BMW GS Trophy 2020: Πρωταθλήτρια η ομάδα της Νότιας Αφρικής!

Ολοκληρώθηκε μετά από 2.500km γεμάτα δράση και διασκέδαση
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

17/2/2020

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε και μετά από οκτώ ημέρες ατελείωτης οδήγησης και προκλήσεων, ολοκληρώθηκε με επιτυχία το φετινό  BMW GS Trophy – ένας θεσμός που έχει δημιουργήσει και πραγματοποιεί εδώ και αρκετά χρόνια ο γερμανικός κολοσσός. Από τις 22 ομάδες που συμμετείχαν νικήτρια στέφθηκε η ομάδα της Νότιας Αφρικής, που τόσο το 2016 στη Ταϊλάνδη όσο και το 2018 στη Μογγολία είχε κερδίσει το τρόπαιο. Ήταν μια νίκη που κρίθηκε μέχρι την τελευταία στιγμή, καθώς η ομάδα της Γαλλίας ήταν ιδιαίτερα ανταγωνιστική καταφέρνοντας τελικά να σκαρφαλώσει στη δεύτερη θέση την όγδοη μέρα.

Την έβδομη μέρα οι αναβάτες θα έπρεπε να διασχίσουν μια διαδρομή μήκους 375 χιλιομέτρων με αφετηρία τη λίμνη Tekapo και τερματισμό τη λίμνη Wakana που βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Aspiring. Οι συμμετέχοντες παράλληλα είχαν να λάβουν μέρος σε δυο προκλήσεις.

Μέχρι να φτάσουν στο όρος Aspiring το καραβάνι έπρεπε να διασχίσει πολλά δύσβατα μονοπάτια, ποτάμια και χωματόδρομους. Η περιοχή είναι γνωστή επειδή εκεί πραγματοποιήθηκαν πολλά απ’ τα γυρίσματα της τριλογίας του “Άρχοντα των δαχτυλιδιών”, ενώ στις αρχές του 19ου αιώνα οι Μαορί έσκαβαν για χρόνια δημιουργώντας πολλά ορυχεία, με στόχο την εξόρυξη πολύτιμων πετραδιών και χρυσού. Η πρώτη δοκιμασία, το Akrapovic Challenge”, περίμενε τους αναβάτες μόλις 30 χιλιόμετρα μετά την αφετηρία και δεν είχε να κάνει με την εξάτμιση των F850GS, αλλά ήταν ένας δύσκολος και τεχνικός αγώνας. Η γεμάτη χαλίκια και πέτρες διαδρομή που έπρεπε να ολοκληρώσουν όλοι οι αναβάτες ήταν στην όχθη της λίμνης Wakana, με μεγάλη κλίση, με αποτέλεσμα πολλοί απ’ τους συμμετέχοντες να πέσουν. Εκεί αναμετρήθηκαν οι ομάδες της Νότιας Αφρικής και της Γαλλίας και το οποιοδήποτε λάθος μετρούσε διπλά, με τόσο μικρή διαφορά που τους χώριζε.

Έπειτα το καραβάνι συνέχισε την πορεία του μέσα προς τη δύση με κατεύθυνση της νοτιότερες Άλπεις της Νέας Ζηλανδίας, όπου σε αυτές περιλαμβάνεται και το ψηλότερο βουνό της χώρας, το Cook, με την υψηλότερη κορυφή του να φτάνει τις 3.724μ. Οι ομάδες πέρασαν από πολλές πεδιάδες, μονοπάτια και χαμηλότερες κορφές, καθώς και μέσα από μικρές πόλεις όπως το Naseby και το Wadderburn που φημίζονται για τους μεταλλωρύχους τους. Το απόγευμα πλέον οι μοτοσυκλέτες και αναβάτες έφτασαν στο φαράγγι Thompson, εκεί όπου τους περίμενε το Gate clutch Start”.

