Australian tour 2015: Στο μεγάλο νησί του Νότου. Μια ασήμαντη κουκίδα…

6/7/2015

… Αυτό ακριβώς ήμουν –και αισθανόμουν– καθώς οδηγούσα εκείνο το απόγευμα την μαύρη ΚΤΜ 1050 μέσα στην επίπεδη απεραντοσύνη της Outback –προορισμός μου η πόλη Coober Pedy της νοτιοκεντρικής Αυστραλίας. Έχοντας αφήσει πίσω μου την παραθαλάσσια πόλη Port Augusta, οι ρόδες της μοτοσυκλέτας κυλούσαν πλέον πάνω στον Stuart Highway, τον οδικό άξονα της αυστραλιανής ερήμου που διασχίζει κάθετα την χώρα.
Για τα επόμενα 2.700 χιλιόμετρα θα οδηγούσα συντροφιά με τον δρόμο που χαράχτηκε πάνω στην πρωτότυπη διαδρομή του Άγγλου εξερευνητή John McDouall Stuart, του πρώτου λευκού που διέσχισε επιτυχώς την αυστραλιανή ήπειρο από το νότο προς το βορρά (1862) και ο οποίος εξερεύνησε ταυτόχρονα την Κεντρική Αυστραλία.

Αυτό που με φόβιζε όμως περισσότερο στο μοναχικό ταξίδι της Outback δεν ήταν η αφόρητη μοναξιά και η σιωπή, αλλά τα πτώματα των καγκουρό που αντίκριζα στις άκρες του δρόμου. Τα μακάβρια απομεινάρια της μοιραίας συνάντησης των συμπαθητικών ζώων με κάποιο τροχοφόρο, μοιραία έφεραν στο νου μου τις συμβουλές των ντόπιων: μην οδηγάς στην Outback μετά τη δύση του ήλιου, είναι η ώρα που τα ζώα βγαίνουν για βοσκή και κινδυνεύεις να χτυπήσεις κανένα από αυτά.

Έτσι, τηρώντας κατά γράμμα τις νουθεσίες τους, έφτασα στην πόλη Coober Pedy (530 χλμ. βόρεια της Port Augusta) λίγο πριν ο ήλιος ακουμπήσει στην γη. Η ιδιαιτερότητα που χαρακτηρίζει την Coober Pedy είναι το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της πόλης βρίσκεται κάτω από το έδαφος της γης. Οι οπαλορύχοι που δουλεύουν εδώ από το 1915, προκειμένου να προφυλαχτούν από τις ακραίες θερμοκρασίες, έχουν λαξεύσει στα σωθικά της γης σπίτια, εκκλησίες, ξενοδοχεία, αλλά και καταστήματα. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να μην υπάρχουν εδώ Έλληνες. Περίπου 80-100 ομογενείς βρίσκονται εδώ, οι περισσότεροι συνταξιούχοι οπαλορύχοι, που επέλεξαν να παραμείνουν στον τόπο που έσκαψαν για τουλάχιστον 30 χρόνια…

Και μετά την Cooper Pedy, σειρά στην ταξιδιωτική ατζέντα μου είχε ο ιερός μονολιθικός βράχος των Αβοριγίνων Uluru–Ayers Rock. Για δυο μέρες περιπλανήθηκα στα όρια του Εθνικού Πάρκου Uluru–Kata Tjuta National Park και θαύμασα τον κοκκινωπό μονολιθικό βράχο (τον μεγαλύτερο του πλανήτη), πληροφορήθηκα για το τοπικό οικοσύστημα και ενημερώθηκα διεξοδικά για τον πολιτισμό των ιθαγενών Αβοριγίνων, των πρώτων κατοίκων της Αυστραλίας…

Κωνσταντίνος Μητσάκης

https://bit.ly/MOTO_683

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

19/6/2026

Πριν μερικές μέρες ένας ποδηλάτης που βόλταρε στην κοιλάδα Comox στο Vancouver Island του Καναδά βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα τρομακτικό θέαμα. Όταν το λάστιχο του ποδηλάτου του τρύπησε, ανακάλυψε πως είχε πατήσει ένα μεταλλικό αντικείμενο, ενώ η πιο προσεκτική παρατήρηση αποκάλυψε πως επρόκειτο για ένα επί τούτου κατασκευασμένο καρφί με τέσσερεις ακμές, σαν αυτά που χρησιμοποιούνταν ευρέως από την αρχαιότητα ως τον μεσαίωνα κατά πεζοπόρων στρατιωτικών τμημάτων.

Λίγο αργότερα ο Καναδός είχε μαζέψει από το μονοπάτι μια χούφτα τέτοια καρφιά, προφανώς τοποθετημένα εκεί από κάποιον επικίνδυνο εγκληματία. Οι αρχές ειδοποιήθηκαν άμεσα και μάλιστα ο τοπική ομάδα διασωστών εξέδωσε ανακοίνωση προς ενημέρωση του κοινού, μιας και η εν λόγω περιοχή είναι δημοφιλέστατη σε πληθώρα επισκεπτών.

Το συμβάν δυστυχώς θυμίζει πολύ ένα πρόσφατο ανάλογο έγκλημα που έγινε στον Λαγκαδά, όταν μοτοσυκλετιστές ανακάλυψαν σουβλιά θαμμένα στο χώμα με προφανή στόχο να τραυματίσουν όποιον είχε την ατυχή σκέψη να κάνει εκεί τη βόλτα του, ασχέτως αν ήταν πεζός, με ποδήλατο, αυτοκίνητο ή μοτοσυκλέτα.

Φαίνεται πως αυτή η επικίνδυνη τρέλα βρίσκει μιμητές σε όλον τον κόσμο, καθώς και στις ΗΠΑ έχουν αναφερθεί ανάλογα περιστατικά με αγκαθωτά σύρματα κάθετα σε διαδρομές που συχνάζουν μοτοσυκλέτες και ποδήλατα.

Κανείς δεν μπορεί να προστατευτεί απόλυτα από την ανθρώπινη βλακεία, ειδικά όταν αυτή γαρνίρεται με συνειδητή αδιαφορία για τη σωματική ακεραιότητα των άλλων, γι’ αυτό πλέον απαιτείται πολλή προσοχή σε όλους όσους εκδράμουν εκτός ασφάλτου, καθώς βλέπουμε τέτοια επαίσχυντα συμβάντα να πληθαίνουν ολοένα και περισσότερο.