BLADE: Εν σειρά τρίκυκλο με υπογραφή «Marabese»! - Σχεδιαστές των Piaggio MP3, Tiger 1050 και πολλών ακόμη

Μία περίεργη λύση που την εξετάζουν σοβαρά
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/1/2020

Οι δύο γιοί του διάσημου σχεδιαστή και εφευρέτη, Luciano Marabese που πέθανε το 2016, πιάνουν και συνεχίζουν ένα από τα πιο παράξενα σχέδιά του. Το τρίκυκλο εν σειρά που είχε φτάσει μάλιστα στο στάδιο του πρωτότυπου κάνοντας δοκιμές στο δρόμο.

Για να καταλάβουμε πως δεν είναι ένα τυχαίο σχέδιο, να θυμίσουμε πως το Studio Marabese που ξεκίνησε ο Luciano και επάξια συνεχίζουν οι γιοι του, έχει σχεδιάσει το εμπρός σύστημα του Piaggio MP3 αλλά και το τρίκυκλο σκούτερ της Quadro - για το οποίο μάλιστα εμείς είχαμε γράψει πως δεν πέφτεις. Είχαμε βέβαια γράψει επίσης πως θα ήταν το καλύτερο τρίκυκλο αν είχε άλλο κινητήρα, άλλες αναρτήσεις, ποιότητα κατασκευής, αν δηλαδή παίρναμε το εμπρός σύστημα και το προσαρμόζαμε σε ένα άλλο, λίγο πιο καλοφτιαγμένο μάλιστα MP3! (από τότε τα Quadro έχουν αλλάξει, ευτυχώς κρατώντας το φανταστικό εμπρός σύστημα).

Το Studio Marabese έχει επίσης σχεδιάσει το Yamaha Tesseract, την περίεργη τετράτροχη μοτοσυκλέτα της Yamaha, (πλαγιάζει πάνω στους τροχούς – όχι σαν ATV) αποδεικνύοντας έτσι, πως έχουν ασχοληθεί ιδιαιτέρως σοβαρά με τους τρεις και τέσσερις τροχούς σε μία μοτοσυκλέτα. Κυρίως γιατί γνωρίζουν πολύ καλά την μοτοσυκλέτα όπως ακριβώς είναι και η έννοιά της, με δύο τροχούς δηλαδή.

Οι βασικότερες μοτοσυκλέτες που έχει σχεδιάσει ο Luciano, έπειτα ο Luciano με τους γιους του και πλέον μόνοι τους οι Riccardo και Roberto, περιλαμβάνουν τις παρακάτω:

Aprilia Atlantic
Aprilia Pegaso 650
Gilera Runner
Gilera Nexus
Gilera Typhoon / NRG
Gilera KZ
Gilera RC
Moto Guzzi V11
Moto Guzzi V10 Centauro
Moto Guzzi Breva 750 - Breva V1100
Moto Guzzi Griso
Moto Guzzi Norge
Moto Morini Corsaro 1200
Moto Morini 9​1⁄2
Moto Morini Granpasso
Piaggio Vespa Gran Turismo 200
Piaggio X8
Piaggio MP3
Piaggio Zip
Piaggio Sfera
Piaggio Exagon
Quadro 350D/S
Triumph Urban Daytona
Triumph Tiger 1050
Triumph Speed Triple
Yamaha MT-03

 

Ας υποθέσουμε λοιπόν πως με ένα τόσο διευρυμένο πελατολόγιο και αρκετές μοτοσυκλέτες και σκούτερ στο ενεργητικό τους, πως ξέρουν αρκετά καλά το τί κάνουν.

Το πρωτότυπο που τελευταία φορά εργάστηκε ο πατέρας τους το 2006, προηγείται σχεδιαστικά του Piaggio MP3, πάνω σε αυτό εξέλιξαν την ιδέα για δύο τροχούς που στην στροφή θα μεταβάλλουν οριακά την ακτίνα που διαγράφουν, ώστε στην πράξη να πατούν το ίδιο καλά και οι δύο.

Ο αρχικός τους προβληματισμός, αυτό που όλοι σκέπτονται μόλις το βλέπουν για το βάρος εμπρός, την αδράνεια, την αντίσταση στο γυροσκοπικό κτλ, απλά… επιβεβαιώθηκε αρχικά! Αντί να παρατήσει την ιδέα όμως, ο Luciano – μία δεκαετία πριν φύγει από την ζωή – πειραματίστηκε αρκετά και βρήκε λύση στα παραπάνω.

Το πρόβλημα είναι πως ο σχεδιασμός του δούλευε άψογα με τροχούς 10 ιντσών, και εξαιρετικά δύσκολα με μεγαλύτερους, αφήνοντας τελικά το πρωτότυπο στην άκρη για να ασχοληθεί με το Piaggio MP3, όπως του ζήτησε ένας από τους βασικούς του πελάτες. Κράτησε όλα όσα είχε μάθει και μαζί με τα τους γιους του ανά τακτά χρονικά διαστήματα το εξέταζαν ως μία άσκηση κυρίως και τίποτε περισσότερο.

