BMW GS Trophy 2020: Πρωταθλήτρια η ομάδα της Νότιας Αφρικής!

Ολοκληρώθηκε μετά από 2.500km γεμάτα δράση και διασκέδαση
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

17/2/2020

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε και μετά από οκτώ ημέρες ατελείωτης οδήγησης και προκλήσεων, ολοκληρώθηκε με επιτυχία το φετινό  BMW GS Trophy – ένας θεσμός που έχει δημιουργήσει και πραγματοποιεί εδώ και αρκετά χρόνια ο γερμανικός κολοσσός. Από τις 22 ομάδες που συμμετείχαν νικήτρια στέφθηκε η ομάδα της Νότιας Αφρικής, που τόσο το 2016 στη Ταϊλάνδη όσο και το 2018 στη Μογγολία είχε κερδίσει το τρόπαιο. Ήταν μια νίκη που κρίθηκε μέχρι την τελευταία στιγμή, καθώς η ομάδα της Γαλλίας ήταν ιδιαίτερα ανταγωνιστική καταφέρνοντας τελικά να σκαρφαλώσει στη δεύτερη θέση την όγδοη μέρα.

Την έβδομη μέρα οι αναβάτες θα έπρεπε να διασχίσουν μια διαδρομή μήκους 375 χιλιομέτρων με αφετηρία τη λίμνη Tekapo και τερματισμό τη λίμνη Wakana που βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Aspiring. Οι συμμετέχοντες παράλληλα είχαν να λάβουν μέρος σε δυο προκλήσεις.

Μέχρι να φτάσουν στο όρος Aspiring το καραβάνι έπρεπε να διασχίσει πολλά δύσβατα μονοπάτια, ποτάμια και χωματόδρομους. Η περιοχή είναι γνωστή επειδή εκεί πραγματοποιήθηκαν πολλά απ’ τα γυρίσματα της τριλογίας του “Άρχοντα των δαχτυλιδιών”, ενώ στις αρχές του 19ου αιώνα οι Μαορί έσκαβαν για χρόνια δημιουργώντας πολλά ορυχεία, με στόχο την εξόρυξη πολύτιμων πετραδιών και χρυσού. Η πρώτη δοκιμασία, το “Akrapovic Challenge”, περίμενε τους αναβάτες μόλις 30 χιλιόμετρα μετά την αφετηρία και δεν είχε να κάνει με την εξάτμιση των F850GS, αλλά ήταν ένας δύσκολος και τεχνικός αγώνας. Η γεμάτη χαλίκια και πέτρες διαδρομή που έπρεπε να ολοκληρώσουν όλοι οι αναβάτες ήταν στην όχθη της λίμνης Wakana, με μεγάλη κλίση, με αποτέλεσμα πολλοί απ’ τους συμμετέχοντες να πέσουν. Εκεί αναμετρήθηκαν οι ομάδες της Νότιας Αφρικής και της Γαλλίας και το οποιοδήποτε λάθος μετρούσε διπλά, με τόσο μικρή διαφορά που τους χώριζε.

Έπειτα το καραβάνι συνέχισε την πορεία του μέσα προς τη δύση με κατεύθυνση της νοτιότερες Άλπεις της Νέας Ζηλανδίας, όπου σε αυτές περιλαμβάνεται και το ψηλότερο βουνό της χώρας, το Cook, με την υψηλότερη κορυφή του να φτάνει τις 3.724μ. Οι ομάδες πέρασαν από πολλές πεδιάδες, μονοπάτια και χαμηλότερες κορφές, καθώς και μέσα από μικρές πόλεις όπως το Naseby και το Wadderburn που φημίζονται για τους μεταλλωρύχους τους. Το απόγευμα πλέον οι μοτοσυκλέτες και αναβάτες έφτασαν στο φαράγγι Thompson, εκεί όπου τους περίμενε το “Gate clutch Start”.

Η δεύτερη πρόκληση της ημέρας ήθελε τους αναβάτες να βάζουν μπροστά του κινητήρες των μοτοσυκλετών τους χωρίς τη χρήση της μίζας, αλλά σπρώχνοντάς τες και αφήνοντας απότομα το συμπλέκτη την ώρα που τις καβαλούσαν. Νικητής θα ήταν αυτός που θα έβαζε μπροστά τη μοτοσυκλέτα του και θα την ακινητοποιούσε διανύοντας τη μικρότερη δυνατή απόσταση. Η ομάδα της Ρωσίας στέφθηκε νικήτρια ολοκληρώνοντας την πρόκληση σε απόσταση μικρότερη από πέντε μέτρα – φαίνεται πως οι σχεδόν πολικές θερμοκρασίες της Ρωσίας έχει κάνει τους Ρώσους master στο να βάζουν μπροστά τις μοτοσυκλέτες τους χωρίς τη μίζα.

