BMW GS Trophy 2020: Πρωταθλήτρια η ομάδα της Νότιας Αφρικής!

Ολοκληρώθηκε μετά από 2.500km γεμάτα δράση και διασκέδαση
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

17/2/2020

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε και μετά από οκτώ ημέρες ατελείωτης οδήγησης και προκλήσεων, ολοκληρώθηκε με επιτυχία το φετινό  BMW GS Trophy – ένας θεσμός που έχει δημιουργήσει και πραγματοποιεί εδώ και αρκετά χρόνια ο γερμανικός κολοσσός. Από τις 22 ομάδες που συμμετείχαν νικήτρια στέφθηκε η ομάδα της Νότιας Αφρικής, που τόσο το 2016 στη Ταϊλάνδη όσο και το 2018 στη Μογγολία είχε κερδίσει το τρόπαιο. Ήταν μια νίκη που κρίθηκε μέχρι την τελευταία στιγμή, καθώς η ομάδα της Γαλλίας ήταν ιδιαίτερα ανταγωνιστική καταφέρνοντας τελικά να σκαρφαλώσει στη δεύτερη θέση την όγδοη μέρα.

Την έβδομη μέρα οι αναβάτες θα έπρεπε να διασχίσουν μια διαδρομή μήκους 375 χιλιομέτρων με αφετηρία τη λίμνη Tekapo και τερματισμό τη λίμνη Wakana που βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Aspiring. Οι συμμετέχοντες παράλληλα είχαν να λάβουν μέρος σε δυο προκλήσεις.

Μέχρι να φτάσουν στο όρος Aspiring το καραβάνι έπρεπε να διασχίσει πολλά δύσβατα μονοπάτια, ποτάμια και χωματόδρομους. Η περιοχή είναι γνωστή επειδή εκεί πραγματοποιήθηκαν πολλά απ’ τα γυρίσματα της τριλογίας του “Άρχοντα των δαχτυλιδιών”, ενώ στις αρχές του 19ου αιώνα οι Μαορί έσκαβαν για χρόνια δημιουργώντας πολλά ορυχεία, με στόχο την εξόρυξη πολύτιμων πετραδιών και χρυσού. Η πρώτη δοκιμασία, το “Akrapovic Challenge”, περίμενε τους αναβάτες μόλις 30 χιλιόμετρα μετά την αφετηρία και δεν είχε να κάνει με την εξάτμιση των F850GS, αλλά ήταν ένας δύσκολος και τεχνικός αγώνας. Η γεμάτη χαλίκια και πέτρες διαδρομή που έπρεπε να ολοκληρώσουν όλοι οι αναβάτες ήταν στην όχθη της λίμνης Wakana, με μεγάλη κλίση, με αποτέλεσμα πολλοί απ’ τους συμμετέχοντες να πέσουν. Εκεί αναμετρήθηκαν οι ομάδες της Νότιας Αφρικής και της Γαλλίας και το οποιοδήποτε λάθος μετρούσε διπλά, με τόσο μικρή διαφορά που τους χώριζε.

Έπειτα το καραβάνι συνέχισε την πορεία του μέσα προς τη δύση με κατεύθυνση της νοτιότερες Άλπεις της Νέας Ζηλανδίας, όπου σε αυτές περιλαμβάνεται και το ψηλότερο βουνό της χώρας, το Cook, με την υψηλότερη κορυφή του να φτάνει τις 3.724μ. Οι ομάδες πέρασαν από πολλές πεδιάδες, μονοπάτια και χαμηλότερες κορφές, καθώς και μέσα από μικρές πόλεις όπως το Naseby και το Wadderburn που φημίζονται για τους μεταλλωρύχους τους. Το απόγευμα πλέον οι μοτοσυκλέτες και αναβάτες έφτασαν στο φαράγγι Thompson, εκεί όπου τους περίμενε το “Gate clutch Start”.