Αυτό που αλλάζει τώρα, είναι πως η δεύτερη γενιά του Marabese Design Studio αποφάσισε να το βγάλει στην παραγωγή για την αγορά της Ασίας αρχικά. Εκεί δηλαδή που χρειάζονται μία μικρή μοτοσυκλέτα με εξαιρετική πρόσφυση στους γλιστερούς δρόμους, αλλά έχουν και εξαιρετική ευαισθησία με το συνολικό πλάτος. Κι εμείς εδώ στην Ελλάδα μπορούμε καλύτερα να καταλάβουμε το γιατί.

Ισχύει και κάτι ακόμη, πολύ πιο σοβαρό, ώστε το τρίκυκλο αυτό να φτιαχτεί από Ιταλούς στην Ασία πρώτα, χωρίς το αρχικό πλάνο να περιλαμβάνει την Ευρώπη: Το μοτοσυκλετιστικό κοινό στην Ασία, είναι πολύ πιο ανοιχτόμυαλο μπροστά στο καινούριο και το διαφορετικό, συγκριτικά με την υπόλοιπη Ευρώπη. Κι αυτό δεν είναι απλά μία άποψη που την ασπαζόμαστε κι εμείς στο περιοδικό, αλλά έχει επίσης μετρηθεί και τεκμηριωθεί, είναι λοιπόν πραγματικότητα.

Αυτή την στιγμή έχουν ήδη καταφέρει να εξελίξουν το σχέδιο με τροχούς 12 ιντσών εμπρός και εξαιρετική πρόσφυση - όπως λένε. Για κινητήρα χρησιμοποιούν έναν τριακοσίων κυβικών που δεν αποκαλύπτουν την προέλευσή του, αλλά είναι με βεβαιότητα από την Κίνα, ενώ έχουν ήδη στο μυαλό τους δικύλινδρους των πεντακοσίων και πεντακοσίων πενήντα κυβικών που θα μπορούσαν να τοποθετηθούν χωρίς να απαιτούνται μεγάλες παραχωρήσεις στο πλαίσιο ή το εμπρός σύστημα. Αυτό, σε περίπτωση που κάποτε έρθει και προς Ευρώπη μεριά...

Προς το παρόν, οι δύο τροχοί με την διαφορετική ακτίνα που διαγράφουν στην στροφή, περιγράφονται από τους σχεδιαστές σαν να είναι ράγες τρένου που ελαχιστοποιούν τον κίνδυνο πτώσης, την ίδια στιγμή που παραμένει πιο ευέλικτο από κάθε άλλο γνωστό τρίκυκλο. Πάντα κατά δήλωσή τους.

Το BLADE αν και προηγείται σχεδιαστικά του MP3, όπως είπαμε, κρίθηκε πως δεν ήταν η κατάλληλη ώρα να συστηθεί στο ευρύ κοινό. Εξακολουθούν να πιστεύουν πως δεν έχει έρθει αυτή η στιγμή, για αυτό και το προετοιμάζουν για την αγορά της Ασίας.

 

H πολυτιμότερη MV Agusta όλων των εποχών - Έπιασε 5πλάσιο ποσό από τις εκτιμήσεις σε δημοπρασία

Με πρώην ιδιοκτήτη τον John Surtees! - Παγκόσμια Πρωταθλήτρια το 1965 - Την οδήγησαν Hailwood - Agostini
MV Agusta Bonhams 2026
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

28/4/2026

Η κορυφαία των MotoGP της εποχής της έπιασε ένα ποσό που έκανε τους ειδικούς εκτιμητές να μοιάζουν με ερασιτέχνες στον τελευταίο χτύπο του σφυριού στη δημοπρασία που διοργάνωσε ο οίκος Bohnams.

Σπάνια βλέπει κανείς εργοστασιακή αγωνιστική MV Agusta να προσφέρεται σε δημοπρασία, αφού όσες έχουν απομείνει είτε βρίσκονται σε κάποιο μουσείο, είτε σε κάποια ιδιωτική συλλογή. Η προσφορά είναι εξαιρετικά σπάνια λοιπόν και η ζήτηση τεράστια, όμως ακόμη και αυτό δεν προϊδέασε κανένα για το ποσό που χρειάστηκε τελικά να δοθεί για να αλλάξει χέρια η 500άρα αγωνιστική Agusta του 1965, για την οποία σας μιλήσαμε πριν από δύο περίπου μήνες.

