BMW GS Trophy 2020: Πρωταθλήτρια η ομάδα της Νότιας Αφρικής!

Ολοκληρώθηκε μετά από 2.500km γεμάτα δράση και διασκέδαση
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

17/2/2020

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε και μετά από οκτώ ημέρες ατελείωτης οδήγησης και προκλήσεων, ολοκληρώθηκε με επιτυχία το φετινό  BMW GS Trophy – ένας θεσμός που έχει δημιουργήσει και πραγματοποιεί εδώ και αρκετά χρόνια ο γερμανικός κολοσσός. Από τις 22 ομάδες που συμμετείχαν νικήτρια στέφθηκε η ομάδα της Νότιας Αφρικής, που τόσο το 2016 στη Ταϊλάνδη όσο και το 2018 στη Μογγολία είχε κερδίσει το τρόπαιο. Ήταν μια νίκη που κρίθηκε μέχρι την τελευταία στιγμή, καθώς η ομάδα της Γαλλίας ήταν ιδιαίτερα ανταγωνιστική καταφέρνοντας τελικά να σκαρφαλώσει στη δεύτερη θέση την όγδοη μέρα.

Την έβδομη μέρα οι αναβάτες θα έπρεπε να διασχίσουν μια διαδρομή μήκους 375 χιλιομέτρων με αφετηρία τη λίμνη Tekapo και τερματισμό τη λίμνη Wakana που βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Aspiring. Οι συμμετέχοντες παράλληλα είχαν να λάβουν μέρος σε δυο προκλήσεις.

Μέχρι να φτάσουν στο όρος Aspiring το καραβάνι έπρεπε να διασχίσει πολλά δύσβατα μονοπάτια, ποτάμια και χωματόδρομους. Η περιοχή είναι γνωστή επειδή εκεί πραγματοποιήθηκαν πολλά απ’ τα γυρίσματα της τριλογίας του “Άρχοντα των δαχτυλιδιών”, ενώ στις αρχές του 19ου αιώνα οι Μαορί έσκαβαν για χρόνια δημιουργώντας πολλά ορυχεία, με στόχο την εξόρυξη πολύτιμων πετραδιών και χρυσού. Η πρώτη δοκιμασία, το “Akrapovic Challenge”, περίμενε τους αναβάτες μόλις 30 χιλιόμετρα μετά την αφετηρία και δεν είχε να κάνει με την εξάτμιση των F850GS, αλλά ήταν ένας δύσκολος και τεχνικός αγώνας. Η γεμάτη χαλίκια και πέτρες διαδρομή που έπρεπε να ολοκληρώσουν όλοι οι αναβάτες ήταν στην όχθη της λίμνης Wakana, με μεγάλη κλίση, με αποτέλεσμα πολλοί απ’ τους συμμετέχοντες να πέσουν. Εκεί αναμετρήθηκαν οι ομάδες της Νότιας Αφρικής και της Γαλλίας και το οποιοδήποτε λάθος μετρούσε διπλά, με τόσο μικρή διαφορά που τους χώριζε.

Έπειτα το καραβάνι συνέχισε την πορεία του μέσα προς τη δύση με κατεύθυνση της νοτιότερες Άλπεις της Νέας Ζηλανδίας, όπου σε αυτές περιλαμβάνεται και το ψηλότερο βουνό της χώρας, το Cook, με την υψηλότερη κορυφή του να φτάνει τις 3.724μ. Οι ομάδες πέρασαν από πολλές πεδιάδες, μονοπάτια και χαμηλότερες κορφές, καθώς και μέσα από μικρές πόλεις όπως το Naseby και το Wadderburn που φημίζονται για τους μεταλλωρύχους τους. Το απόγευμα πλέον οι μοτοσυκλέτες και αναβάτες έφτασαν στο φαράγγι Thompson, εκεί όπου τους περίμενε το “Gate clutch Start”.

Η δεύτερη πρόκληση της ημέρας ήθελε τους αναβάτες να βάζουν μπροστά του κινητήρες των μοτοσυκλετών τους χωρίς τη χρήση της μίζας, αλλά σπρώχνοντάς τες και αφήνοντας απότομα το συμπλέκτη την ώρα που τις καβαλούσαν. Νικητής θα ήταν αυτός που θα έβαζε μπροστά τη μοτοσυκλέτα του και θα την ακινητοποιούσε διανύοντας τη μικρότερη δυνατή απόσταση. Η ομάδα της Ρωσίας στέφθηκε νικήτρια ολοκληρώνοντας την πρόκληση σε απόσταση μικρότερη από πέντε μέτρα – φαίνεται πως οι σχεδόν πολικές θερμοκρασίες της Ρωσίας έχει κάνει τους Ρώσους master στο να βάζουν μπροστά τις μοτοσυκλέτες τους χωρίς τη μίζα.