Η δεύτερη πρόκληση της ημέρας ήθελε τους αναβάτες να βάζουν μπροστά του κινητήρες των μοτοσυκλετών τους χωρίς τη χρήση της μίζας, αλλά σπρώχνοντάς τες και αφήνοντας απότομα το συμπλέκτη την ώρα που τις καβαλούσαν. Νικητής θα ήταν αυτός που θα έβαζε μπροστά τη μοτοσυκλέτα του και θα την ακινητοποιούσε διανύοντας τη μικρότερη δυνατή απόσταση. Η ομάδα της Ρωσίας στέφθηκε νικήτρια ολοκληρώνοντας την πρόκληση σε απόσταση μικρότερη από πέντε μέτρα – φαίνεται πως οι σχεδόν πολικές θερμοκρασίες της Ρωσίας έχει κάνει τους Ρώσους master στο να βάζουν μπροστά τις μοτοσυκλέτες τους χωρίς τη μίζα.

Η τελευταία μέρα ήταν και η καλύτερη με τους αναβάτες να ξεκινούν απ’ τη Wakana με προορισμό τη κορυφή του βουνού Coronet, όπου φημίζεται για το χιονοδρομικό του κέντρο. Η διαδρομή αποτέλεσε από μόνη της πρόκληση, καθώς διέσχισαν πάνω από 24 ποταμούς και πολλά τεχνικά και δύσκολα μονοπάτια, μέχρι να φτάσουν στον τερματισμό. Πολλοί απ’ τους συμμετέχοντες είδαν τις μοτοσυκλέτες τους να βυθίζονται και να γίνονται μούσκεμα στην προσπάθειά τους να περάσουν απ’ τη μια όχθη στην άλλη του ποταμού Arrow, που έφτανε σε βάθος μέχρι και το ένα μέτρο.

Η πρώτη πρόκληση που αντιμετώπισαν ήταν το “Jerrycan Challenge”. Σε αυτή τη δοκιμασία ο ένας απ’ τα τρία μέλη της ομάδας καθόταν στη θέση του συνεπιβάτη, έχοντας στα χέρια του δύο άδεια μεγάλα δοχεία για νερό. Ο αναβάτης έπρεπε με ασφάλεια να διασχίσει ένα τεχνικό μονοπάτι δίπλα από ένα ρυάκι και μόλις έφταναν στο τέρμα του θα συναντούσαν το τρίτο μέλος της ομάδας. Εκεί, ο συνεπιβάτης με τον τρίτο έπρεπε να γεμίσουν τα δοχεία με νερό όσο ο αναβάτης ξεκουραζόταν για να ξανακάνει την ίδια διαδρομή – αυτή τη φορά με περισσότερο βάρος απ’ τα γεμάτα δοχεία με νερό- και να τερματίσει σημειώνοντας το ταχύτερο χρόνο.

Η τελευταία δοκιμασία, το “Final parcour”, πραγματοποιήθηκε στην κορυφή του Coronet, χαρίζοντας στο καραβάνι μια καθηλωτική θέα απ’ τη πεδιάδα που ξεδιπλωνόταν μπροστά τους, ενώ φαινόταν και η λίμνη Wakatipu. Οι άνθρωποι της διοργάνωσης είχαν σχεδιάσει μια διαδρομή με κώνους και διάφορα εμπόδια, την οποία οι αναβάτες θα έπρεπε να την ολοκληρώσουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν, χωρίς να σβήσει η μοτοσυκλέτα τους και χωρίς να πέσουν. Ακόμη, η δοκιμασία έδινε διπλούς βαθμούς και με τις ομάδες να έχουν μικρή βαθμολογική διαφορά μεταξύ τους, η ένταση κορυφώθηκε. Ωστόσο, η εμπειρία των αναβατών της Νότιας Αφρικής απ’ τις προηγούμενες επιτυχίες τους, τους βοήθησε στο να ξαναστεφθούν νικητές για άλλη μια φορά.