Η δεύτερη πρόκληση της ημέρας ήθελε τους αναβάτες να βάζουν μπροστά του κινητήρες των μοτοσυκλετών τους χωρίς τη χρήση της μίζας, αλλά σπρώχνοντάς τες και αφήνοντας απότομα το συμπλέκτη την ώρα που τις καβαλούσαν. Νικητής θα ήταν αυτός που θα έβαζε μπροστά τη μοτοσυκλέτα του και θα την ακινητοποιούσε διανύοντας τη μικρότερη δυνατή απόσταση. Η ομάδα της Ρωσίας στέφθηκε νικήτρια ολοκληρώνοντας την πρόκληση σε απόσταση μικρότερη από πέντε μέτρα – φαίνεται πως οι σχεδόν πολικές θερμοκρασίες της Ρωσίας έχει κάνει τους Ρώσους master στο να βάζουν μπροστά τις μοτοσυκλέτες τους χωρίς τη μίζα.

Η τελευταία μέρα ήταν και η καλύτερη με τους αναβάτες να ξεκινούν απ’ τη Wakana με προορισμό τη κορυφή του βουνού Coronet, όπου φημίζεται για το χιονοδρομικό του κέντρο. Η διαδρομή αποτέλεσε από μόνη της πρόκληση, καθώς διέσχισαν πάνω από 24 ποταμούς και πολλά τεχνικά και δύσκολα μονοπάτια, μέχρι να φτάσουν στον τερματισμό. Πολλοί απ’ τους συμμετέχοντες είδαν τις μοτοσυκλέτες τους να βυθίζονται και να γίνονται μούσκεμα στην προσπάθειά τους να περάσουν απ’ τη μια όχθη στην άλλη του ποταμού Arrow, που έφτανε σε βάθος μέχρι και το ένα μέτρο.

Η πρώτη πρόκληση που αντιμετώπισαν ήταν το Jerrycan Challenge”. Σε αυτή τη δοκιμασία ο ένας απ’ τα τρία μέλη της ομάδας καθόταν στη θέση του συνεπιβάτη, έχοντας στα χέρια του δύο άδεια μεγάλα δοχεία για νερό. Ο αναβάτης έπρεπε με ασφάλεια να διασχίσει ένα τεχνικό μονοπάτι δίπλα από ένα ρυάκι και μόλις έφταναν στο τέρμα του θα συναντούσαν το τρίτο μέλος της ομάδας. Εκεί, ο συνεπιβάτης με τον τρίτο έπρεπε να γεμίσουν τα δοχεία με νερό όσο ο αναβάτης ξεκουραζόταν για να ξανακάνει την ίδια διαδρομή – αυτή τη φορά με περισσότερο βάρος απ’ τα γεμάτα δοχεία με νερό- και να τερματίσει σημειώνοντας το ταχύτερο χρόνο.

Η τελευταία δοκιμασία, το Final parcour”, πραγματοποιήθηκε στην κορυφή του Coronet, χαρίζοντας στο καραβάνι μια καθηλωτική θέα απ’ τη πεδιάδα που ξεδιπλωνόταν μπροστά τους, ενώ φαινόταν και η λίμνη Wakatipu. Οι άνθρωποι της διοργάνωσης είχαν σχεδιάσει μια διαδρομή με κώνους και διάφορα εμπόδια, την οποία οι αναβάτες θα έπρεπε να την ολοκληρώσουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν, χωρίς να σβήσει η μοτοσυκλέτα τους και χωρίς να πέσουν. Ακόμη, η δοκιμασία έδινε διπλούς βαθμούς και με τις ομάδες να έχουν μικρή βαθμολογική διαφορά μεταξύ τους, η ένταση κορυφώθηκε. Ωστόσο, η εμπειρία των αναβατών της Νότιας Αφρικής απ’ τις προηγούμενες επιτυχίες τους, τους βοήθησε στο να ξαναστεφθούν νικητές για άλλη μια φορά.

