λόγους ασφάλειας.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: