Crighton CR700W: 220 άλογα από 690 κυβικά και 129,5 κιλά! [VIDEO]

MotoGP αναλογία κιλών και ίππων και εξωφρενική τιμή
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

1/11/2021

Τα νούμερα της CR700W την καθιστούν την superbike με την καλύτερη αναλογία κιλών ανά ίππων στον κόσμο, καθώς ζυγίζει στεγνή 129,5 κιλά με μόλις τα 43 από αυτά να ανήκουν στον Wankel κινητήρα της που αποδίδει 220 άλογα από 690 κυβικά. Αυτό σημαίνει πως η Ειδική Ισχύς, (HP/L) είναι 319 άλογα και η αναλογία είναι 1.68 άλογα για κάθε κιλό

Ακόμη πιο σημαντικό όμως, είναι πως η μοτοσυκλέτα αυτή αποδίδει 14,5Kg.m ροπής στις 9.500 στροφές, δηλαδή η ροπή της είναι αντίστοιχη μιας Hayabusa! Αυτός είναι και ο λόγος που ο Mason Law, πρωταθλητής British Supersport 2020 περιγράφει την οδήγησή της σαν μία εξωπραγματική εμπειρία, σαν να επιταχύνεις με F-35 στον διάδρομο απογείωσης αεροπλανοφόρου. Που σημαίνει πως η ευθεία σου τελειώνει πολύ γρήγορα. Μιλά για ωμή δύναμη σε αναλογία κιλών και ίππων που συγκρίνεται μόνο με MotoGP αλλά συνοδευόμενη από κουβάδες ροπής.

Αν όλα αυτά ήταν ένα σχέδιο σε χαρτί, ή renderings από κάποια start-up εταιρεία δεν θα είχαμε ποτέ ασχοληθεί γράφοντας δικές μας γραμμές κειμένου. Είναι βέβαιο πως κάθε ανόητο ψηφιακό σχέδιο που κατά καιρούς παρουσιάζεται από καλλιτέχνες χωρίς καμία μηχανολογική ακρίβεια μπορεί να μαζέψει αρκετά κλίκ για να δικαιολογεί από κάποιους μία δημοσίευση αλλά δεν θα ασχολούμασταν ποτέ με κάτι τέτοιο. Η CR700W αποτελεί μία τελείως διαφορετική περίπτωση, βλέπετε το όνομα Crighton μπορεί οι περισσότεροι Άγγλοι να το ξέρουν από τις τέχνες, υπάρχει και τέτοιο θέατρο κάπου εκεί, αλλά στον κόσμο της μοτοσυκλέτας είναι το επίθετο ενός σπουδαίου μηχανικού, ενός ανθρώπου στην τρίτη πλέον ηλικία που η CR700W είναι η κληρονομιά που θα αφήσει στην Γη.

Crighton Main Promo from Phinsys on Vimeo.

 

Ένας θρύλος για τους Άγγλους μοτοσυκλετιστές αλλά και γενικά για την μοτοσυκλέτα, ο Brian Crighton είναι ο μηχανικός με αγωνιστική εμπειρία που είναι εξ ολοκλήρου υπεύθυνος για την αγωνιστική πορεία της Norton κατά την ταραχώδη περίοδο της εταιρείας την δεκαετία του ’80 και μετά. Ο Brian, όπως και πολλοί εκείνη την εποχή, ήταν ένας αγωνιζόμενος μηχανικός, έχοντας τρεις τίτλους στα 50 κυβικά, μία σημαντική τότε κατηγορία, και πατέρας των αγωνιστικών Norton με κινητήρα Wankel.