“Στο ξεκίνημα της ημέρας μας χώριζαν μόλις πέντε βαθμοί απ’ τη δεύτερη ομάδα και ήμασταν πολύ στρεσαρισμένοι και νευρικοί. Υπεραναλύαμε τα πάντα! Για αυτό και αντιμετωπίσαμε μερικά προβλήματα στο Jerrycan αλλά δεν πτοηθήκαμε. Ο Brandon Grimsted της ομάδας της Νότιας Αφρικής συνέχισε λέγοντας: “Το Final parcour ήταν μια απ’ τις πιο τρομακτικές προκλήσεις που έχω λάβει μέρος ποτέ. Αλλά ήταν υπέροχη και καταφέραμε να σημειώσουμε τον ταχύτερο χρόνο χωρίς λάθη. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που κερδίσαμε το τρίτο BMW GS Trophy!”

Τελική κατάταξη:

1 South Africa 394

2 France 382

3 Italy 380

4 Netherlands 375

5 South Korea 361

6 Latin America 355

7 Brazil 335

8 Russia 316

9 Mexico 295

10 Argentina 278

11 Middle East 268

12 Australia 264

13 USA 254

14 Nordic 246

15 UK 238

16 Thailand 222

17 Japan 218

18 Malaysia 208

19 India 200

20 Int. Female Team I 169

21 North Africa 146

22 Int. Female Team II 118

 

Ετικέτες

Δημοπρασία Honda RC213V-S - MotoGP ρέπλικα σε τιμή ευκαιρίας

Απρόσμενα χαμηλή τιμή απόκτησης ενός ιστορικού μοντέλου
Δημοπρασία Honda RC213V-S
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

6/3/2026

Στη γνωστή ετήσια δημοπρασία Spring Stafford Sale, ο οίκος Bonhams βγάζει "στο σφυρί" μια Honda RC213V-S σε κατάσταση λες και βγήκε πριν λίγο από τη γραμμή παραγωγής.

Η RC-213V-S βγήκε στην παραγωγή το 2015, με τη Honda να θέλει να προσφέρει μια ρέπλικα της αγωνιστικής RC213V για χρήση πίστας αλλά και δρόμου, εξού και το S -Street. Μια κίνηση που ελάχιστοι κατασκευαστές έχουν κάνει, μεταξύ τους οι Ducati και KTM. Ήταν το 2015, την εποχή των μεγάλων μαχών μεταξύ Rossi, Lorenzo και Marquez, με τη Honda να προωθεί την RC213V-S τόσο με τον Marc, όσο και με τον Pedrosa αλλά και τον Stoner.

Στην ανάπτυξη του RC213V-S, ως μοντέλο βάσης χρησιμοποιήθηκε το RC213V με τη Honda ως άλλος Προμηθέας να θέλει να δώσει ένα κομμάτι της "θεϊκής" απόλαυσης της οδήγησης της MotoGP μοτοσυκλέτας της και στους "κοινούς θνητούς". Η παρουσίαση της RC213V-S δεν ήρθε καθόλου τυχαία μετά από την κατάκτηση του Triple Crown (Πρωτάθλημα αναβατών, εταιρειών και ομάδων) για δυο συνεχόμενες χρονιές στο MotoGP από τους Ιάπωνες το 2013 και 2014 στις εποχές μεγάλης δόξας του Marc Marquez.

Honda RC213V-S Prototype

Η Honda είχε αρχικά σχεδιάσει να κατασκευάσει 250 μόλις RC213V-S, αν και τελικά κανείς δεν ξέρει πόσες ακριβώς βγήκαν από τη γραμμή παραγωγής, αναφορές κάνουν λόγο για 125-200.

Honda RC213V-S

Με αρχική προτεινόμενη τιμή στην Ευρώπη τα 188.000 ευρώ, η RC213V-S απευθυνόταν κυρίως σε εύπορους συλλέκτες, ενώ ερχόταν με περιορισμό σε απόδοση, αποδίδοντας μόλις 157 hp στην ευρωπαϊκή του έκδοση. Όμως με την αγορά ενός αγωνιστικού κιτ που έκανε περί τα 12.000 ευρώ, η δύναμη από τον V4 κινητήρα των 999 κ.εκ. εκτοξευόταν στους 212 ανακοινώσιμους ίππους στις 13.000 rpm. Παράλληλα, ενώ το βάρος της βρισκόταν στα 170 κιλά χωρίς υγρά, αυτό με το κιτ έπεφτε στα 160, μόλις 2 κιλά περισσότερα από την RC213V του Marc Marquez!

