BMW GS Trophy 2020: Περιπέτεια στη Νέα Ζηλανδία!

Με απίστευτες δοκιμασίες!
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

10/2/2020

Για το 2020 η BMW αποφάσισε να διοργανώσει το GS Trophy στη μαγευτική Νέα Ζηλανδία. Πάνω από 20 εθνικές και όχι μόνο ομάδες –αποτελούμενες από τρεις αναβάτες- έλαβαν μέρος στον θεσμό που διοργανώνει ο γερμανικός κολοσσός, ενώ μέσα σε αυτές συμπεριλαμβάνονταν και δυο ομάδες γυναικών!

Αφετηρία ήταν η παραλία Napier και οι αναβάτες είχαν ξυπνήσει απ’ τα άγρια χαράματα –στις 5:30 π.μ.- για να προετοιμαστούν για μια επική διαδρομή που θα διαρκούσε πάνω από 11 ώρες. Μέσα από δύσβατα και μαγευτικά μονοπάτια οι ομάδες, αφότου διέσχισαν την ηφαιστειογενή περιοχή Putauaki ανέβηκαν στην κορυφή του Edgecumbe, ενός ανενεργού ηφαιστείου, με υψόμετρο 821μ. Έπειτα, περιπλανήθηκαν σε δάση και βρέθηκαν σε χωματόδρομους κοντά στις ακτές των ποταμιών.

Η BMW θέλοντας να κάνει τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα, είχε προσθέσει και προκλήσεις μέσα στη διαδρομή με διάφορες δοκιμασίες, όπως την ανάβαση λόφων με μεγάλη κλίση – εκεί σημειώθηκαν και αρκετές πτώσεις. Μάλιστα, κάθε πτώση είχε και αρνητική βαθμολογία για τις ομάδες.

Στο τέλος του άρθρου υπάρχει πλούσιο gallery

Αφότου το καραβάνι άφησε πίσω του τα ποτάμια έθεσε ως προορισμό τους καταρράκτες Mokau, που βρίσκονται στη λίμνη Wikaremoana. Εκεί τους περίμενε και η δεύτερη δοκιμασία, που θύμιζε περισσότερο αγώνα Trial, καθώς για την επιτυχή ολοκλήρωσή της χρειαζόταν η άριστη συνεργασία του αναβάτη με τους teammates του.

Κάθε ομάδα επέλεγε έναν αναβάτη της και του έδενε τα μάτια μόλις ανέβαινε στη μοτοσυκλέτα του. Σκοπός του Sena Challenge” ήταν να χρησιμοποιήσουν τα μέλη της ομάδας το σύστημα ενδοεπικοινωνίας της Sena και να καθοδηγήσουν σωστά τον “τυφλό” αναβάτη μέσα από μια slalom διαδρομή.

Μετά την ολοκλήρωση της δοκιμασίας, το “Rally” της BMW κατευθύνθηκε για την παραλία Hawke. Μέχρι να φτάσουν εκεί το τερέν να άλλαξε πολλές φορές, από βατό χωματόδρομο, σε σαθρό και δύσκολο μέχρι και σε πολύ τεχνικό με κοτρώνες, ενώ απ’ του μενού δεν έλειψε και η επίθεση ενός κοπαδιού από πρόβατα. Ο τερματισμός ήταν λίγο έξω απ’ το λιμάνι του Napier, με το καραβάνι ουσιαστικά να επιστρέφει εκεί όπου ξεκίνησε.

Η δεύτερη μέρα επιφύλασσε μια διαδρομή 321 χιλιομέτρων με τα 180 από αυτά να είναι στην άσφαλτο, τα 170 στο χώμα και τα 10 στην άμμο. Παράλληλα, μέσα στο πρόγραμμα υπήρχαν και τρεις προκλήσεις για τις ομάδες. Οι αναβάτες κινήθηκαν κατά μήκος της παραλίας μέχρι να φτάσουν στο Ακρωτήρι του Απαγωγέα (σ.σ. Το Cape Kidnappers πήρε το όνομά του το 1769, όταν οι Μαορί ιθαγενείς απήγαγαν τον μούτσο του Καπετάνιου James Cook). Εκεί τους περίμενε η πρώτη πρόκληση που δεν ήταν άλλη απ’ το να σπρώξουν τα μέλη της ομάδας σβηστή μια μοτοσυκλέτα τους μέσα σε μια διαδρομή slalom.

Μετά από αρκετό κόπο, καθώς πέρα απ’ το βάρος των μοτοσυκλετών το αμμώδες έδαφος έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα, οι ομάδες άφησαν πίσω τους την παραλία και κατευθύνθηκαν στην ενδοχώρα. Πέρασαν απ’ τους διάσημους αμπελώνες των Elephant Hill, Black Ridge και Clear View μέχρι να φτάσουν στην Wairarapa. Από εκεί κατευθύνθηκαν νότια με προορισμό το Herbertville και στόχο να ξαναβρεθούν στην παραλία, που τους περίμενε η δεύτερη πρόκληση. Ήταν ένας αγώνας πήγαινε-έλα κατά μήκος της αμμουδιάς και αυτός που θα σταματούσε επιτυχώς στο “stop box” θα ήταν ο νικητής.