“Στο ξεκίνημα της ημέρας μας χώριζαν μόλις πέντε βαθμοί απ’ τη δεύτερη ομάδα και ήμασταν πολύ στρεσαρισμένοι και νευρικοί. Υπεραναλύαμε τα πάντα! Για αυτό και αντιμετωπίσαμε μερικά προβλήματα στο Jerrycan αλλά δεν πτοηθήκαμε. Ο Brandon Grimsted της ομάδας της Νότιας Αφρικής συνέχισε λέγοντας: “Το Final parcour ήταν μια απ’ τις πιο τρομακτικές προκλήσεις που έχω λάβει μέρος ποτέ. Αλλά ήταν υπέροχη και καταφέραμε να σημειώσουμε τον ταχύτερο χρόνο χωρίς λάθη. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που κερδίσαμε το τρίτο BMW GS Trophy!”

Τελική κατάταξη:

1 South Africa 394

2 France 382

3 Italy 380

4 Netherlands 375

5 South Korea 361

6 Latin America 355

7 Brazil 335

8 Russia 316

9 Mexico 295

10 Argentina 278

11 Middle East 268

12 Australia 264

13 USA 254

14 Nordic 246

15 UK 238

16 Thailand 222

17 Japan 218

18 Malaysia 208

19 India 200

20 Int. Female Team I 169

21 North Africa 146

22 Int. Female Team II 118

 

Ετικέτες

Γερμανία: Aμφισβήτηση των πιστοποιητικών συμμόρφωσης της ΚΤΜ! Η επίθεση οικολόγων στις Enduro φέρνει αποτέλεσμα

Στο κρατίδιο Baden-Württemberg απαιτείται πλέον οπτική έγκριση για να ταξινομηθούν καινούργιες ΚΤΜ
ΚΤΜ
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

7/10/2026

Τον περασμένο Ιούνιο ο γερμανικός Τύπος υπόπτως και με ιδιαίτερη θέρμη υποστήριξε μια θεωρία συνομωσίας που ισχυριζόταν πως οι κατασκευαστές πουλούν τις enduro μοτοσυκλέτες τους έχοντας εφαρμόσει τροποποιήσεις πέραν των Euro προδιαγραφών.

Το θέμα αγκιστρώθηκε εμμονικά στις καθαρόαιμες enduro της ΚΤΜ, αναδεικνύοντας ιστορίες ανθρώπων που παρέλαβαν τις μοτοσυκλέτες τους ξεκλειδωμένες από τα δεσμά των ευρω-προδιαγραφών, προφανώς γιατί τις παράγγειλαν έτσι προκειμένου να τις χρησιμοποιήσουν στο φυσικό τους πεδίο, το χώμα.

Πάνω σε αυτό το μοτίβο ωστόσο, μεγάλα γερμανικά ΜΜΕ όπως τα ZDF και Der Spiegel κατέφυγαν σε ακατάσχετη γενικολογία εικάζοντας πως όλες οι χιλιάδες ΚΤΜ κυκλοφορούν στους δρόμους της Γερμανίας παραβιάζοντας τις προδιαγραφές που οφείλουν να υπακούν, καλλιεργώντας την ψευδή εικόνα πως η βιομηχανία της Μοτοσυκλέτας είναι κάποιου είδους οργανωμένη μαφία που κάνει ό,τι της κατέβει προκειμένου να πουλήσει ό,τι.

Όλοι μας γνωρίζουμε πως η πραγματικότητα απέχει παρασάγγας, όμως μια εξίσου οικεία σε όλους μας πραγματικότητα λέει πως, αν πετάξεις κάμποση λάσπη στον ανεμιστήρα, όλο και κάποια θα κολλήσει.

