BMW GS Trophy 2020: Πρωταθλήτρια η ομάδα της Νότιας Αφρικής!

Ολοκληρώθηκε μετά από 2.500km γεμάτα δράση και διασκέδαση
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

17/2/2020

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε και μετά από οκτώ ημέρες ατελείωτης οδήγησης και προκλήσεων, ολοκληρώθηκε με επιτυχία το φετινό  BMW GS Trophy – ένας θεσμός που έχει δημιουργήσει και πραγματοποιεί εδώ και αρκετά χρόνια ο γερμανικός κολοσσός. Από τις 22 ομάδες που συμμετείχαν νικήτρια στέφθηκε η ομάδα της Νότιας Αφρικής, που τόσο το 2016 στη Ταϊλάνδη όσο και το 2018 στη Μογγολία είχε κερδίσει το τρόπαιο. Ήταν μια νίκη που κρίθηκε μέχρι την τελευταία στιγμή, καθώς η ομάδα της Γαλλίας ήταν ιδιαίτερα ανταγωνιστική καταφέρνοντας τελικά να σκαρφαλώσει στη δεύτερη θέση την όγδοη μέρα.

Την έβδομη μέρα οι αναβάτες θα έπρεπε να διασχίσουν μια διαδρομή μήκους 375 χιλιομέτρων με αφετηρία τη λίμνη Tekapo και τερματισμό τη λίμνη Wakana που βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Aspiring. Οι συμμετέχοντες παράλληλα είχαν να λάβουν μέρος σε δυο προκλήσεις.

Μέχρι να φτάσουν στο όρος Aspiring το καραβάνι έπρεπε να διασχίσει πολλά δύσβατα μονοπάτια, ποτάμια και χωματόδρομους. Η περιοχή είναι γνωστή επειδή εκεί πραγματοποιήθηκαν πολλά απ’ τα γυρίσματα της τριλογίας του “Άρχοντα των δαχτυλιδιών”, ενώ στις αρχές του 19ου αιώνα οι Μαορί έσκαβαν για χρόνια δημιουργώντας πολλά ορυχεία, με στόχο την εξόρυξη πολύτιμων πετραδιών και χρυσού. Η πρώτη δοκιμασία, το Akrapovic Challenge”, περίμενε τους αναβάτες μόλις 30 χιλιόμετρα μετά την αφετηρία και δεν είχε να κάνει με την εξάτμιση των F850GS, αλλά ήταν ένας δύσκολος και τεχνικός αγώνας. Η γεμάτη χαλίκια και πέτρες διαδρομή που έπρεπε να ολοκληρώσουν όλοι οι αναβάτες ήταν στην όχθη της λίμνης Wakana, με μεγάλη κλίση, με αποτέλεσμα πολλοί απ’ τους συμμετέχοντες να πέσουν. Εκεί αναμετρήθηκαν οι ομάδες της Νότιας Αφρικής και της Γαλλίας και το οποιοδήποτε λάθος μετρούσε διπλά, με τόσο μικρή διαφορά που τους χώριζε.

Έπειτα το καραβάνι συνέχισε την πορεία του μέσα προς τη δύση με κατεύθυνση της νοτιότερες Άλπεις της Νέας Ζηλανδίας, όπου σε αυτές περιλαμβάνεται και το ψηλότερο βουνό της χώρας, το Cook, με την υψηλότερη κορυφή του να φτάνει τις 3.724μ. Οι ομάδες πέρασαν από πολλές πεδιάδες, μονοπάτια και χαμηλότερες κορφές, καθώς και μέσα από μικρές πόλεις όπως το Naseby και το Wadderburn που φημίζονται για τους μεταλλωρύχους τους. Το απόγευμα πλέον οι μοτοσυκλέτες και αναβάτες έφτασαν στο φαράγγι Thompson, εκεί όπου τους περίμενε το Gate clutch Start”.

Η δεύτερη πρόκληση της ημέρας ήθελε τους αναβάτες να βάζουν μπροστά του κινητήρες των μοτοσυκλετών τους χωρίς τη χρήση της μίζας, αλλά σπρώχνοντάς τες και αφήνοντας απότομα το συμπλέκτη την ώρα που τις καβαλούσαν. Νικητής θα ήταν αυτός που θα έβαζε μπροστά τη μοτοσυκλέτα του και θα την ακινητοποιούσε διανύοντας τη μικρότερη δυνατή απόσταση. Η ομάδα της Ρωσίας στέφθηκε νικήτρια ολοκληρώνοντας την πρόκληση σε απόσταση μικρότερη από πέντε μέτρα – φαίνεται πως οι σχεδόν πολικές θερμοκρασίες της Ρωσίας έχει κάνει τους Ρώσους master στο να βάζουν μπροστά τις μοτοσυκλέτες τους χωρίς τη μίζα.