Το τελευταίο σκέλος της δεύτερης μέρας περιλάμβανε μια μεικτή διαδρομή 200km γεμάτη στροφές και με την άσφαλτο να δίνει τη θέση της στους χωματόδρομους συχνά-πυκνά. Ο τερματισμός ήταν στο Castlepoint – άλλο ένα απ’ τα μέρη που είχε ανακαλύψει ο Cook και πήρε το όνομά του απ’ τη μορφολογία της παραλίας, που περικυκλώνεται και προστατεύεται από βράχους.

Η τελευταία δοκιμασία της ημέρας ήταν ένα διαγωνισμός φωτογραφίας. Οι φωτογραφίες που τράβηξαν οι αναβάτες θα αναρτηθούν εδώ στις 11 Φεβρουαρίου και για 24 ώρες όσοι θέλουν, μπορούν να επιλέξουν την καλύτερη (σ.σ. η ιστοσελίδα θα ενεργοποιηεθί στις 11/02).

Η BMW είναι μια premium εταιρεία μοτοσυκλετών και αυτό επιβεβαιώνεται τόσο από την αξία των μοτοσυκλετών της όσο και από αυτά που διοργανώνει για τους πιστούς αναβάτες της. Το GS Trophy είναι ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα, ενισχύοντας τους δεσμούς της εταιρείας με όσους εμπιστεύονται το όνομά της μέσω της μοτοσυκλετιστικής κουλτούρα που προάγει.

Ετικέτες

Μια Ducati Panigale V2 Final Edition για το σαλόνι σας από την Pocher

Ένα εντυπωσιακό kit μοντελισμού κλίμακας 1:4 της αποτίει φόρο τιμής στον θρυλικό δικύλινδρο κινητήρα των Ιταλών
Porcher Ducati
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

9/2/2026

Η εποχή του υπερτετράγωνου (εξ ου και το όνομα άλλωστε) Superquadro V2 κινητήρα της Ducati μπορεί να φτάνει στο τέλος της, όμως η Pocher προσφέρει στους λάτρεις του ένα εξαιρετικά λεπτομερές αντίγραφο. Το μοντέλο σε κλίμακα 1:4 της Panigale V2 Superquadro Final Edition αποτελεί έναν πιο προσιτό τρόπο να αποκτήσει κανείς τις τελευταίες μοτοσυκλέτες που θα τον φέρουν.

Με τη Ducati να στρέφεται σε κινητήρες νέας γενιάς, η Panigale V2 Superquadro Final Edition σηματοδοτεί το κλείσιμο ενός μεγάλου κεφαλαίου για έναν εμβληματικό κινητήρα της εταιρείας. Επειδή όμως η απόκτηση της συγκεκριμένης μοτοσυκλέτας αποτελεί για τους περισσότερους ένα άπιαστο όνειρο, η Pocher παρουσίασε μια εναλλακτική που μπορεί να μεταφέρει την αύρα της Ducati απευθείας στο σαλόνι σας. Το συγκεκριμένο kit είναι επίσημα αδειοδοτημένο από το Borgo Panigale και έχει σχεδιαστεί με τέτοια ακρίβεια που αναδεικνύει κάθε μηχανολογική λεπτομέρεια της μοτοσυκλέτας.

Η Pocher, γνωστή για τα κορυφαίας ποιότητας μοντέλα της, δεν δημιούργησε ένα απλό παιχνίδι, αλλά ένα απαιτητικό project για υπομονετικούς λάτρεις του μοντελισμού. Το kit της Panigale V2 Superquadro Final Edition αποτελείται από περισσότερα από 700 εξαρτήματα, συνδυάζοντας χυτό μέταλλο (die-cast) με λεπτομερή πλαστικά μέρη, και εκτιμάται ότι απαιτούνται πάνω από 30 ώρες εργασίας για την ολοκλήρωσή του. Η λεπτομέρεια είναι καθηλωτική, από τους διακόπτες στο τιμόνι και την οθόνη, μέχρι την πιστή αναπαράσταση του Superquadro κινητήρα, των αναρτήσεων και της αλυσίδας κίνησης. Ακόμα και οι επιθετικές γραμμές της μοτοσυκλέτας και η αεροδυναμική της στάση έχουν μεταφερθεί αναλλοίωτες στη μικρογραφία. To κόστος του βέβαια δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί και από τίποτα λιγότερο, καθώς στις £789.99, δηλαδή λίγο πάνω από τα 900€, δεν το λες και ακριβώς ευκαιρία.

Porcher Ducati

Για όσους έχουν μια προτίμηση στο μηχανολογικό σκέλος σε σχέση με το σχεδιαστικό ή για όσους θεωρούν το κόστος του πλήρους kit αλμυρό, η εταιρεία προσφέρει και μια ακόμη επιλογή μοντέλου της ίδιας κλίμακας, που εστιάζει αποκλειστικά στον V2 κινητήρα.

Μπορεί ένα στατικό μοντέλο να μην αντικαθιστά την αίσθηση της οδήγησης ενός δικύλινδρου Ducati, όμως σε μια εποχή που οι V2 κινητήρες εσωτερικής καύσης γίνονται όλο και πιο σπάνιοι, τα συγκεκριμένα μοντέλα θυμίζουν μια εποχή που φτάνει στο τέλος της, έναν σπουδαίο κινητήρα αλλά και τις μοτοσυκλέτες (Panigale, Streetfighter) που έπλασαν την Ducati που σήμερα γνωρίζουμε.