Bimota YB6 – Ducati 750 F1 και 916! Καινούριες στην κούτα!

Απίστευτος πλειστηριασμός!

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

15/1/2020

Μία απίστευτη συλλογή βγαίνει σε πλειστηριασμό με 21 σπάνιες μοτοσυκλέτες σε κατάσταση καινούριου, επτά από τις οποίες δεν έχουν ανοιχτεί ποτέ από το κουτί τους!

Μουσείο μοτοσυκλέτας στο Κεμπέκ του Καναδά, κατεβάζει στο Las Vegas μία πανέμορφη και ακριβή συλλογή, για έναν πλειστηριασμό που θα διαρκέσει από τις 21 Ιανουαρίου έως και τις 26 με το αξιοσημείωτο να είναι πως υπάρχουν πολλές μοτοσυκλέτες που βρίσκονται στην αρχική τους συσκευασία, ακριβώς όπως έφυγαν από το εργοστάσιο!

Το Μουσείο είναι ιδιωτικό και ανήκει στα αδέρφια Gagnon με περισσότερες από εκατό μοτοσυκλέτες σε μόνιμη Έκθεση, χωρισμένες σε θεματικές ενότητες. Υπάρχουν όμως άλλες πενήντα αποθηκευμένες καθώς και ένας ευρύς κύκλος επαφών που ο Francois και ο Jean βρίσκουν συνεχώς νέες μοτοσυκλέτες.

Από τις πενήντα που υπάρχουν αυτή την στιγμή αποθηκευμένες, οι εικοσιένα βγαίνουν σε πλειστηριασμό, επτά είναι στον κουτί τους και από τις επτά οι πέντε είναι Bimota: SB4 του 1984, DB1S του 1986, YB4R και YB4 EI του 1988, YB6 EI Tuatara του 1991, καθώς και Laverda FSC1000 του 1986 και Moto Guzzi Le Mans 3 του 1981.

έστω και την αποκτάς... ανοίγεις το κουτί ή όχι;

Υπάρχουν επίσης, Bimota DB1 SR του1988, Bimota DB1 R του 1988, Bimota KB1 του 1978, μία από τις λίγες ιταλικές της συγκεκριμένης συλλογής, Yamaha FZR750RT του 1987, MV Agusta 750 American του 1976, Ducati Mike Hailwood Replica 1981 που ίσως πιάσει το μεγαλύτερο ποσό από όλες, Ducati 750SS Green Flame του 1974, Ducati 916 Corsa του 1996, Ducati Desmo Montjuich Prototype 750 F1 1987, Harley-Davidson XR1000 1984, 1972 Harley-Davidson XR750, 1970 Guzzi V7 Special Moto και δύο Moto Guzzi V7 Sport του 1972.

Βέβαια μία από τις STAR της συλλογής αυτής είναι με βεβαιότητα η Bimota YB6 Tuatara. Μόλις 60 τέτοιες κατασκευάστηκαν και η συγκεκριμένη αποθηκεύτηκε εξ αρχής από τον Francesco Romanelli πριν ανοιχτεί. Αγοράστηκε από το μουσείο και παρέμενε στην συλλογή τους, μέχρι και σήμερα. Ο κινητήρας της Yamaha απέδιδε 145 ίππους στις 9.500 στροφές και όλες οι YB6 κατασκευάστηκαν με απόλυτη προσοχή από μερικούς από τους καλύτερους Ιταλούς μηχανικούς, που δούλευαν τότε στην Bimota.

Η μεγάλη συλλογή φέρνει στο προσκήνιο ορισμένα από τα καλύτερα παραδείγματα όπου η τέχνη συνάντησε την μοτοσυκλέτα…

https://bit.ly/MOTO_681

Επικαιρότητα

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής

Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.