Η τελευταία μέρα ήταν και η καλύτερη με τους αναβάτες να ξεκινούν απ’ τη Wakana με προορισμό τη κορυφή του βουνού Coronet, όπου φημίζεται για το χιονοδρομικό του κέντρο. Η διαδρομή αποτέλεσε από μόνη της πρόκληση, καθώς διέσχισαν πάνω από 24 ποταμούς και πολλά τεχνικά και δύσκολα μονοπάτια, μέχρι να φτάσουν στον τερματισμό. Πολλοί απ’ τους συμμετέχοντες είδαν τις μοτοσυκλέτες τους να βυθίζονται και να γίνονται μούσκεμα στην προσπάθειά τους να περάσουν απ’ τη μια όχθη στην άλλη του ποταμού Arrow, που έφτανε σε βάθος μέχρι και το ένα μέτρο.

Η πρώτη πρόκληση που αντιμετώπισαν ήταν το Jerrycan Challenge”. Σε αυτή τη δοκιμασία ο ένας απ’ τα τρία μέλη της ομάδας καθόταν στη θέση του συνεπιβάτη, έχοντας στα χέρια του δύο άδεια μεγάλα δοχεία για νερό. Ο αναβάτης έπρεπε με ασφάλεια να διασχίσει ένα τεχνικό μονοπάτι δίπλα από ένα ρυάκι και μόλις έφταναν στο τέρμα του θα συναντούσαν το τρίτο μέλος της ομάδας. Εκεί, ο συνεπιβάτης με τον τρίτο έπρεπε να γεμίσουν τα δοχεία με νερό όσο ο αναβάτης ξεκουραζόταν για να ξανακάνει την ίδια διαδρομή – αυτή τη φορά με περισσότερο βάρος απ’ τα γεμάτα δοχεία με νερό- και να τερματίσει σημειώνοντας το ταχύτερο χρόνο.

Η τελευταία δοκιμασία, το Final parcour”, πραγματοποιήθηκε στην κορυφή του Coronet, χαρίζοντας στο καραβάνι μια καθηλωτική θέα απ’ τη πεδιάδα που ξεδιπλωνόταν μπροστά τους, ενώ φαινόταν και η λίμνη Wakatipu. Οι άνθρωποι της διοργάνωσης είχαν σχεδιάσει μια διαδρομή με κώνους και διάφορα εμπόδια, την οποία οι αναβάτες θα έπρεπε να την ολοκληρώσουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν, χωρίς να σβήσει η μοτοσυκλέτα τους και χωρίς να πέσουν. Ακόμη, η δοκιμασία έδινε διπλούς βαθμούς και με τις ομάδες να έχουν μικρή βαθμολογική διαφορά μεταξύ τους, η ένταση κορυφώθηκε. Ωστόσο, η εμπειρία των αναβατών της Νότιας Αφρικής απ’ τις προηγούμενες επιτυχίες τους, τους βοήθησε στο να ξαναστεφθούν νικητές για άλλη μια φορά.

“Στο ξεκίνημα της ημέρας μας χώριζαν μόλις πέντε βαθμοί απ’ τη δεύτερη ομάδα και ήμασταν πολύ στρεσαρισμένοι και νευρικοί. Υπεραναλύαμε τα πάντα! Για αυτό και αντιμετωπίσαμε μερικά προβλήματα στο Jerrycan αλλά δεν πτοηθήκαμε. Ο Brandon Grimsted της ομάδας της Νότιας Αφρικής συνέχισε λέγοντας: “Το Final parcour ήταν μια απ’ τις πιο τρομακτικές προκλήσεις που έχω λάβει μέρος ποτέ. Αλλά ήταν υπέροχη και καταφέραμε να σημειώσουμε τον ταχύτερο χρόνο χωρίς λάθη. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που κερδίσαμε το τρίτο BMW GS Trophy!”

Τελική κατάταξη:

1 South Africa 394

2 France 382

3 Italy 380

4 Netherlands 375

5 South Korea 361

6 Latin America 355

7 Brazil 335

8 Russia 316

9 Mexico 295

10 Argentina 278

11 Middle East 268

12 Australia 264

13 USA 254

14 Nordic 246

15 UK 238

16 Thailand 222

17 Japan 218

18 Malaysia 208

19 India 200

20 Int. Female Team I 169

21 North Africa 146

22 Int. Female Team II 118

 

Ετικέτες

Ο Valentino Rossi προπονείται για πρώτη φορά στην Μανταλίκα [VIDEO]

Δεν είχε οδηγήσει ποτέ στην ινδονησιακή πίστα, την οποία βρήκε “διασκεδαστική”
Rossi rides Mandalika
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

30/1/2026

Καθώς ο εννέα φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής MotoGP είχε αποσυρθεί από τους αγώνες στο τέλος του 2021, λίγους μήνες μόνο πριν η ινδονησιακή πίστα της Μανταλίκα κάνει ντεμπούτο στο Πρωτάθλημα, δεν είχε ποτέ οδηγήσει σε εκείνην. Τώρα, ο Rossi προσθέτει και τη Μανταλίκα στον μακρύ κατάλογο με τις πίστες που έχει οδηγήσει, καθώς οδήγησε τώρα εκεί μαζί με τους αναβάτες της VR46 Academy.

