Australian tour 2015: Στο μεγάλο νησί του Νότου. Πιο βόρεια δεν γίνεται!

9/7/2015

Από τον μονολιθικό βράχο Uluru–Ayers Rock ως την πόλη Darwin της βόρειας Αυστραλίας (Top End) με χώριζαν περίπου 1.900 χιλιόμετρα. Πεδίο ταξιδιωτικής δράσης για την μαύρη ΚΤΜ 1050 και τον ταλαίπωρο αναβάτη της η Outback, που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει το… απόλυτο κενό! Πρόκειται  για εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα άνυδρης, επίπεδης απεραντοσύνης που καταλαμβάνουν το εσωτερικό της μικρότερης ηπείρου του πλανήτη μας (ή του μεγαλύτερου νησιού στον κόσμο, αν το προτιμάτε κι έτσι).
Και φυσικά, μιλάμε για τρομακτική μοναξιά. Με έκταση λίγο μικρότερη από την Ευρώπη, η Αυστραλία έχει μόλις 22.000.000 κατοίκους. Από αυτούς, οι 21.850.000 βρίσκονται εγκατεστημένοι στις παράκτιες περιοχές (όπου είναι κτισμένα όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας), ενώ  μόνο 150.000 τολμηροί κατοικούν στα αχανή όρια της Outback.


Στην πορεία μου για τον μακρινό βορά της Αυστραλίας είχα για "οδηγό" την αρτηρία Stuart Hwy, ενώ σταθμοί στο μονότονο ταξίδι της κόκκινης ερήμου αποτέλεσαν οι μικρές πόλεις Alice Springs, Tennant Creek, και Katherine. Ποια ήταν τα highlights της διαδρομής; Η υπέρβαση της νοητής γραμμής του Τροπικού του Αιγόκερου (40 χλμ. βόρεια της Alice Springs), τα μοναδικά Devil’s Marbles (πρόκειται για κόκκινους γρανιτένιους ογκόλιθους σε ακανόνιστους σωρούς, που απλώνονταν σε μεγάλη έκταση, 80 χιλιόμετρα νότια της Tennant Creek) και τα τεράστια Road Trains, οι κλασικές νταλίκες της Outback με τις τρεις συρόμενες ρυμούλκες, που ξεπερνούσαν σε μήκος τα 50 μέτρα -η μοτοσυκλέτα μπροστά τους έμοιαζε με μύγα…


Φτάνοντας στην Alice Springs, δεν μπορούσα να μην υποκύψω στον πειρασμό για μια μικρή περιπλάνηση τριών ημερών σε χωμάτινες διαδρομές μέσα στην αγκαλιά της κόκκινης ερήμου. Νερό, βενζίνη, σκηνή, τρόφιμα και πολύ όρεξη για παιχνίδια, ήταν τα εφόδια που πήρα μαζί για να ζήσω ολομόναχος την δική μου outback-περιπέτεια.
Έξι μέρες αργότερα, αντικρίζοντας τα πρώτα σπίτια της Darwin, το κοντέρ της σκονισμένης ΚΤΜ έγραφε 5.850 χιλιόμετρα, ενώ η ιαχή "Θάλαττα, Θάλαττα" που φώναζα με ενθουσιασμό σηματοδοτούσε την λήξη των δεινών της ερήμου. Στις τροπικές θάλασσες του αυστραλιανού βορρά θα έμενα λίγο, προκειμένου να ξεκουραστώ και ν’ ανασυνταχτώ για την συνέχεια του "Australian tour 2015" στην δυτική πλευρά της Αυστραλίας…
Κωνσταντίνος Μητσάκης

 

 

 

 

 

Zayn Sofuoglu: Ο 7χρονος που οδηγεί Kawasaki H2R και BMW M 1000 RR

Ο μικρός γιος του Kenan Sofuoglu κλέβει τις εντυπώσεις
Zayn Sofuoglu
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/3/2026

Ο μόλις επτά ετών Zayn Sofuoglu γίνεται ξανά viral, καθώς εμφανίστηκε να οδηγεί δύο από τις πιο ισχυρές μοτοσυκλέτες παραγωγής και όχι μόνο, την BMW M 1000 RR και την υπερτροφοδοτούμενη Kawasaki Ninja H2R.

Ο γιος του πέντε φορές Παγκόσμιου Πρωταθλητή Supersport, Kenan Sofuoglu, από πολύ μικρή ηλικία βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας. Η πρώτη εντύπωση έγινε όταν ήταν μόλις τριών ετών, όταν οδηγούσε Ferrari στην ιδιωτική πίστα καρτ του πατέρα του στην Τουρκία.

Zayn Sofuoglu

Έκτοτε, η πορεία του είναι… εντυπωσιακή. Σε ηλικία πέντε ετών, φέρεται να ξεπέρασε τα 320 km/h οδηγώντας Lamborghini, ενώ έχει ήδη κατακτήσει και τίτλο σε εγχώριο πρωτάθλημα supermoto.

Zayn Sofuoglu

Παράλληλα, έχει εμφανιστεί να προπονείται με τον τρεις φορές Παγκόσμιο Πρωταθλητή WSBK, Toprak Razgatlioglu, στην πίστα του πατέρα του.

Ωστόσο, το πιο εντυπωσιακό και ίσως πιο αμφιλεγόμενο στιγμιότυπο, μέχρι σήμερα είναι η οδήγηση της H2R. Με ισχύ που φτάνει τους 321 ίππους, η συγκεκριμένη είναι μια μοτοσυκλέτα τέρας, μόνο για πίστα. Στο σχετικό βίντεο, ο μικρός Zayn δέχεται βοήθεια στην εκκίνηση από τον πατέρα του, πριν πραγματοποιήσει μια σύντομη επιτάχυνση.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

A post shared by Zayn Sofuoğlu🇹🇷🇳🇱🇩🇿 (@zaynsofuoglu)

Αντίστοιχα, η BMW M 1000 RR, μία από τις ισχυρότερες superbike δρόμου, δεν είναι ακριβώς αυτό που θα περίμενε κανείς να δει στα χέρια ενός παιδιού 23 κιλών, βάρος που έχει ο μικρός αναβάτης κατά τον πατέρα του.

Το φαινόμενο Zayn Sofuoglu συνεχίζει να διχάζει: από τη μία πλευρά, εντυπωσιάζει με το ταλέντο και την εξοικείωσή του με την ταχύτητα από την άλλη, ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση γύρω από τα όρια, την ασφάλεια και το κατά πόσο τέτοιες εικόνες αποτελούν έμπνευση ή υπερβολή.

Το μόνο σίγουρο είναι ένα όνομά του θα συνεχίσει να μας απασχολεί τα επόμενα χρόνια.