Ατυχήματα με μοτοσυκλέτες: Ανατροπή στερεοτύπων για την ταχύτητα!

Η λάθος κατεύθυνση των μέχρι τώρα αναλύσεων

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

12/3/2020

Για πάρα πολλά χρονιά, επικρατούσε (ή μάλλον επικρατεί ακόμη και σήμερα σε μεγάλο βαθμό) η αντίληψη ότι όσο πιο αργά οδηγείς, τόσο πιο ασφαλής είσαι. Επιφανειακά, αυτό δείχνει λογικό καθώς οι χαμηλότερες ταχύτητες σου δίνουν περισσότερο χρόνο να αντιδράσεις στα εμπόδια και τους κινδύνους, ενώ απαιτείται μικρότερη σωματική προσπάθεια δίνοντας παράλληλα και περισσότερο χρόνο στους άλλους οδηγούς, να αντιδράσουν κι αυτοί με την σειρά τους.

Μια έρευνα όμως που έγινε πέρσι και τα αποτελέσματά της δημοσιεύθηκαν πριν λίγες μέρες, αποδεικνύει ότι τα ατυχήματα με μοτοσυκλέτες είναι πολύ πιο πολύπλοκα από αυτή την απλοϊκή σκέψη, ενέχοντας και πολλούς τυχαίους παράγοντες. Μέσα από αυτή την έρευνα φαίνεται ότι η ταχύτητα της μοτοσυκλέτας δεν αποτελεί πάντα τον καθοριστικό παράγοντα για το αν ένας αναβάτης θα τραυματιστεί ή όχι και ότι οι μέχρι τώρα αναλύσεις, στρέφονταν προς την λάθος κατεύθυνση!

Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία της έρευνας με αναφορές από χιλιάδες ατυχήματα, τα περισσότερα από αυτά είχαν συμβεί μεσημέρι προς απόγευμα Σαββάτου, μεταξύ 15:0 και 16:00. Μάλιστα, όσοι πήραν μέρος στην έρευνα απάντησαν ότι η ορατότητα την ώρα του ατυχήματος ήταν καλή, με ένα ποσοστό άνω του 60% να καταθέτει ότι το ατύχημά τους συνέβη ενώ επικρατούσαν άριστες καιρικές συνθήκες.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στατιστικά, είναι αυτό που δείχνει ότι δεν υπάρχει άμεση σύνδεση μεταξύ της ταχύτητας της μοτοσυκλέτας και της σοβαρότητας του τραυματισμού, ή του χρόνου νοσηλείας που απαιτήθηκε. Αντιθέτως, η σοβαρότητα του τραυματισμού και ο χρόνος που πέρασαν οι αναβάτες στο νοσοκομείο είναι ένας σχεδόν τυχαίος παράγοντας, καθώς σοβαροί τραυματισμοί καταγράφηκαν σε διαφορετικές ταχύτητες.

Προσοχή όμως να εξηγηθούμε, για να μην παρεξηγηθούμε. Σε καμία περίπτωση δεν λέμε ότι πρέπει να αμοληθείτε με τις μοτοσυκλέτες σας και να τερματίσετε τα κοντέρ, γιατί αυτό είναι ασφαλέστερο. Αυτό που λέμε εμείς και που τονίζεται από την συγκεκριμένη έρευνα, είναι ότι στην περίπτωση ενός ατυχήματος με μοτοσυκλέτα, δεν ισχύει πάντα η άποψη ότι φταίει ο αναβάτης και το ότι οδηγούσε πολύ γρήγορα.

Σε ό,τι αφορά την έρευνα, αυτή διεξήχθη σε 1.578 μοτοσυκλετιστές από την Ευρώπη, τις Η.Π.Α., την Ν. Αμερική, την Ασία και την Αυστραλία, με την αρωγή του SMC (Sveriges MotoRyklister) και της FIM, από τους Elaine Hardy, Martin Winkelbauer, Dimitri Margaritis (και ελληνικό στοιχείο…) και James Ouellet. Όλοι τους έχουν μεγάλη εμπειρία στο θέμα των ατυχημάτων με μοτοσυκλέτες και έχουν εργαστεί και στο πεδίο της πραγματογνωμοσύνης των ατυχημάτων. Οι απαντήσεις των μοτοσυκλετιστών δόθηκαν μέσω ηλεκτρονικής πλατφόρμας και όλοι τους είχαν εμπλακεί σε ένα τουλάχιστον ατύχημα τα τελευταία δέκα χρόνια. Το ερωτηματολόγιο αποτελούνταν από 39 ερωτήσεις, οι οποίες κάλυπταν θέματα όπως το επίπεδο της οδηγικής εμπειρίας, την κατηγορία του διπλώματος οδήγησης, τον εξοπλισμό του αναβάτη (ένδυση και κράνος), τον τύπο της μοτοσυκλέτας, τον κυβισμό της, τις συνθήκες του δρόμου και τα δυναμικά στοιχεία του ατυχήματος (ταχύτητα, φρένα, ABS, ζημιές, τραυματισμοί και χρόνος νοσηλείας).