Η τελευταία μέρα ήταν και η καλύτερη με τους αναβάτες να ξεκινούν απ’ τη Wakana με προορισμό τη κορυφή του βουνού Coronet, όπου φημίζεται για το χιονοδρομικό του κέντρο. Η διαδρομή αποτέλεσε από μόνη της πρόκληση, καθώς διέσχισαν πάνω από 24 ποταμούς και πολλά τεχνικά και δύσκολα μονοπάτια, μέχρι να φτάσουν στον τερματισμό. Πολλοί απ’ τους συμμετέχοντες είδαν τις μοτοσυκλέτες τους να βυθίζονται και να γίνονται μούσκεμα στην προσπάθειά τους να περάσουν απ’ τη μια όχθη στην άλλη του ποταμού Arrow, που έφτανε σε βάθος μέχρι και το ένα μέτρο.

Η πρώτη πρόκληση που αντιμετώπισαν ήταν το “Jerrycan Challenge”. Σε αυτή τη δοκιμασία ο ένας απ’ τα τρία μέλη της ομάδας καθόταν στη θέση του συνεπιβάτη, έχοντας στα χέρια του δύο άδεια μεγάλα δοχεία για νερό. Ο αναβάτης έπρεπε με ασφάλεια να διασχίσει ένα τεχνικό μονοπάτι δίπλα από ένα ρυάκι και μόλις έφταναν στο τέρμα του θα συναντούσαν το τρίτο μέλος της ομάδας. Εκεί, ο συνεπιβάτης με τον τρίτο έπρεπε να γεμίσουν τα δοχεία με νερό όσο ο αναβάτης ξεκουραζόταν για να ξανακάνει την ίδια διαδρομή – αυτή τη φορά με περισσότερο βάρος απ’ τα γεμάτα δοχεία με νερό- και να τερματίσει σημειώνοντας το ταχύτερο χρόνο.

Η τελευταία δοκιμασία, το “Final parcour”, πραγματοποιήθηκε στην κορυφή του Coronet, χαρίζοντας στο καραβάνι μια καθηλωτική θέα απ’ τη πεδιάδα που ξεδιπλωνόταν μπροστά τους, ενώ φαινόταν και η λίμνη Wakatipu. Οι άνθρωποι της διοργάνωσης είχαν σχεδιάσει μια διαδρομή με κώνους και διάφορα εμπόδια, την οποία οι αναβάτες θα έπρεπε να την ολοκληρώσουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν, χωρίς να σβήσει η μοτοσυκλέτα τους και χωρίς να πέσουν. Ακόμη, η δοκιμασία έδινε διπλούς βαθμούς και με τις ομάδες να έχουν μικρή βαθμολογική διαφορά μεταξύ τους, η ένταση κορυφώθηκε. Ωστόσο, η εμπειρία των αναβατών της Νότιας Αφρικής απ’ τις προηγούμενες επιτυχίες τους, τους βοήθησε στο να ξαναστεφθούν νικητές για άλλη μια φορά.

“Στο ξεκίνημα της ημέρας μας χώριζαν μόλις πέντε βαθμοί απ’ τη δεύτερη ομάδα και ήμασταν πολύ στρεσαρισμένοι και νευρικοί. Υπεραναλύαμε τα πάντα! Για αυτό και αντιμετωπίσαμε μερικά προβλήματα στο Jerrycan αλλά δεν πτοηθήκαμε. Ο Brandon Grimsted της ομάδας της Νότιας Αφρικής συνέχισε λέγοντας: “Το Final parcour ήταν μια απ’ τις πιο τρομακτικές προκλήσεις που έχω λάβει μέρος ποτέ. Αλλά ήταν υπέροχη και καταφέραμε να σημειώσουμε τον ταχύτερο χρόνο χωρίς λάθη. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που κερδίσαμε το τρίτο BMW GS Trophy!”

Τελική κατάταξη:

1 South Africa 394

2 France 382

3 Italy 380

4 Netherlands 375

5 South Korea 361

6 Latin America 355

7 Brazil 335

8 Russia 316

9 Mexico 295

10 Argentina 278

11 Middle East 268

12 Australia 264

13 USA 254

14 Nordic 246

15 UK 238

16 Thailand 222

17 Japan 218

18 Malaysia 208

19 India 200

20 Int. Female Team I 169

21 North Africa 146

22 Int. Female Team II 118

 

Ετικέτες

Triumph Tiger 900/1200 2027- Πλήρης ανανέωση για τις βρετανικές adventure

H Tiger 900 εντοπίστηκε σε δοκιμές - Ίδιο design με την Tiger 1200 του Sam Sunderland!
Triumph Tiger 900 και 1200 2027
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

29/9/2026

Τα κομμάτια του παζλ κάνουν σιγά-σιγά την εμφάνισή τους αναφορικά με τα σχέδια της Triumph γύρω από τις adventure μοτοσυκλέτες της με τελευταίο εκείνο της νέας Tiger 900 που κάνει και αυτή σχεδιαστικό reset.