Να επισημάνουμε πως η Ινδονησία -αλλά και ολόκληρη η Ασία- λατρεύει τον Rossi, τόσο για τις αγωνιστικές επιδόσεις όσο και για τον μοναδικό χαρακτήρα του, ενώ ο “γιατρός” είχε κάνει πολλά προωθητικά βίντεο μοτοσυκλετών και παπιών της Yamaha για τις αγορές της ανατολής, λέγοντας μάλιστα και διάφορα τσιτάτα στα ινδονησιακά.

Το 2021 ο CEO της πίστας της Μανταλίκα είχε δηλώσει: “Εύχομαι στον Valentino Rossi ό,τι καλύτερο στη συνταξιοδότησή του, αλλά όλη η χώρα στεναχωρήθηκε που ανακοίνωσε την αποχώρησή του λίγο πριν τον πρώτο αγώνα MotoGP στη Μανταλίκα. Φυσικά, θα θέλαμε πολύ να τον έχουμε εδώ, ακόμη κι αν ερχόταν απλώς για δοκιμές. Θα τον υποδεχόμασταν με ανοιχτές αγκάλες. Η πόρτα μας θα είναι πάντα ανοιχτή για εκείνον.”

Και η στιγμή αυτή έφτασε. Ο Rossi βγήκε στην πίστα με μια Yamaha R1 βαμμένη στα χρώματά του, μαζί με τους αναβάτες της VR46 Academy, στο πλαίσιο προπονητικού ταξιδιού πριν τις δοκιμές της Sepang, οργανωμένου από τον βασικό χορηγό της ομάδας, Pertamina.

Ο Rossi, που είχε κερδίσει το 1997 το ινδονησιακό Grand Prix στα 125cc στο Sentul, δήλωσε μεταξύ άλλων: “Η πίστα της Μανταλίκα είναι εξαιρετική. Μου αρέσει πολύ γιατί η χάραξη είναι διασκεδαστική, γρήγορη και με ωραία ροή. Επίσης, η άσφαλτος είναι πολύ καλή, με καλό κράτημα και χωρίς σαμαράκια.” Θυμίζουμε πως στα GP εκεί οι αναβάτες κάθε χρονιά εκφράζουν πολλά παράπονα για το κακό κράτημα της πίστας -που συνήθως είναι και σκονισμένη- αλλά και για τις “παγίδες” με χαλίκια που δεν έχουν καλό σχεδιασμό, ενώ εκεί είχαν σημειωθεί πάμπολλες πτώσεις. Μάλιστα το 2025 εκεί είχε σπάσει την κλείδα του ο Marc Marquez, με πολλούς αναβάτες να κριτικάρουν την ασφάλεια της πίστας. Βέβαια, αν ο χορηγός σου είναι Ινδονήσιος, οι φαν της χώρας τρελαίνονται για σένα, και εσύ έχεις έρθει στη Μανταλίκα για λίγους γύρους φωτογράφησης, γιατί να πεις κάτι αρνητικό για την πίστα;

Στην προπόνηση συμμετείχαν επίσης οι Francesco Bagnaia, Marco Bezzecchi, Luca Marini και Franco Morbidelli, οι οποίοι τώρα κατευθύνονται προς τη Μαλαισία για τις επίσημες δοκιμές MotoGP στη Sepang την επόμενη εβδομάδα.

Παρότι η δική του καριέρα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα έχει ολοκληρωθεί, ο Rossi ελπίζει ότι η Μανταλίκα μπορεί να αποτελέσει σημείο-κλειδί για την ανάπτυξη νέων ταλέντων από την Ινδονησία: “Υπάρχουν πολλοί νεαροί Ινδονήσιοι αναβάτες που ονειρεύονται το MotoGP”, είπε.

“Πρέπει να προσπαθήσουν στο μέγιστο, γιατί τώρα έχουν μια πίστα MotoGP που μπορεί να τους βοηθήσει να εξελιχθούν. Όλοι θέλουν να δουν έναν Ινδονήσιο αναβάτη στο υψηλότερο επίπεδο. Νομίζω ότι αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή.”

Κι αν σας ενδιαφέρουν οι χρόνοι που έγραψε ο Rossi με το GYTR R1 του, ο 9 φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής ήταν 1,9 δευτερόλεπτα πιο αργός από τον Bagnaia με το Ducati Panigale V2. 

Ακολουθούν οι χρόνοι της παρέας του "γιατρού".

1. Francesco Bagnaia - 1:33.557
2. Marco Bezzecchi +0.053
3. Franco Morbidelli +0.089
4. Fabio Di Giannantonio +0.454
5. Celestino Vietti +0.859
6. Luca Marini +0.869
7. Valentino Rossi +1.878
8. Andrea Migno +4.792
9. Matteo Gabarrini +4.865

Ετικέτες