Η τελευταία μέρα ήταν και η καλύτερη με τους αναβάτες να ξεκινούν απ’ τη Wakana με προορισμό τη κορυφή του βουνού Coronet, όπου φημίζεται για το χιονοδρομικό του κέντρο. Η διαδρομή αποτέλεσε από μόνη της πρόκληση, καθώς διέσχισαν πάνω από 24 ποταμούς και πολλά τεχνικά και δύσκολα μονοπάτια, μέχρι να φτάσουν στον τερματισμό. Πολλοί απ’ τους συμμετέχοντες είδαν τις μοτοσυκλέτες τους να βυθίζονται και να γίνονται μούσκεμα στην προσπάθειά τους να περάσουν απ’ τη μια όχθη στην άλλη του ποταμού Arrow, που έφτανε σε βάθος μέχρι και το ένα μέτρο.

Η πρώτη πρόκληση που αντιμετώπισαν ήταν το “Jerrycan Challenge”. Σε αυτή τη δοκιμασία ο ένας απ’ τα τρία μέλη της ομάδας καθόταν στη θέση του συνεπιβάτη, έχοντας στα χέρια του δύο άδεια μεγάλα δοχεία για νερό. Ο αναβάτης έπρεπε με ασφάλεια να διασχίσει ένα τεχνικό μονοπάτι δίπλα από ένα ρυάκι και μόλις έφταναν στο τέρμα του θα συναντούσαν το τρίτο μέλος της ομάδας. Εκεί, ο συνεπιβάτης με τον τρίτο έπρεπε να γεμίσουν τα δοχεία με νερό όσο ο αναβάτης ξεκουραζόταν για να ξανακάνει την ίδια διαδρομή – αυτή τη φορά με περισσότερο βάρος απ’ τα γεμάτα δοχεία με νερό- και να τερματίσει σημειώνοντας το ταχύτερο χρόνο.

Η τελευταία δοκιμασία, το “Final parcour”, πραγματοποιήθηκε στην κορυφή του Coronet, χαρίζοντας στο καραβάνι μια καθηλωτική θέα απ’ τη πεδιάδα που ξεδιπλωνόταν μπροστά τους, ενώ φαινόταν και η λίμνη Wakatipu. Οι άνθρωποι της διοργάνωσης είχαν σχεδιάσει μια διαδρομή με κώνους και διάφορα εμπόδια, την οποία οι αναβάτες θα έπρεπε να την ολοκληρώσουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν, χωρίς να σβήσει η μοτοσυκλέτα τους και χωρίς να πέσουν. Ακόμη, η δοκιμασία έδινε διπλούς βαθμούς και με τις ομάδες να έχουν μικρή βαθμολογική διαφορά μεταξύ τους, η ένταση κορυφώθηκε. Ωστόσο, η εμπειρία των αναβατών της Νότιας Αφρικής απ’ τις προηγούμενες επιτυχίες τους, τους βοήθησε στο να ξαναστεφθούν νικητές για άλλη μια φορά.

“Στο ξεκίνημα της ημέρας μας χώριζαν μόλις πέντε βαθμοί απ’ τη δεύτερη ομάδα και ήμασταν πολύ στρεσαρισμένοι και νευρικοί. Υπεραναλύαμε τα πάντα! Για αυτό και αντιμετωπίσαμε μερικά προβλήματα στο Jerrycan αλλά δεν πτοηθήκαμε. Ο Brandon Grimsted της ομάδας της Νότιας Αφρικής συνέχισε λέγοντας: “Το Final parcour ήταν μια απ’ τις πιο τρομακτικές προκλήσεις που έχω λάβει μέρος ποτέ. Αλλά ήταν υπέροχη και καταφέραμε να σημειώσουμε τον ταχύτερο χρόνο χωρίς λάθη. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που κερδίσαμε το τρίτο BMW GS Trophy!”

Τελική κατάταξη:

1 South Africa 394

2 France 382

3 Italy 380

4 Netherlands 375

5 South Korea 361

6 Latin America 355

7 Brazil 335

8 Russia 316

9 Mexico 295

10 Argentina 278

11 Middle East 268

12 Australia 264

13 USA 254

14 Nordic 246

15 UK 238

16 Thailand 222

17 Japan 218

18 Malaysia 208

19 India 200

20 Int. Female Team I 169

21 North Africa 146

22 Int. Female Team II 118

 

Ετικέτες

Zontes σκούτερ: Κινητήρας στο πλαίσιο, μονό αμορτισέρ κάτω από τα 300 κ.εκ. -Τι δείχνουν πατέντες και φωτογραφία

Και τελική μετάδοση με αλυσίδα - Αλλά και προβλήματα στην εφαρμογή
Scooter Zontes πατέντες 2026
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

30/9/2026

Έχοντας το V125, το μοναδικό αυτή τη στιγμή στην κατηγορία με αλουμινένιο πλαίσιο, ήδη διαθέσιμο στην αγορά, η Zontes φαίνεται ότι εξετάζει μία ακόμη έκπληξη για σκούτερ με κινητήρες έως 300 κ.εκ.

Το έχουμε πει πολλές φορές στο παρελθόν πως οι πατέντες που καταθέτουν κατά καιρούς οι κατασκευαστές δεν σημαίνουν απαραίτητα και την άφιξη ενός νέου μοντέλου, στο οποίο θα εφαρμόζονται οι κατοχυρωμένες λύσεις, ούτε ότι θα τις δούμε σε κάποιο μοντέλο που υπάρχει ήδη στην παραγωγή.