Πρόκειται για τη μοτοσυκλέτα με την οποία ο Mike Hailwood κέρδισε το τελευταίο από τα τέσσερα σερί πρωταθλήματα για την Agusta στην κορυφαία κατηγορία πριν αποχωρήσει για τη Honda, αφήνοντας το No.1 στους αναβάτες των Ιταλών στον ομόσταυλό του και ανερχόμενο τότε GIacomo Agostini, τον οποίο και άφησε εκείνη τη χρονιά στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης.

Η γνήσια εργοστασιακή μοτοσυκλέτα αγοράστηκε από τον John Surtees τη 10ετία του 1980 όταν πωλήθηκαν τα υπάρχοντα του αγωνιστικού τμήματος της MV Agusta και ο μέχρι πρότινος ιδιοκτήτης της την έκανε δικιά του το 2005 απευθείας από τον Βρετανό θρύλο.

Τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας που κατάφερε να αποσπάσει το ποσό του 1.115.594 ευρώ, το μεγαλύτερο που έχει δοθεί ποτέ για MV Agusta, έχουν άγνωστο αγωνιστικό ιστορικό, ενώ πιστεύεται ότι με αυτή αγωνίστηκε το 1965 τόσο ο Ago όσο και ο Hailwood και ως σύνολο είναι σύμφωνη με τις προδιαγραφές που χρησιμοποιούσε η εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta στα μέσα της δεκαετίας του 1960. 

Αν και είχε αποχωρήσει τέσσερα χρόνια πριν από την ομάδα, ο Surtees την αγόρασε γιατί, όπως έγραψε και σε σχετική επιστολή του προς τον άνθρωπο που την αγόρασε από αυτόν, πρόκειται για "...μια εξέλιξη του ίδιου τύπου μηχανής που οδηγούσα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1960". Η συγκεκριμένη μάλιστα ήταν και η μοναδική που κράτησε το εργοστάσιο ως ολοκληρωμένη μοτοσυκλέτα από τις 4κύλινδρες εκείνης της εποχής και έπειτα πούλησε, εκτός από εκείνες που κατέληξαν στο μουσείο της MV Agusta, το οποίο και πιστοποίησε τη γνησιότητά της.

MV Agusta Bonhams 2026

Η μοτοσυκλέτα πέρασε από σχολαστική ανακατασκευή διατηρώντας τη συντριπτική πλειοψηφία των γνήσιων εξαρτημάτων της, εκτός από το κάλυμμα της σέλας που αντικαταστάθηκε και τα δύο αμορτισέρ που είναι αντιγραφές των αυθεντικών. Ξεχωρίζει επίσης από το τετραγωνικής διατομής ψαλίδι, το οποίο ήταν μία από τις τελευταίες αναβαθμίσεις που έκανε η MV Agusta σε αυτή τη μηχανή -το προηγούμενο ήταν οβάλ.

Στην επιστολή ο Surtees αναφέρει επίσης πως όλες οι λεπτομέρειες, όπως οι πλήμνες, οι ακτίνες, οι ζάντες, μαζί με την υπόλοιπη μοτοσυκλέτα, είναι όλα πρωτότυπα.

Ο μοναδικός στην ιστορία Παγκόσμιος Πρωταθλητής MotoGP που έχει καταφέρει να κερδίσει και τον αντίστοιχο τίτλο στη Formula 1 χρησιμοποίησε τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα σε επιδείξεις σε όλη την Ευρώπη και στη Νέα Ζηλανδία και την οδήγησε τελευταία φορά στη συνάντηση Spa Francorchamps Revival το 2006. Δεν θα πρέπει επίσης να συγχέεται με τις ρέπλικες που έφτιαξε ο Surtees έπειτα και από τη σχετική άδεια που του παραχώρησε η MV Agusta. Η μοτοσυκλέτα είναι λειτουργική, αλλά θα χρειαστεί εκ νέου συντήρηση για να οδηγηθεί καθώς έμεινε ανενεργή για μεγάλη χρονική περίοδο. 

Σε κάθε περίπτωση το ποσό που έπιασε στη δημοπρασία η 4κύλινδρη MV Agusta δικαιώνει το προσωνύμιό "Ferrari των μοτοσυκλετών" που έχει κερδίσει από το κοινό, όχι μόνο για τα 37 Παγκόσμια Πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει. Το κοινό πάθος που είχαν οι Domenico Agusta και Enzo Ferrari για τους αγώνες αλλά και το γεγονός ότι κατασκεύαζαν μοντέλα για τον δρόμο ώστε να τα πουλήσουν για να χρηματοδοτήσουν τα αγωνιστικά τους όνειρα ήταν ίσως το κύριο από τα συστατικά που συντέλεσαν στο χτίσιμο του μύθου της MV Agusta και την έφεραν στη συνείδηση του κοινού στο ίδιο επίπεδο με τη συμπατριώτισσά της Ferrari, για τα αγωνιστικά της οποίας ξοδεύονται αστρονομικά ποσά στις δημοπρασίες.