Αυτό ακριβώς συνέβη στο κρατίδιο Baden-Württemberg, όπου η τοπική κυβέρνηση αποφάσισε πως εφεξής κάθε καινούργια μοτοσυκλέτα της ΚΤΜ (συγκεκριμένα!) θα πρέπει να περάσει από οπτική εξέταση πριν μπορέσει να ταξινομηθεί. Αυτό σημαίνει πως ακόμη και μοντέλα δρόμου, όπως λ.χ. τα Duke, δεν μπορούν να εκδώσουν πινακίδες βάσει του πιστοποιητικού συμμόρφωσης που, όπως κάθε άλλος κατασκευαστής, έχει εξασφαλίσει η ΚΤΜ για να μπορέσει να τα εμπορευτεί.

Κοινώς, οι αρχές του Baden-Württemberg αμφισβητούν ευθέως την ειλικρίνεια της ΚΤΜ, θεωρώντας πως παίρνει την Euro πιστοποίηση και μετά παραποιεί τις μοτοσυκλέτες της από το εργοστάσιο, πριν καν τις πουλήσει στους πελάτες της!

Και το κρατίδιο αυτό στα νοτιοδυτικά της Γερμανίας με πρωτεύουσα τη Στουτγάρδη είναι κάθε άλλο παρά αμελητέο, με πληθυσμό άνω των 11 εκατομμυρίων και τις έδρες βαριών χαρτιών της γερμανικής βιομηχανίας όπως οι Mercedes-Benz, Porsche και Bosch.

Αντιλαμβανόμαστε πως η όλη θεώρηση ακούγεται αφελέστατη, ειδικά όταν εστιάζει αποκλειστικά στην ΚΤΜ και όχι στην πληθώρα άλλων κατασκευαστών που φτιάχνουν καθαρόαιμα χωματερά, ενώ είναι εξίσου γελοίο το τσουβάλιασμα που θεωρεί πως, αν κάτι τέτοιο (νομίζουμε πως) γίνεται στα off-road, θα γίνεται και σε όλα τα άλλα μοντέλα.

Το θέμα έχει ξεσηκώσει αντιδράσεις στη Γερμανία, με την Ένωση Μοτοσυκλετιστικής Βιομηχανίας της χώρας (Industrieverband Motorrad, ή IVM) να εκφράζει την οργισμένη της αντίδραση, υποστηρίζοντας μάλιστα πως τα τοπικά γραφεία που επιτελούν τις ταξινομήσεις δεν έχουν ούτε τη γνώση ούτε την τεχνική υποδομή να ελέγξουν μια μοτοσυκλέτα ως προς τη συμμόρφωσή της με τις ευρωπαϊκές και εθνικές προδιαγραφές.

Προβλέπει μάλιστα πως το μόνο που θα καταφέρει το εν λόγω κρατίδιο θα είναι να δημιουργήσει μεγάλες καθυστερήσεις στην έκδοση πινακίδων για νέες μοτοσυκλέτες και δηλώνει πως συνεργάζεται με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση της χώρας προκειμένου να βρεθεί μια λογική λύση.

Η ουσία ωστόσο είναι πως μια ιστορία που ξεκίνησε από υπερβάλλοντα ζήλο και εμφανέστατη άγνοια από πλευράς των δημοσιογράφων που ανέλαβαν την έρευνα, κατάφερε να γιγαντωθεί σε βαθμό που πλέον μια τοπική κυβέρνηση παραμορφώνει τη νομοθεσία στα μέτρα μιας υπερφίαλης θεωρίας συνομωσίας και στοχοποιεί συγκεκριμένο κατασκευαστή.

Ας τελειώσει τουλάχιστον εδώ αυτή η υπόθεση, πριν παραδειγματιστούν και άλλες τοπικές κυβερνήσεις – ή και εθνικές κυβερνήσεις άλλων χωρών – από τον ευκολοχώνευτο λαϊκισμό που ως συνήθως βρίσκει γόνιμο πεδίο στο ευρύ κοινό που δεν έχει την παραμικρή γνώση του πώς λειτουργεί η βιομηχανία και η αγορά της Μοτοσυκλέτας.