Έπειτα λοιπόν από την Triumph Tiger 1200 που έκανε εμφάνιση "από το παράθυρο" (διαβάστε περισσότερα εδώ) ως η μοτοσυκλέτα στην ανεπιτυχή προσπάθεια του Sam Sunderland να κάνει τον γύρο του κόσμου σε χρόνο ρεκόρ (διαβάστε περισσότερα εδώ), ήρθε τώρα η ώρα της Tiger 900 να πιαστεί στα πράσα από τον κατασκοπικό φακό.

Η 900άρα Tiger δεν απέχει σχεδιαστικά από τη 1200 με το σχήμα του φαίρινγκ-προβολέα να δείχνει αμέσως τους συγγενικούς του δεσμούς με την κορυφαία adventure της Triumph. Ωστόσο εδώ το ραντάρ της 1200 απουσιάζει και η γενικότερη σιλουέτα της μοτοσυκλέτας που δεν έχει ίχνος καμουφλάζ επάνω της-όχι και τόσο περίεργο όταν το μάρκετινγκ μπλέκεται με την κατασκοπία- είναι σαφώς πιο αθλητική από εκείνη της μοτοσυκλέτας που έρχεται να αντικαταστήσει.

Η νέα Tiger 900 δείχνει πιο έτοιμη να αντιμετωπίσει κακοτράχαλο τερέν με σχεδόν ενιαία σέλα, χωρίς μεγάλη υψομετρική διαφορά μεταξύ αναβάτη και συνεπιβάτη και μαλακή επένδυση στο ρεζερβουάρ που σηκώνεται ψηλά πάνω από αυτή. Το τρίγωνο της γεωμετρίας μοιάζει επίσης να έχει προσεχτεί πολύ ώστε ο αναβάτης να είναι άνετος όταν οδηγεί όρθιος με αντίστοιχα ψηλά τοποθετημένο τιμόνι και μεγάλη ζελατίνα που δείχνει να μην ρυθμίζεται εκ πρώτης όψεως. Κάτω από το σετ του LED προβολέα-DRL βλέπουμε δύο ψυγεία για τον τρικύλινδρο κινητήρα εκατέρωθεν του πλαισίου, ενώ διακρίνεται και το πλαίσιο χωροδικτύωμα, το οποίο πρέπει να αποτελεί εξέλιξη του υπάρχοντος.

Triumph Tiger 900 και 1200 2027

Η εμπρός ακτινωτή ζάντα είναι 21 ιντσών και η πίσω 17, ενώ οι αναρτήσεις προέρχονται από τη Showa και οι ακτινικά τοποθετημένες δαγκάνες μοιάζουν με Brembo αν και εκεί τουλάχιστον η Triumph φρόντιζε να βάλει μονωτική ταινία για να μην προδώσει προς το παρόν τον κατασκευαστή του. Εκτός από το πλαίσιο, σχεδιαστικές ομοιότητες σε σχέση με την υπάρχουσα γενιά βλέπουμε και στο ψαλίδι, αν και πρόκειται για νέα και μακρύτερη μονάδα, κάτι που ισχύει και για το τελικό της εξάτμισης. 

Εντύπωση επίσης προκαλούν και οι "πτυχώσεις" στα πλαϊνά του φαίρινγκ, οι οποίες, σε συνδυασμό με τη σχεδίαση των προστατευτικών πλαστικών των ψυγείων, βρίσκονται εκεί για να ανακατευθύνουν τον αέρα μακριά από τον αναβάτη, χωρίς η μοτοσυκλέτα της Triumph να χρειάζεται να αυξήσει πολύ το πλάτος της.

Τέλος αναφορικά με τον τρικύλινδρο κινητήρα, η πιθανότητα να έχει αυξήσει τον κυβισμό του πάνω από τα 900 κ.εκ. είναι μεγάλη, αν κρίνουμε και από αυτά που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο τους τελευταίους μήνες, με στόχο ίσως όχι τόσο την αύξηση της τιμής της ισχύος όσο εκείνη της ροπής, ενώ είναι σίγουρο ότι αυτή η Tiger 900 θα είναι ελαφρύτερη από τη μοτοσυκλέτα που θα αντικαταστήσει. 

Σίγουρο επίσης είναι ότι αυτή που βλέπουμε δεν θα είναι και η μοναδική έκδοσή της, με τη βρετανική εταιρεία να έχει τις περισσότερες εκδόσεις για την ίδια μοτοσυκλέτα από κάθε άλλο κατασκευαστή και αναμένουμε σε βάθος χρόνου τουλάχιστον μία με 19άρη εμπρός τροχό και χαμηλότερες αναρτήσεις, για εκείνους που έχουν βλέψεις για περισσότερα ταξίδια από την άσφαλτο.

Η αντίστροφη μέτρηση για την EICMA έχει ξεκινήσει και εκεί οι Βρετανοί θα μας λύσουν όλες τις σχετικές απορίες με την επίσημη παρουσίαση των νέων Tiger.

Triumph Tiger 900 και 1200 2027