Δοκιμή Michelin Enduro Medium

Με τη συνταγή Total Performance
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

16/4/2018

Ο "δικός μας" Κίμων Καράμπελας χρησιμοποιεί εδώ και αρκετό καιρό τα καινούρια ελαστικά Enduro Medium της Michelin και μοιράζεται μαζί μας την προσωπική εμπειρία του από την οδήγησή τους. Η πρώτη επαφή μας μαζί τους ήταν στην παρουσίαση των νέων Husqvarna και KTM επί ελληνικού εδάφους, όπου πραγματοποιήθηκε παράλληλα και η παρουσίαση των νέων ελαστικών της Michelin για χρήση endurο,  είχαμε τη δυνατότητα να τα οδηγήσουμε πάνω σε διαφορετικής ιπποδύναμης και βάρους μοτοσυκλέτες.

Διαθέτουν νέα σύνθεση γόμας και ειδικά μελετημένη τοποθέτηση και σχήματος τακούνια, ώστε να ανταποκρίνονται καλύτερα στις συνεχώς μεταβαλλόμενες  συνθήκες που συναντούμε στις εκτός δρόμου διαδρομές.

 Τα νέαMichelin Enduro Medium αντικατέστησαν τα Enduro Competition VI, διαθέτουν νέα κατασκευή σκελετού και νέα σχεδίαση των μπλοκ πέλματος, αυξάνοντας την ελκτική δύναμη, ενώ απορροφούν περισσότερους κραδασμούς από τον προκάτοχό τους και έχουν καλύτερη συμβατότητα με τα Bib-Mousse της Michelin.

Βασικός σκοπός της Michelin στη δημιουργία αυτού του ελαστικού ήταν το Enduro Medium να αποδίδει το ίδιο καλά σε όλα τα τερέν, κάτι που αποτελεί την βασική φιλοσοφία του Total Performance.  Έτσι το πίσω ελαστικό, όχι μόνο αποδίδει σε όλες τις μοτοσυκλέτες και σε όλα τα εδάφη το ίδιο αποτελεσματικά, αλλά παράλληλα έχει 15% μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, προσθέτοντας και τον παράγοντα της οικονομίας στην εξίσωση. Για το εμπρός ελαστικό, η γαλλική εταιρεία  διαθέτει και μια δεύτερη επιλογή,  το Enduro Hard, που προτείνεται για ξερά και σκληρά εδάφη όντας πιο ανθεκτικό στις συγκεκριμένες συνθήκες.

Εμείς είχαμε την ευκαιρία να τα δοκιμάσουμε στην πράξη, με τα αποτελέσματα να είναι παραπάνω από ικανοποιητικά στις δύσκολες συνθήκες πρόσφυσης που συναντήσαμε.

Κυρίως όμως μας ικανοποίησε το γεγονός, ότι είχαν ομοιογενή συμπεριφορά, είτε ήταν πάνω σε μια ελαφριά δίχρονη μοτοσυκλέτα, είτε σε ένα μεγάλου κυβισμού τετράχρονο enduro.

 

 

ΒΑΣΙΚΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ

 

  • Ελκτικότητα και βελτιωμένη διέλευση χάρη στη μεγαλύτερη επιφάνεια επαφής.
  • Καλύτερο σε λασπώδες έδαφος, πιο αποτελεσματικό στην απομάκρυνση της λάσπης.
  • Εξαιρετικό στο στεγνό και στην εναλλαγή κατεύθυνσης.
  • Μεγαλύτερη αντίσταση στα κοψίματα στο στεγνό, χάρη στα κυβίδια γόμας με μεγαλύτερη βάση.   

 

ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ

140/80 -18 70R (MEDIUM)

120/90 -18 65R (MEDIUM)

90/90 -21 54R (MEDIUM)

90/90 -21 54R (HARD)

90/100 -21 57R (MEDIUM)

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»