H Zontes όμως αυτή τη στιγμή καινοτομεί για τα δεδομένα των καιρών και της κατηγορίας στην οποία ανήκει το V125 (λαμβάνοντας υπόψη και την τιμή του σκούτερ στην Ελλάδα) και ακολουθεί το επόμενο βήμα που έχει αρχίσει να διαφαίνεται και σε άλλους κατασκευαστές από την Κίνα, οι οποίοι έχουν περνάνε από την αντιγραφή στην καινοτομία χαράσσοντας τον δικό τους δρόμο.

Zontes πατέντες σκούτερ και φωτογραφία 2026

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω για τις πατέντες προς κατοχύρωση που αποδίδονται στη Zontes και κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή στο διαδίκτυο, η πιθανότητα να τις δούμε σε ένα μοντέλο παραγωγής αυξάνονται σημαντικά, αν και εφόσον αποδειχθεί στην πράξη ότι δουλεύουν. Η πιθανότητα μάλιστα αυξάνεται αφού υπάρχει και μια μικρή φωτογραφία που απεικονίζει ένα λειτουργικό, όπως φαίνεται, πρωτότυπο, οπότε μπορούμε να πούμε με σχετική βεβαιότητα ότι στην χειρότερη περίπτωση η Zontes αξιολογεί στην πράξη τις συγκεκριμένες λύσεις. 

Και τι φέρνουν αυτές στο τραπέζι; Όχι τόσο την τελική μετάδοση με αλυσίδα, όσο τον κινητήρα που βρίσκεται σταθερά τοποθετημένος μέσα στο πλαίσιο. Όχι όμως μπροστά όπως θα περίμενε κανείς, ανάμεσα ή κάτω από τα πόδια του αναβάτη, αλλά κάθετα, κάτω από εκεί που κανονικά βρίσκεται η σέλα του.

Το θετικό με αυτή την εφαρμογή είναι συγκεντρώνονται οι μάζες στο κέντρο και την ίδια στιγμή αυξάνεται σημαντικά η στιβαρότητα του πλαισίου και του ψαλιδιού αφού πλέον δεν χρειάζεται να κάνει ο κινητήρας αυτή τη δουλειά -το ψαλίδι δηλαδή- και έτσι δεν υπάρχει πλέον ο όγκος και το βάρος του πίσω από το πλαίσιο. Το σημαντικότερο όφελος στη στιβαρότητα και το έλεγχο που δίνεται έτσι στις ελαστικότητες προκύπτει στο σημείο που εδράζει το ψαλίδι, εκεί περίπου που κανονικά θα βρισκόταν η βάση του κινητήρα στο πλαίσιο. 

Zontes πατέντες σκούτερ και φωτογραφία 2026

Από την άλλη η κάθετη τοποθέτηση του κινητήρα μέσα στο πλαίσιο, πολύ μακριά από τον λαιμό είναι άγνωστο πώς επηρεάζει τη συμπεριφορά του σκούτερ, όμως ως κέρδος έχουμε μια ποδιά με χαμηλό ύψος με το σκούτερ να διατηρεί έτσι τη χρηστικότητά του. Το πλαίσιο πάντως μοιάζει προσεγμένο ως προς την στιβαρότητά του, αυτό μαρτυρούν τα εσωτερικά νεύρα στις δύο δοκούς μέχρι το λαιμό και δεν αποκλείεται να είναι και σε αυτή την περίπτωση κατασκευασμένο από αλουμίνιο.

Τα σημεία που η συγκεκριμένη διάταξη υστερεί εμφανώς είναι δύο και είναι ίσως και ο λόγος που δεν έχουμε δει κάτι τέτοιο στην παραγωγή από άλλον κατασκευαστή. Το πρώτο είναι ο διαθέσιμος αποθηκευτικός χώρος κάτω από τη σέλα, ο οποίος εξαφανίζεται με τον κινητήρα τοποθετημένο κάθετα και μόνο ένα top case μπορεί να αναπληρώσει αυτή τη χασούρα. Το δεύτερο και ίσως πιο σημαντικό αφορά τη διαχείριση της θερμότητας που εκπέμπει ο κινητήρας που βρίσκεται εσώκλειστος, όπως φαίνεται στο πλαίσιο, με τη την κεφαλή του να βρίσκεται μάλιστα κάτω από τα οπίσθια του αναβάτη...

Η KYMCO πάντως έχει σκούτερ με ψαλίδι πίσω, τελική μετάδοση με αλυσίδα και μονό αμορτισέρ κάτω από τα 300 κ.εκ. στην Ταϊλάνδη, το G7, το οποίο δεν έχει κάνει μέχρι στιγμή την εμφάνισή του στην Ευρώπη και έχει λύσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το σχέδιο της Zontes κρατώντας τον κινητήρα οριζόντια, και έτσι διατηρεί και τον αποθηκευτικό χώρο κάτω από τη σέλα.