BMW Motorrad International GS Trophy 2022 - Μέρα 5η

Προς την Αδριατική
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

9/9/2022

Μετά από την σχετικά σύντομη διαδρομή της 4ης ημέρας, η Πέμπτη μέρα του GS Trophy 2022 ήταν το ακριβώς αντίθετο, με 200 χιλιόμετρα διαδρομής προς την Αδριατική, και τερματισμό στο camp κοντά στη Χιμάρα.

Φυσικά, καθώς τα βουνά της Πίνδου βρισκόταν ανάμεσα στην εκκίνηση και στον τερματισμό, οι συμμετέχοντες έπρεπε να οδηγήσουν και να βρουν το κενό στην οροσειρά, που θα τους επέτρεπε να φτάσουν στον προορισμό τους.

Η οδήγηση έλαβε χώρα σε μια μείξη ασφάλτου και χώματος, ενώ ενδιάμεσα οι αναβάτες κλήθηκαν όπως κάθε μέρα να διαγωνιστούν και σε μια σειρά δοκιμασιών.

Η πρώτη δοκιμασία ονομαζόταν SENA Motoball Trial, όπου οδήγησαν ένα τεχνικό trial κομμάτι που στο τέλος περιλάμβανε και ένα… σουτ με μπάλα ποδοσφαίρου. Όμως αντί να κλωτσήσουν τη μπάλα με το πόδι τους, οι αναβάτες έπρεπε να το κάνουν με τον πίσω τροχό της R 1250 GS τους, ένα καλό τεστ για τις ικανότητες τους στην πλαγιολίσθηση με φρένο.

Πίσω στη διαδρομή, επόμενος στόχος ήταν να περάσουν ανάμεσα στα βουνά, με ανηφόρες και κατηφόρες σε σαθρό έδαφος, μέχρι τον ποταμό Vjose.

Επόμενος δρόμος, μέσα από το φαράγγι Bence, δρόμος που άνοιξε μόνο πρόσφατα, και ανεβαίνει ψηλότερα μέσα από μια ατελείωτη σειρά από κλειστές στροφές, και στην άλλη άκρη του ένας γκρεμός 2 χιλιομέτρων!

Στο ψηλότερο σημείο του δρόμου οι αναβάτες βρήκαν ένα γερασμένο τσιμεντένιο μνημείο με ένα κόκκινο αστέρι, από το κομμουνιστικό παρελθόν της Αλβανίας.

Ακόμα και σε αυτή τη φάση της διαδρομής, ο δρόμος προς την Αδριατική δεν ήταν ευθύς και εύκολος, οπότε το κομβόι των GS συνέχισε σε δασικούς δρόμους, με σαθρή πέτρα που απαιτούσαν πολύ καλή τεχνική.

Μέχρι τώρα, αρκετοί αναβάτες είχαν βγάλει φουσκάλες στα χέρια από τις απαιτήσεις των πρώτων πέντε ημερών του event, και έτσι με ανακούφιση έφτασαν αρκετοί από αυτούς στο τέλος της ημέρας σε ένα παραλιακό θέρετρο νότια της Χιμάρας.

Εκεί οι αναβάτες έστησαν τις σκηνές τους, και όλοι μπήκαν στη θάλασσα για μπάνιο.

Η δεύτερη δοκιμασία της μέρας ήταν η SUP Water Showdown, όπου οι συμμετέχοντες έπρεπε να τρέξουν στην παραλία και να κολυμπήσουν με μια σανίδα, μαζί με ένα tank bag της BMW, να φτάσουν μια σημαδούρα στα ανοιχτά και να επιστρέψουν και πάλι πίσω.

Δυο ημέρες έμειναν για το τέλος του GS Trophy για φέτος, ενώ η ομάδα των ανδρών της Νότιας Αφρικής κατάφερε να φτάσει τους Βρετανούς, με τους οποίους ισοβαθμούν στην πρώτη θέση της κατάταξης.

Γενική κατάταξη μετά την 5η ημέρα του GS Trophy 2022

Ανδρικές ομάδες

1. Βρετανία 149 βαθμοί

1. Νότια Αφρική 149

3. Γερμανία 138

Γυναικείες ομάδες

1. Γερμανία 212

2. Μεξικό 197

3. Νότια Αφρική 192

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.