Ξεκίνησε να δουλεύει στο συνεργείο της Norton και μέσα σε ένα χρόνο πήγε στο R&D όπου αμέσως κατάλαβε πως ο Wankel αερόψυκτος των 588 κυβικών είχε πολλά περιθώρια εξέλιξης. Αυτό όμως δεν το άκουσε κανείς σε μία εταιρεία με δυσκίνητα στελέχη, με κρίσεις εγωισμού και σε ένα τοξικό περιβάλλον εργασίας που γινόταν δυσκολότερο από το γεγονός πως το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Norton είχε ήδη διασπαστεί σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη και πρακτικά δεν υπήρχε πλέον εταιρική ταυτότητα. Ο Brian επέμεινε όμως και έδωσε τα πάντα στην Norton, την καλύτερη ώρα της ζωής του δηλαδή, δουλεύοντας βράδια εκτός ωραρίου για να φτιάξει μία νέα έκδοση του κινητήρα που απέδωσε 120 άλογα από 85 που είχε τότε. Όταν έσπασε τα 200χαω μαζί της, κατάφερε να κάνει και τους υπόλοιπους στην εταιρεία να ακολουθήσουν το δικό του όραμα, και έτσι η Norton επέστρεφε στους αγώνες αποκλειστικά εξαιτίας του. Η ιστορία από εκεί και πέρα γίνεται περίπλοκη και το θέμα μας εδώ είναι ο άνθρωπος που έφτιαξε την CR700W και η CR700W αυτή καθ’ αυτή.

Η πορεία αυτής της, μόνο για πίστα, Superbike ξεκίνησε μέσα από την Norton το 2009 και το 2013 συνέχισε στην εταιρεία Crighton Motorcycles, και τώρα έχουμε την τελευταία και πλέον εξελιγμένη έκδοσή της με έναν κινητήρα που το σύστημα ψύξης του περιμένει έγκριση πατέντας και τα καυσαέρια επιταχύνουν την τροφοδοσία αέρα, σαν turbo δηλαδή αλλά όλα αυτά χωρίς πρόσθετα κινούμενα μέρη. Ο Brian εξέλιξε αυτό τον κινητήρα παρέα με τον κατά πολύ νεότερο αλλά εξίσου άξιο αρχιμηχανικό, Shamoon Qurashi και την κατασκευή έχει αναλάβει η Rotron, μία εταιρεία που βασίζει την κερδοφορία της στην κατασκευή Wankel κινητήρων για αεροσκάφη, σκάφη και drone. Ο Brian έχει ισχυρούς δεσμούς με ρόλο συμβούλου στην Rotron και έτσι δεν είναι τυχαίο πως εκείνοι θα κατασκευάσουν και τον κινητήρα της Crighton Motorcycles, η οποία μάλιστα συστεγάζεται με την Rotron. Αγγλικό σχέδιο και αγγλική κατασκευή σε περιορισμένο αριθμό με εξωτικά υλικά και λύσεις που έχουν κατατεθεί πατέντες, μην περιμένετε λοιπόν μία λογική τιμή, αν και τα περίπου 90.000 Ευρώ που θα κοστίζει κάθε μία από τις 25 που θα κατασκευαστούν δεν πρέπει να θεωρούνται τρελό ποσό για την συγκεκριμένη περίπτωση και μπροστά σε άλλες εξωτικές αντίστοιχες μοτοσυκλέτες, όπως η Superleggera, βρίσκονται εντός πλαισίων.

Ο κινητήρας είναι φτιαγμένος από χυτό αλουμίνιο LM24 και έχει επίστρωση από μολυβδαίνιου και nikasil με τον στρόφαλο να είναι φτιαγμένος από ατσάλινο EN36 κράμα ατσαλιού που έχει υποστεί ψύξη σε χαμηλές θερμοκρασίες κατά την τελική του μορφή. Ωστόσο το σημείο που πονά κάθε τέτοιος κινητήρας, η εξασφάλιση της στεγανότητάς του, είναι και ένα από τα σημεία που ο Brian είναι ιδιαίτερα περήφανος και εγγυάται την μακροζωία του με αγωνιστικά πάντα δεδομένα. Το υλικό σφράγισης είναι με βάση το νιτρίδιο του πυριτίου, κεραμική σιλικόνη δύο συστατικών που αποτελεί την τελευταία λέξη της τεχνολογίας υλικών στην μηχανολογία. Πρόκειται για υλικό που ο Brian πολύ θα ήθελε να έχει τριάντα χρόνια πριν στην διάθεσή του.

