Αυστηρό παράδειγμα από το Παρίσι: Απαγόρευση μοτοσυκλετών με κατασκευή πριν από το 1999

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

15/6/2016

Οι Γάλλοι φημίζονται για την επιθετική νομοθεσία τους απέναντι στις μοτοσυκλέτες, παρά το πρόσφατο παράδειγμα που δείχνει την διάθεση να νομιμοποιήσουν την διήθηση ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Η τελευταία είδηση ωστόσο, είναι ξεκάθαρα εχθρική απέναντι στα δίτροχα.

Από την 1η Ιουλίου, σε σχεδόν δεκαπέντε μέρες, απαγορεύεται η κυκλοφορία όλων των μοτοσυκλετών που κατασκευάστηκαν πριν το ΄99 σε ολόκληρη την μητροπολιτική περιοχή του Παρισιού. Το μέτρο δεν ισχύει για τα Σαββατοκύριακα, ενώ το πρόστιμο έχει οριστεί στα 35 Ευρώ για το πρώτο διάστημα, καθώς αργότερα θα αυξηθεί.

Η επιβολή αυτού του μέτρου δεν έρχεται ξαφνικά και απότομα, καθώς ακολουθεί παλιότερη οδηγία της ευρωπαϊκής ένωσης, σχετικά με την σταδιακή απομάκρυνση από τις πόλεις, όλων των οχημάτων παλαιότερης τεχνολογίας. Το καινούριο είναι ότι ειδικά για τις μοτοσυκλέτες, αποφασίστηκε καθολική απαγόρευση με βάση την χρονολογία και όχι στοχευμένη αναλόγως των ρύπων, όπως ισχύει για τα υπόλοιπα οχήματα.

Το αυστηρότερο μέτρο συγκεκριμένα για τις μοτοσυκλέτες, αποφασίστηκε σε συνεργασία του δήμου Παρισιού με το υπουργείο περιβάλλοντος και την γραμματεία μεταφορών. Θα μας άφηνε αδιάφορους η γαλλική νομοθεσία, αν δεν ήταν τόσο άρρηκτα συνδεδεμένη με το μέλλον της μοτοσυκλέτας σε ολόκληρη την Ευρωζώνη και κατ’ επέκταση και στην Ελλάδα. Μπορεί να έχουμε ιστορικό καθυστέρησης στην εναρμόνιση των κοινοτικών οδηγιών, ωστόσο στο τέλος ακολουθούμε πιστά τους κανόνες.

Ήδη έχει ψηφιστεί και καθιερωθεί αυστηρότερο μέτρο και για την Αγγλία, που ωστόσο θα εφαρμοστεί από το 2020. Οποιοδήποτε όχημα έχει κατασκευαστεί πριν το 2007, θα απαγορεύεται να κυκλοφορήσει στο Λονδίνο.

Από την άλλη υπάρχει κάτι πολύ ενδιαφέρον στους παραπάνω περιορισμούς. Ενώ υπάρχει ειδική μέριμνα για τις κλασσικές μοτοσυκλέτες, από το μέτρο εξαιρούνται τελείως όλες όσες έχουν κατασκευαστεί πριν το 1973, την χρονιά δηλαδή που εισήχθησαν οι αντιρυπαντικοί κανονισμοί. Φανταστείτε λοιπόν κάποια κακο-συντηρημένη δίχρονη με ηλικία μεγαλύτερη των σαράντα ετών, να βάζει μπροστά στον κρύο χειμώνα που επικρατεί εκεί και ο αναβάτης της να ξεκινά πηγαίνοντας σημειωτόν…

Το πραγματικά θετικό βέβαια για όλους τους λάτρεις των παλιότερων μοτοσυκλετών, είναι ότι σύμφωνα με τα υπουργεία περιβάλλοντος της Γαλλίας και της Αγγλίας, η διεύρυνση του μέτρου σε εθνικό επίπεδο, θα καθυστερήσει ιδιαίτερα να πραγματοποιηθεί…

 

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.