του Τάσου Βενετσανόπουλου
Το ξενοδοχείο περιποιημένο, καθαρό, αλλά με την αισθητική της δεκαετίας του '80. Στο σαλόνι είχαν ήδη μαζευτεί οι πρώτοι. Όσο κανονίζαμε τα δωμάτια στη ρεσεψιόν ακούγαμε τις συζητήσεις. Αν ο καιρός θα παρέμενε καλός, αν η διαδρομή θα ήταν δύσκολη, αφού μερικοί δεν είχαν ξαναοδηγήσει σε αμμόλοφους. Καθώς κάνουμε να πάμε προς τον ανελκυστήρα μας πλησιάζει με ένα πλατύ χαμόγελο ένας ηλικιωμένος ντυμένος στα γαλάζια. “Εγκώ είμαι παπαστρούμφ”, μας συστήνεται σε σπαστά Ελληνικά. Ήταν ο Reiner Verherstraten, 72 ετών, ο μεγαλύτερος της παρέας.
Ο Χρήστος Τασούλης μαζί με τον παπαστρούμφ (κατά δήλωσή του) Reiner Verherstraten, ο οποίος ήταν ο γηρεότερος των συμμετεχόντων, 72 ετών
Πλησίαζε επικίνδυνα το τριήμερο της Πρωτομαγιάς, η ιδανική εποχή για μοτοσυκλέτα άρα έπρεπε να κανονίσω κάποια εκδρομή. Μόλις άκουσα από τον Χρήστο Τασούλη ότι οργανώνανε μια εντουροσυνάντηση στην Κέρκυρα, είπα εκεί πρέπει να πάω.
Τον Φεβρουάριο του '85 η ΕΛΠΟΠ είχε οργανώσει στην Κέρκυρα το International Enduro Corfu Sand '85. Η ιδέα για αυτόν τον αγώνα ήταν του Βασίλη Σέρβου προέδρου της ΕΛΜΟΠ, ο οποίος βρήκε τον Reiner Verherstraten, ο οποίος ερχόταν τα καλοκαίρια στην Ελλάδα από το 1977. Ο γιός του, ο Fredy τότε έτρεχε σε αγώνες στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, αλλά και στην Ελλάδα. Ο αγώνας αυτός είχε γίνει στην παραλία του Ίσσου και στους γύρω αμμόλοφους με χορηγό την Metzeler. Είχαν συμμετάσχει στις κατηγορίες πάνω από 250, 201-250 και 125-200 συνολικά 109 αναβάτες από την Ελλάδα και το Βέλγιο, ενώ την γενική κέρδισε ο Βέλγος Marc Dammen με Honda CR 490.
Ο Marc που συνέχισε να έρχεται στην Ελλάδα είχε την ιδέα να οργανώσουν ένα reunion. Μαζί με τους Χρήστο Τασούλη και Γιώργο Κουτά αποτέλεσαν την οργανωτική επιτροπή. Ειδοποίησαν όσους μπόρεσαν να βρουν, οργάνωσαν τη διαμονή στο νησί, έφεραν και εννέα μηχανάκια και αναβίωσαν το '85.
Φτάσαμε την Παρασκευή 1η Μάη και μείναμε στο ίδιο ξενοδοχείο όπου είχαν μείνει το '85. Το βράδυ η οργανωτική επιτροπή είχε καλέσει όλους όσους είχαν έρθει στο Ταβερνάκι της Μαρίνας στο παλιό λιμάνι για να φάμε και να πιούμε και να ξαναθυμηθούμε (όσοι είχαν τρέξει) τα παλιά. Φαί του σκασμού, καθώς ταιριάζει σε εντουράδες, κρασί γέλια και φωνές ήταν αναμενόμενα. Όμως η επιτροπή είχε και εκπλήξεις: καπέλα και κονκάρδες για το μπουφάν με το σήμα του αγώνα για όλους.
Αλλά η επιτροπή ήταν αυστηρή. Δεν επέτρεψε να ξενυχτήσουμε κουτσοπίνοντας γιατί την επομένη ήταν ο “αγώνας” στους αμμόλοφους του Ίσσου, περίπου 30 χλμ. από το ξενοδοχείο.
Την επομένη το πρωί περίμενε έξω από το ξενοδοχείο πούλμαν για όσους είχαν έρθει από το Βέλγιο. Οι υπόλοιποι πήραμε τα μηχανάκια μας ή τα αυτοκίνητα, καθώς αρκετοί είχαν έρθει με τις οικογένειές τους. Η διαδρομή μέχρι τον Ίσσο θα μπορούσε να ήταν εξαιρετική αν δεν περνούσε μέσα από άναρχα οικοδομημένες τουριστικές περιοχές.