Honda RC213V-S

Παρά τις πολύ υψηλές προδιαγραφές κατασκευής της, η RC213V-S δεν χρησιμοποίησε δυο από τις κορυφαίες και πανάκριβες τεχνολογικές λύσεις της RC213V σε κιβώτιο (seamless) και βαλβίδες (πνευματικές), με τη Honda να την εξοπλίζει με συμβατικές λύσεις στους συγκεκριμένους τομείς.

Honda RC213V-S

Η μοτοσυκλέτα έφερε πλήρες για την εποχή πακέτο ηλεκτρονικών βοηθημάτων, που για σήμερα θεωρείται απλά βασικό (3 επίπεδα απόδοσης κινητήρα, Tracion Control 9 επιπέδων, ρύθμιση φρένου κινητήρα, 5 Riding Modes και shifter μόνο για τα ανεβάσματα), ενώ ο εξοπλισμός δρόμου της επέτρεπε να βγάλει κανονικά αριθμό κυκλοφορίας.

Honda RC213V-S

Στα χαρακτηριστικά της περιλαμβάνεται και smart key αλλά και μίζα, τροχοί 17 ιντσών, πλήρως ρυθμιζόμενες αναρτήσεις της Ohlins, φρένα της Brembo, ενώ πλαίσιο και ψαλίδι είναι αλουμινένια και ιδιαίτερα σεβαστών διαστάσεων.

Stoner

Το χρώμα της μοτοσυκλέτας ήταν το γνωστό τρικολόρ της Honda -λευκό, κόκκινο και μπλε- ενώ στα πλαϊνά ξεχωρίζει η κόκκινη βούλα της ιαπωνικής σημαίας.

Honda RC213V-S

Αν τώρα στο παρελθόν έχουμε δει RC213V-S να πωλούνται σε τιμές ρεκόρ -συνήθως επρόκειτο για μοτοσυκλέτες με μηδέν χιλιόμετρα στο κοντέρ, ή ακόμα και μέσα στην κούτα πριν την τελική συναρμολόγηση, εδώ στη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας μας, η οποία έχει 2.843 χλμ. στο κοντέρ, η τιμή είναι εξαιρετικά χαμηλή συγκρινόμενη με τα έως και 250.000 ευρώ που είχαμε δει σε ανάλογες δημοπρασίες.

Honda RC213V-S

Έτσι, οι δυο εκτιμώμενες τιμές που ανακοινώνει ο οίκος Bonhams είναι μόλις 69-120.000 ευρώ, ενώ η μοτοσυκλέτα θα πωληθεί “χωρίς τιμή επιφύλαξης” που σημαίνει πως θα πάει στην υψηλότερη προσφορά χωρίς να υπάρχει κάποιο όριο, ακόμα και αν αυτή η προσφορά είναι ιδιαίτερα χαμηλή. Οι δυο εκτιμώμενες τιμές είναι για να βοηθήσουν τους ενδιαφερόμενους να έχουν μια ιδέα για το πού θα κινηθεί η τιμή. Κάπως έτσι, θεωρητικά, η RC213V-S εδώ θα μπορούσε να πουληθεί ακόμα και αρκετά κάτω από τις 100.000 ευρώ, τιμή εξαιρετικά χαμηλή για το μοντέλο.

Η σελίδα της δημοπρασίας είναι ΕΔΩ, με τη δημοπρασία να λαμβάνει χώρα στις 26 Απριλίου. Αναμένουμε με ενδιαφέρον να δούμε σε ποια τιμή θα αλλάξει χέρια τελικά η RC213V-S.

Δείτε παρακάτω βίντεο με τους Marc Marquez και Dani Pedrosa να οδηγούν την RC213V-S το 2016.