Australian tour 2015: Στο μεγάλο νησί του Νότου. Μια ασήμαντη κουκίδα…

6/7/2015

… Αυτό ακριβώς ήμουν –και αισθανόμουν– καθώς οδηγούσα εκείνο το απόγευμα την μαύρη ΚΤΜ 1050 μέσα στην επίπεδη απεραντοσύνη της Outback –προορισμός μου η πόλη Coober Pedy της νοτιοκεντρικής Αυστραλίας. Έχοντας αφήσει πίσω μου την παραθαλάσσια πόλη Port Augusta, οι ρόδες της μοτοσυκλέτας κυλούσαν πλέον πάνω στον Stuart Highway, τον οδικό άξονα της αυστραλιανής ερήμου που διασχίζει κάθετα την χώρα.
Για τα επόμενα 2.700 χιλιόμετρα θα οδηγούσα συντροφιά με τον δρόμο που χαράχτηκε πάνω στην πρωτότυπη διαδρομή του Άγγλου εξερευνητή John McDouall Stuart, του πρώτου λευκού που διέσχισε επιτυχώς την αυστραλιανή ήπειρο από το νότο προς το βορρά (1862) και ο οποίος εξερεύνησε ταυτόχρονα την Κεντρική Αυστραλία.

Αυτό που με φόβιζε όμως περισσότερο στο μοναχικό ταξίδι της Outback δεν ήταν η αφόρητη μοναξιά και η σιωπή, αλλά τα πτώματα των καγκουρό που αντίκριζα στις άκρες του δρόμου. Τα μακάβρια απομεινάρια της μοιραίας συνάντησης των συμπαθητικών ζώων με κάποιο τροχοφόρο, μοιραία έφεραν στο νου μου τις συμβουλές των ντόπιων: μην οδηγάς στην Outback μετά τη δύση του ήλιου, είναι η ώρα που τα ζώα βγαίνουν για βοσκή και κινδυνεύεις να χτυπήσεις κανένα από αυτά.

Έτσι, τηρώντας κατά γράμμα τις νουθεσίες τους, έφτασα στην πόλη Coober Pedy (530 χλμ. βόρεια της Port Augusta) λίγο πριν ο ήλιος ακουμπήσει στην γη. Η ιδιαιτερότητα που χαρακτηρίζει την Coober Pedy είναι το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της πόλης βρίσκεται κάτω από το έδαφος της γης. Οι οπαλορύχοι που δουλεύουν εδώ από το 1915, προκειμένου να προφυλαχτούν από τις ακραίες θερμοκρασίες, έχουν λαξεύσει στα σωθικά της γης σπίτια, εκκλησίες, ξενοδοχεία, αλλά και καταστήματα. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να μην υπάρχουν εδώ Έλληνες. Περίπου 80-100 ομογενείς βρίσκονται εδώ, οι περισσότεροι συνταξιούχοι οπαλορύχοι, που επέλεξαν να παραμείνουν στον τόπο που έσκαψαν για τουλάχιστον 30 χρόνια…

Και μετά την Cooper Pedy, σειρά στην ταξιδιωτική ατζέντα μου είχε ο ιερός μονολιθικός βράχος των Αβοριγίνων Uluru–Ayers Rock. Για δυο μέρες περιπλανήθηκα στα όρια του Εθνικού Πάρκου Uluru–Kata Tjuta National Park και θαύμασα τον κοκκινωπό μονολιθικό βράχο (τον μεγαλύτερο του πλανήτη), πληροφορήθηκα για το τοπικό οικοσύστημα και ενημερώθηκα διεξοδικά για τον πολιτισμό των ιθαγενών Αβοριγίνων, των πρώτων κατοίκων της Αυστραλίας…

Κωνσταντίνος Μητσάκης

https://bit.ly/MOTO_680

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

17/4/2026

Τα τρία μοντέλα Tricity που είναι σήμερα διαθέσιμα στην Ιαπωνία δεν θα παραμείνουν έτσι για πολύ καιρό ακόμη, καθώς η Yamaha προτίθεται να σταματήσει να πουλά τα τρίτροχα σκούτερ στην πατρίδα της.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει πλέον αναρτήσει στις σελίδες των τριών εκδόσεων Tricity της ιαπωνικής αγοράς (125, 155 και 300), το 125 θα ολοκληρώσει τον κύκλο του το φετινό Καλοκαίρι, το 155 θα ακολουθήσει το Φθινόπωρο, ενώ το 300 ήδη διαθέτει μόνο το προϋπάρχον στοκ του στη χώρα.

Παραδόξως η Yamaha δεν έχει παρουσιάσει στην Ιαπωνία το νέο Tricity 300 με τον αερόσακο και η απόφαση να σταματήσει τη διάθεση των τριών LMW (Leaning Multi Wheeler) μοντέλων της δεν συνοδεύεται από κάποια επίσημη δικαιολογία.

Αυτό έρχεται σε συνέχεια της απόσυρσης από την ιαπωνική αγορά και του Niken το 2024 (μόλις έναν χρόνο αφότου είχε αναβαθμιστεί με τον νέο CP3 των 890cc), αφήνοντας τη Yamaha χωρίς κανένα LMW μοντέλο στη διαθέσιμη γκάμα της πατρίδας της.

Όσον αφορά τις δικές μας αγορές, τόσο το Niken όσο και τα Tricity συνεχίζουν απρόσκοπτα την πορεία τους με το βλέμμα στο μέλλον, καθώς το 125 ανανεώθηκε πέρυσι και το 300 φέτος - κανείς λογικός δεν θα ανανέωνε ένα μοντέλο, καινοτομώντας μάλιστα με την ενσωμάτωση αερόσακου, αν αυτό όδευε προς το τέλος του.

Η απόφαση της Yamaha αφορά αποκλειστικά στην αγορά της Ιαπωνίας, όπου ίσως οι πωλήσεις να μην ήταν στο επίπεδο που θα περίμεναν, ωστόσο η συνεχής ανανέωση των Tricity είναι η πειστικότερη απόδειξη της επιτυχίας που απολαμβάνουν αυτά τα σκούτερ στις ευρωπαϊκές αγορές.