Cyclone V-Twin 1915 - Δημοπρατήθηκε για 1,28 εκατομμύρια ευρώ! [VIDEO]
Πέτυχε την υψηλότερη τιμή σε δημοπρασία μοτοσυκλέτας στην ιστορία
Από τον
Κώστα Γκαζή
4/2/2025
Η θρυλική board-tracker Cyclone V-Twin του 1915, για την οποία σας είχαμε γράψει πρόσφατα, δημοπρατήθηκε από τον οίκο δημοπρασιών Mecum στο Las Vegas στην τιμή των 1,32 εκατομμυρίων δολαρίων, δηλαδή 1,28 εκατομμυρίων ευρώ με την πιο πρόσφατη ισοτιμία που είναι η υψηλότερη τιμή που έχει πιάσει ποτέ μοτοσυκλέτα σε δημοπρασία στην ιστορία.
Μπορεί σε πώληση κατ’ ιδίαν να έχουμε δει υψηλότερες τιμές, όμως σε δημοπρασία μέχρι πρότινος οι πιο σπάνιες μοτοσυκλέτες πωλούνταν κοντά στο ένα εκατομμύριο δολάρια, αλλά μέχρι εκεί. Στα αυτοκίνητα φυσικά οι τιμές έχουν ξεπεράσει κατά πολύ το ένα εκατομμύριο, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τη μοναδική Mercedes-Benz που είχαν οδηγήσει τόσο ο Juan Manuel Fangio όσο και ο Sir Stirling Moss, που αυτή την εβδομάδα δημοπρατήθηκε στα… 52,4 εκατομμύρια δολάρια!
Στην ετήσια δημοπρασία του οίκου Mecum στο Las Vegas, δημοπρατήθηκε ένα ολόκληρο κοπάδι από σπάνιες και συλλεκτικές μοτοσυκλέτες, όμως μόνο μία από αυτές, η συγκεκριμένη Cyclone V-Twin έσπασε το φράγμα του ενός εκατομμυρίου, δολαρίων και ευρώ, για να γίνει η πρώτη μοτοσυκλέτα που κάνει κάτι τέτοιο.
Χάρη στις ικανότητες του Stephen Wright, η Cyclone της δημοπρασίας είχε αναπαλαιωθεί εξαιρετικά, ώστε να δείχνει σχεδόν στην κατάσταση που βρισκόταν πριν 110 χρόνια…
Όπως μπορείτε να διαβάσετε και στο άρθρο στο οποίο είχαμε αναφερθεί στη μοτοσυκλέτα, η αμερικάνικη εταιρεία ήταν η πρώτη που παρήγαγε στις Η.Π.Α. μοτοσυκλέτα με εκκεντροφόρο επικεφαλής, ενώ η Cyclone V-Twin διέθετε αρκετές εντυπωσιακές καινοτομίες και κορυφαίες για την εποχή επιδόσεις, με 45 hp και τελική ταχύτητα 161 χλμ/ώρα.
Στις αναρτήσεις διέθετε leaf spring πιρούνι μπροστά, με ελατήριο ελάσματος, και άκαμπτο πλαίσιο πίσω.
Ο αγοραστής προτίμησε να παραμείνει άγνωστος, ενώ αυτή είναι μία από μόλις 14 μοτοσυκλέτες της Cyclone που πιστεύεται πως υπάρχουν σήμερα.
Δείτε παρακάτω το βίντεο από τη δημοπρασία, και μερικές πολύ όμορφες φωτογραφίες τόσο από τη μοτοσυκλέτα όσο και από το manual της!
Honda: Κάνει τη Σαχάρα χρυσωρυχείο στην κατασκευή δρόμων - Για 1η φορά χρήση άμμου από έρημο
Μέσω της PathAhead οι Ιάπωνες παρουσίασαν το νέο τεχνητό υλικό Rising Sand
Από τον
Θοδωρή Ξύδη
7/4/2026
Η άμμος της ερήμου ήταν μέχρι πρότινος ένα υλικό που δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στην οδοποιία και τις οικοδομές και η νεοσύστατη PathAhead της Honda είναι η εταιρεία που έρχεται για να το αλλάξει αυτό με το Rising Sand και μια τεχνολογία που δίνει λύσεις ποικιλοτρόπως.
Η νέα startup εταιρεία της Honda προέκυψε από το πρόγραμμα δημιουργίας νέων επιχειρήσεων "IGNITION" των Ιαπώνων και κάνει ντεμπούτο παρουσιάζοντας το νέο υλικό που βάζει στο παιχνίδι την άμμο της ερήμου στην κατασκευή δρόμων.