Το άλλο ασθενές σημείο ενός περιστροφικού κινητήρα είναι το κιβώτιό του, κάτι που ο Brian επίσης γνωρίζει πολύ καλά και για αυτό έχει φτιάξει μία bespoke μετάδοση με κιβώτιο τύπου κασέτας και μεγάλο πάχος γραναζιών που είναι επίσης dog-ring, ασφαλίζουν λοιπόν στην θέση τους με ακρίβεια. Την εξέλιξη του κιβωτίου την ανέλαβε η Nova Transmissions και έχει συμπεριλάβει ένα πρόσθετο γρανάζι στην πρωτεύουσα μετάδοση ώστε το κιβώτιο να περιστρέφεται αντίθετα με την φορά του κινητήρα χρησιμοποιώντας την αδράνεια για να φορτιστεί περισσότερο ο εμπρός τροχός, πράγμα σημαντικό στην επιτάχυνση αλλά και στην είσοδο των στροφών.

Μία από τις πιο σημαντικές προσθήκες που έχει κάνει ο Brian στην αγωνιστική χρήση του κινητήρα αυτής της διάταξης, είναι να χρησιμοποιήσει τα καυσαέρια για να επιταχύνει την τροφοδοσία του χωρίς όμως να χρησιμοποιεί κινούμενα μέρη, απλά με την δημιουργία υποπίεσης όπως φαίνεται στην φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο. Επίσης την κατοχύρωση πατέντας περιμένει ο Brian για το σύστημα ψύξης που κι αυτό δεν χρησιμοποιεί κινούμενα μέρη, όσο ψύχει τους ρότορες εσωτερικά τροφοδοτώντας το ψυκτικό υγρό σε διόδους μέσα στον στρόφαλο με την περιστροφική κίνηση να αναλαμβάνει και την κίνηση του υγρού.

Συνολικά τα κινούμενα μέρη του κινητήρα είναι μόλις τρία(!) και χωρίς το κιβώτιο ζυγίζει 24 κιλά, 43 με το κιβώτιο και τον μονόδρομο συμπλέκτη! Κάθε ρότορας παράγει δύναμη για 200 μοίρες σε κάθε περιστροφή και συνολικά ο κινητήρας είναι μήκους μόλις 340mm και 240mm σε διάμετρο πράγμα που τον καθιστά μικρότερο και από δίχρονο.

Το πλαίσιο και το ψαλίδι στερούνται αισθητικής αλλά η αισθητική είναι κάτι το περιττό σε superbike με αποκλειστική χρήση σε πίστα. Κατασκευάζονται από κράμα αλουμινίου 7000 και είναι μεταβλητής γεωμετρίας για να μπορεί κάθε αναβάτης να τα προσαρμόσει στις δικές του ιδιαιτερότητες, αλλά και στις ιδιαιτερότητες κάθε πίστας ακόμη. Το περιμετρικό πλαίσιο έχει πάντως αυτή την μορφή γιατί ταυτόχρονα είναι και ρεζερβουάρ λαδιού. Οι τροχοί είναι Carbon, τα φρένα της Brembo και οι αναρτήσεις της Ohlins ή της Bitubu, αναλόγως τι θα επιλέξει ο ιδιοκτήτης.

Ο CEO της Rotron αναφέρει κάτι σημαντικό, πως ο συγκεκριμένος κινητήρας μπορεί να βγάλει ολόκληρη αγωνιστική σεζόν πριν χρειαστεί οποιονδήποτε έλεγχο, πόσο μάλλον ανακατασκευή, και δεν υπάρχει αντίστοιχο παράδειγμα για κάτι τέτοιο. Θα ήθελαν να δουν την μοτοσυκλέτα τους σε πρωτάθλημα που να επιτρέπουν οι κανονισμοί την χρήση της…

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

kove

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

kove

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

kove

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα  καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

kove

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”