Για όσους θέλουν να διαβάσουν την πλήρη έρευνα των 124 σελίδων, μπορούν να την βρουν εδώ.

https://bit.ly/MOTO_674

Επικαιρότητα

JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία

Η εταιρεία που κάποτε ίδρυσε η οικογένεια Μαμιδάκη είχε περάσει στον Murtaza Lakhani

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

16/12/2025

Ο πακιστανοκαναδός, όπως αναφέρεται σε δημοσιεύματα, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας που ελέγχει την JETOIL, δεν είναι κάποιος αχυράνθρωπος, ούτε αυτοφοράκιας, αλλά ο άνθρωπος που εδώ και δεκαετίες διακινεί στα ίσια, το πετρέλαιο που δεν μπορεί να διακινηθεί από τους υπόλοιπους. Ο 63χρονος δισεκατομμυριούχος Murtaza Ali Lakhani (κεντρική φωτογραφία) έχει υπηκοότητα Μ. Βρετανίας και Καναδά με τα διαβατήριά του να γίνονται δεκτά σε κάθε χώρα του κόσμου και τον περασμένο Ιούλιο κατονομάστηκε από το Αγγλικό περιοδικό Business Matters, το Ν1 στον κλάδο των επιχειρήσεων, ως ο μεγαλύτερος διακινητής Ρωσικού πετρελαίου.

Αυτό σήμαινε πως κάποιος άναψε ένα προβολέα πάνω του, κάτι που είχε αποφευχθεί όταν ο ίδιος άνθρωπος διακινούσε το πετρέλαιο του Ιράκ σε καιρό πολέμου με τις ΗΠΑ, έπειτα το Κουρδικό πετρέλαιο επί εποχής πολέμου επίσης και πλέον και το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, επί εποχής που όλοι ελπίζουν να μην καταλήξει σε πόλεμο, όπως υπάρχει η απειλή να γίνει.

Ο επικεφαλής του γκρουπ Mercantile Maritime απέκτησε την JETOIL από την οικογένεια Μαμιδάκη μετά την πτώχευση της μέσα στην πανδημία και την αυτοκτονία που επέφερε η ένταξη το άρθρο 99, ενός εκ των ιδρυτών της. Ξεκινώντας το 1968 ενώ είχαν ήδη την Mamidoil την οποία ένωσαν με την JETOIL, οι οικογένεια Μαμιδάκη δημιούργηε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες εμπορίας καυσίμων στα Βαλκάνια.

Παρόλο που κατά την περίοδο της πτώχευσης η εταιρεία έχασε σχεδόν το 80% του δικτύου πρατηρίων ο Lakhani επένδυσε σε αυτή έχοντας ως στόχο τις τεράστιες εγκαταστάσεις αποθήκευσης πετρελαίου στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης που αγγίζουν τους 300.000 τόνους, ενώ αντίστοιχα υπάρχει εγκατάσταση και στο Κόσσοβο. Παραμένει επίσης δίκτυο χονδρικής πώλησης εκτός της Ελλάδας σε Αλβανία, Βουλγαρία, Σκόπια και Σερβία ώστε ο Βαρόνος αυτός να στρέψει την προσοχή του στην περιοχή.

Για τον ίδιο τον Lakhani, όπως και για τον Etibar Eyyub από το Αζερμπαϊτζάν που μπαινοβγαίνει στις λίστες από πέρσι, αυτή είναι μάλλον μία αναμενόμενη εξέλιξη κι αυτό γιατί είχαν γίνει κινήσεις πριν την ανακοίνωση του κ. Χαραλαμπου Βουρλιώτη, της Αρχής Καταπολέμησης κατά της Νομιμοποίησης Εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες για δέσμευση περιουσιακών στοιχείων συνολικά 5 εταιρειών εμπορίας πετρελαίου στην Ελλάδα, με την JETOIL να είναι αυτή που απασχολεί το κοινό καθώς θα βλέπει από αύριο τα πρατήρια να αλλάζουν όνομα ή να κλείνουν.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε τι θα γίνουν οι εγκαταστάσεις στο Καλοχώρι ιδιαίτερα τώρα, δύο μόλις μήνες πριν συμπληρωθούν 30 χρόνια από την μεγάλη πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει στις εγκαστάσεις αυτές, επί αυτοκρατορίας Μαμιδάκιδων.

Ήταν μεσημέρι, 24 Φεβρουαρίου 1986 όταν ξέσπασε φωτιά η οποία έκαιγε για επτά μέρες πνίγοντας την Θεσσαλονίκη σε τοξικά αέρια, ιδιαίτερα μετά την έκρηξη της τρίτης ημέρας που συμπληρώθηκε από δεκάδες επόμενες. Από τις 12 δεξαμενές τότε καταστράφηκαν οι 8, ενώ κλιμάκια από την Γιουγκοσλαβία κατέβηκαν να συνδράμουν το έργο της ελληνικής πυροσβεστικής που μετρούσε ήδη 25 τραυματίες. Η Θεσσαλονίκη γλίτωσε τότε γιατί άντεξε η δεξαμενή υγρής αμμωνίας. Αν είχε εκραγεί, τότε η πόλη θα έπρεπε να εκκενωθεί και θα μιλούσαμε για μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία της Ευρώπης, δύο ημέρες και δύο μήνες πριν το πυρηνικό δυστύχημα του Τσερνόμπιλ.