Όπως στα κτίρια, η άμμος είναι ένα από τα βασικά υλικά που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή δρόμων και η άμμος που πληροί τις προδιαγραφές για αυτόν τον σκοπό είναι εκείνη που βρίσκεται στη θάλασσα, τα ποτάμια και τα λατομεία. Η άμμος της ερήμου δεν πληροί τις προδιαγραφές γιατί οι κόκκοι της είναι πιο λείοι και στρογγυλοί από αυτό που χρειάζεται στην οδοποιία, τα κτήρια και τις υποδομές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, μεταξύ άλλων η Σαουδική Αραβία, η οποία εισάγει άμμο για να οτιδήποτε χρειάζεται να χτίσει και να κατασκευάσει!
Η διαδικασία κοκκοποίησης της Honda για τη δημιουργία του Rising Sand
Ως το δεύτερο πιο χρησιμοποιημένο υλικό στον πλανήτη από τον άνθρωπο μετά το... νερό, υπολογίζεται ότι περίπου 50 δισ. τόνοι άμμου (και χώματος) χρησιμοποιούνται κάθε χρόνο στις κατασκευές σε όλον τον κόσμο με ρυθμό που σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπει την φυσική αναπλήρωση της άμμου, η οποία έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία στη διατήρηση οικοσυστημάτων στις περιοχές που βρίσκεται -ακόμη περισσότερο στα ποτάμια-, της βιοποικιλότητας αλλά και του περιορισμού των φυσικών καταστροφών σε τοπικό επίπεδο -όπως πλημμύρες-, ειδικά στα ποτάμια.
Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον τεράστιο περιβαλλοντικό αντίκτυπο που έχει η αφαίρεση τόσο μεγάλων ποσοτήτων άμμου από ποτάμια, λίμνες και θάλασσες, ενώ σίγουρα κανείς δεν μπορεί να φανταστεί αυτή τη στιγμή ότι υπάρχει σχετική έλλειψη άμμου σε όλον τον κόσμο για κατασκευές, λόγω των περιορισμών που προσπαθούν να επιβάλλουν κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί στην ανεξέλεγκτη συλλογή της από οπουδήποτε.
Το τεχνητό αδρανές Rising Sand δημιουργείται έπειτα από κοκκοποίηση της άμμου που προέρχεται από έρημο, με αύξηση από 100 μm σε κόκκους διαμέτρου μερικών χιλιοστών, με την τεχνολογία που έχει αναπτύξει η Honda. Σύμφωνα με την PathAhead, έχει διάρκεια ζωής που φτάνει τα 20 χρόνια, η χρήση του έναντι άμμου θαλάσσης ή ποταμιών μειώνει το κόστος κατά 60%, ενώ μειώνεται σημαντικά και ο περιβαλλοντικός αντίκτυπος.
Η εταιρεία αναφέρει επίσης ότι έναντι αντίστοιχων φυσικών αδρανών υλικών η αντοχή του παρουσιάζεται αυξημένη κατά 2,5 φορές. Έτσι η τυπική διάρκεια ζωής ενός δρόμου μπορεί να αυξηθεί από τα 10 σε περισσότερα από 20 χρόνια και έτσι μειώνεται κατά 60% το κόστος, ενώ η τιμή του Rising Sand αναμένεται να είναι κοντά σε εκείνη των συμβατικών υλικών που χρησιμοποιούνται στην οδοποιία.
Το πάνω δεξί κομμάτι οδοστρώματος περιέχει Rising Sand σε αντίθεση με το αριστερό που έχει φυσικά δομικά υλικά
Στο τιμόνι της νεοσύστατης PathAhead βρίσκεται ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, Masayuki Iga. Ο Ιάπωνας πέρασε 11 χρόνια στη Honda R&D κάνοντας έρευνα σε διάφορα υλικά στο ομώνυμο ερευνητικό τμήμα των Ιαπώνων και εξειδικεύτηκε στην εξέλιξη ατσάλινων φύλλων για χρήση στην αυτοκινητοβιομηχανία αλλά και στην εξέλιξη βιώσιμων υλικών.
Η Honda αναμένεται να χτίσει εργοστάσιο επεξεργασίας στην Κένυα το 2028 για να παράγει τοπικά Rising Sand σε μια στρατηγική κίνηση με την αφρικάνικη ήπειρο να έχει μόλις το 20% των δρόμων της με ασφαλτόστρωση. Σε συνδυασμό με την ελλιπή τους συντήρηση το κόστος μεταφορών στην Αφρική υπολογίζεται ότι είναι τρεις φορές υψηλότερο έναντι πιο αναπτυγμένων περιοχών του πλανήτη.
Ο Masayuki Iga με ένα κομμάτι δρόμου με Rising Sand
Honda και PathAhead φαίνεται να έχουν έναν θησαυρό στα χέρια τους που θα αξιοποιήσουν αρχικά στην Αφρική. Μετά από αυτήν την εξέλιξη πότε άραγε θα αρχίσουμε να ανησυχούμε και για τις ερήμους του πλανήτη;