Η παραλία λόγω εποχής ήταν άδεια και η συγκέντρωση ήταν σε ένα πλάτωμα πίσω από τους αμμόλοφους. Οι οδηγοί προσπαθούσαν με κάποια δυσκολία, λόγω κοιλιάς, να ξαναφορέσουν τις φόρμες τους και τα μηχανάκια ετοιμάζονταν. Ο Χρήστος είχε αναλάβει τον ρόλο του “οδηγού”. Πηγαίνοντας να καβαλήσει τον ακούω να λέει: “θα τους πάω μια βόλτα ανάμεσα στους αμμόλοφους που είναι πιο εύκολα γιατί είναι γερόντια και φοβάμαι να μην μου πέσει κανείς”..... Αφού ρίξανε τις γκαζιές και ξεχαρμανιάσανε άρχισε να μυρίζει κοψίδι. Η οργανωτική επιτροπή είχε φροντίσει να υπάρχει BBQ στην παραλία. Εν τω μεταξύ είχε έρθει και ο Θανάσης Σμήρης με δύο παραπέντε με κινητήρες και έκοβε βόλτες λίγα μέτρα πάνω από τα κεφάλια μας.
Το απόγευμα υπήρχε ελεύθερο πρόγραμμα για βόλτες, αλλά το βράδυ έπρεπε να συγκεντρωθούμε στο Cafe Ακταίον όπου είχαν στήσει οθόνη και έκαναν προβολή slides από τον αγώνα του '85 και η επιτροπή είχε πάλι δώρα για όλους: μπλουζάκια και πετσέτες με τυπωμένη την αφίσα του αγώνα.
Το πρόγραμμα της Κυριακής προέβλεπε το πρωί επίδειξη trial ποδηλάτου στην κεντρική πλατεία και στην συνέχεια παρακολούθηση του MotoGP στο μαγαζί του Γιώργου Κουτά.
Εγώ αυτά τα “έχασα” γιατί υπήρχε σοβαρός λόγος: Είχα έρθει με άλλες τρεις μηχανές από την Λάρισα και είχαμε προγραμματίσει για το μεσημέρι κοψίδια στο Μέτσοβο. Ο ένας από τους τρείς ήταν ο Παναγιώτης Καράμπελας, ο οποίος καθώς ήταν ο πρώτος πρόεδρος της ΛΕΜΟΤ δεν επιτρέπει να του αλλάξεις το πρόγραμμα!
Τη Δευτέρα μερικοί Βέλγοι πήγαν με μηχανάκια στο Μετέωρα για λίγο εντούρο, αλλά από τη χαρά τους δεν πρόσεχαν αν έβλεπαν αυτοί που ακολουθούσαν που στρίβανε και χάθηκαν. Λένε στην περιοχή πως τα βραδιά αν προσέξεις ακούς κινητήρες μέσα στο δάσος.
O χώρος συγκέντρωσης ήταν σε αυτό το πλάτωμα πίσω από τους αμμόλοφους. Αριστερά διακρίνεται το βανάκι του Marc, ο οποίος ήρθε οδικώς από το Βέλγιο μεταφέροντας δύο μοτοσυκλέτες
O Γιώργος Κουτάς (αριστερά) με τον Χρήστο Τασούλη, τα δύο από τα τρία μέλη της οργανωτικής επιτροπής, υποδέχονται τους “καλεσμένους” στην είσοδο της ταβέρνας “Το ταβερνάκι της Μαρίνας” στο παλιό λιμάνι όπου μας είχαν δωρεάν δείπνο.
Γιώργος Κουτάς, Marc Dammen και Χρήστος Τασούλης (από αρ. προς δεξιά), Η οργανωτική επιτροπή σε πλήρη σύνθεση φορώντας τα καπέλα με το λογότυπο του αγώνα τα οποία προσέφεραν δωρεάν σε όλους τους παρευρισκόμενους
Μια αναμνηστική φωτό πριν από την μεγάλη εξόρμηση. Από αριστερα: Κώστας Δρυς, Marc Dammen, Στέλιος Παπάς, Γιώργος Κουτάς, Βασίλης Μικές, Χρήστος Τασούλης και Βαγγέλης Κουκουτσάκης. Λίγο πριν ξεκινήσουν ακούστηκε να λέει χαμηλόφωνα ο Χρήστος: “θα τους πάω μια βόλτα ανάμεσα στους αμμόλοφους που είναι πιο εύκολα γιατί είναι και κάποιας ηλικίας και δεν θέλω να μας πέσει κανείς” !!!
O Θάνος Μιχαλόπουλος, καθιστός στο τρέιλερ, συγκεντρώνεται πριν από την εκκίνηση…
Το βράδυ μετά τον “αγώνα” μαζευτήκαμε στο Cafe Ακταίον, όπου είχε στηθεί οθώνη και έγινε προβολή slides από τον αγώνα του ’85. Στη φωτό είναι ο νικητής Marc Dammen πάνω σε Honda CR 490. Οι θεατές είχαν κυριολεκτικά κατακλύσει τη διαδρομή.
Από αριστερά: Πάνος Καράμπελας πρώτος πρόεδρος της ΛΕΜΟΤ, Χρήστος Τασούλης και ο Στέλιος Χριστοδούλου που μελετάει τις συμμετοχές.
