Δρόμος με ένδειξη ιδανικής γραμμής για μοτοσυκλέτες στην Ισπανία!

Το έχουν πάει σε άλλο επίπεδο
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

22/10/2020

Δημοφιλέστατος για βόλτες, επαρχιακός δρόμος στην Καταλονία, αποκτά ένδειξη ιδανικής γραμμής για μοτοσυκλέτες σε συγκεκριμένες στροφές! Πρόκειται για ένα μέτρο που εφαρμόζεται πιλοτικά και θα επεκταθεί και σε άλλους δρόμους που χρησιμοποιούνται συχνά από μοτοσυκλετιστές για βόλτα.

Ο δρόμος δείχνει την ιδανική γραμμή οδηγώντας με ασφαλή ρυθμό και προφανώς όχι αυτό που θα έκανε κάποιος που στρίβει ξύνοντας γόνατα και δεν είναι μία κίνηση που έγινε τυχαία ή αυθόρμητα. Πρόσφατα το DGT (η γενική διεύθυνση Τροχαίας στην Ισπανία) εξέδωσε μία λίστα μαρκάροντας τους πιο επικίνδυνους δρόμους για μοτοσυκλέτες σε όλη την Ισπανική επικράτεια. Εξαιρώντας τα ατυχήματα που συμβαίνουν μέσα στις πόλεις, όπου οι δρόμοι έχουν την μικρότερη ευθύνη (μιλάμε πάντα για την Ισπανία) το DGT ολοκλήρωσε μία μεγάλη έρευνα που δείχνει πως αρκετά ατυχήματα συμβαίνουν σε συγκεκριμένους δρόμους και έπειτα διερεύνησε την κατάσταση των δρόμων. Όπως και γιατί συμβαίνουν εκεί περισσότερα ατυχήματα με μοτοσυκλέτες αντί με αυτοκίνητα. Κατέληξε πως αρκετά από τα ατυχήματα αυτά γίνονται γιατί οι αναβάτες πηγαίνουν πιο γρήγορα από αυτό που πρέπει και είτε πέφτουν, είτε βγαίνουν στο αντίθετο ρεύμα και συγκρούονται με διερχόμενους οδηγούς.

Στην συνέχεια τοποθέτησε πινακίδες για να ενημερώνει τους αναβάτες και να τους υπενθυμίζει πως χρειάζεται προσοχή, ενώ τώρα πηγαίνουν ένα ακόμη επίπεδο πιο πέρα:

Νοτιοδυτικά της Βαρκελώνης στον BV-2115 που αποτελεί μία από τις αγαπημένες διαδρομές για βόλτες με μοτοσυκλέτες, έβαλαν σημάδια που δείχνουν την ιδανική γραμμή για κάθε στροφή! Η τοποθέτηση έγινε από την αντίστοιχη Καταλανική υπηρεσία του DGT, την SCT σε συνεργασία με σχολές ασφαλούς οδήγησης. Για να καταλάβουμε λίγο τι έχουμε εδώ: Μετά από μία χρόνια έρευνα για τους δρόμους που γίνονται μοτοσυκλετιστικά ατυχήματα, ξεχώρισαν εκείνους που είναι σωστά φτιαγμένοι και οι αναβάτες πέφτουν γιατί τρέχουν ή γιατί δεν είναι αρκετά έμπειροι. Κι έπειτα αντί να απαγορεύσουν την χρήση, να βάλουν ακόμη πιο χαμηλά όρια ταχύτητας κτλ, πράγματα που ήξεραν εξ αρχής πως δεν θα δούλευαν, πήγαν και σημάδεψαν την ιδανική γραμμή. Και δεν τράβηξαν απλά μερικές γραμμές, αλλά σε συνεργασία με αναβάτες που μπορούν να προτείνουν την ιδανική γραμμή για κάθε στροφή, πήγαν και την χάραξαν με ακρίβεια… Ακόμη κι αν το πρώτο από όλα αυτά γινόταν στην Ελλάδα, το τελευταίο το θεωρούμε συνυφασμένο με την φαντασία.

Στην Ισπανία κάνουν τα πράγματα όπως κάθε κράτος που δουλεύει και μάλιστα αντίστοιχες κινήσεις έχουν γίνει από την Τροχαία και στην Αυστρία και στο Λουξεμβούργο. Για το Λουξεμβούργο να μην σας κάνει εντύπωση γιατί γνωρίζουμε έχοντας γυρίσει τους δρόμους του πως είναι μοτοσυκλετιστικός παράδεισος για Γάλλους, Βέλγους και Γερμανούς. Όχι μόνο αυτό, αλλά η μικρή αυτή τουριστική χώρα εκδίδει χάρτες με διαδρομές ιδανικές για μοτοσυκλέτα και προσκαλεί ξένους αναβάτες να περάσουν τα σύνορα βολτάροντας στους επαρχιακούς δρόμους.

Παρένθεση: Φανταστείτε τώρα πως όλοι αυτοί, που έχουν κάνει όλα αυτά τα παραπάνω, έχουν ήδη μετρήσει, αποδείξει και πιστοποιήσει, πως είναι σωστό να επιτρέπεις σε έναν οδηγό αυτοκινήτου να οδηγήσει ένα σκούτερ 125 κυβικών, ΑΦΟΤΟΥ πολλά χρόνια πριν άλλαξαν τις προδιαγραφές των 125 για να τα κάνουν όσο πιο ασφαλή γίνονται. Και μετά έκαναν έρευνες για να δουν αν δουλεύει αυτό το μέτρο. Εδώ στην Ελλάδα ο «Κώστας», ο «Γιώργος» και άλλοι του facebook, πρώτα κορόιδευαν που έμπαιναν ηλεκτρονικά στα 125, μετά φώναζαν για τον περιορισμό ιπποδύναμης λέγοντας πως παλιά τα 125 «έσκιζαν» μεγάλες μοτοσυκλέτες και «εκεί μας κατάντησαν οι αλήτες» και μετά όταν αυτό το μέτρο ακούστηκε πως έρχεται και εδώ -ακούστηκε με τον χειρότερο τρόπο, γιατί Ελλάδα- έσπευσαν να πουν πως τα 125 είναι «σκοτώστρες».

Σε 14 χώρες της Ευρώπης οδηγείς 125 κυβικά με δίπλωμα αυτοκινήτου: Πώς θεσπίστηκε αυτό - Τρεις με χαρακτηριστικά παρόμοια της Ελλάδας

Με τον ίδιο απλοϊκό τρόπο λειτουργίας που βασίζεται στην αντίδραση χωρίς σκέψη, κάποιοι άσχετοι με οδήγηση στα Υπουργεία έχουν σταματήσει την εξίσωση αυτή των διπλωμάτων στην Ελλάδα λέγοντας πως όλοι οι υπόλοιποι που το έχουν κάνει, ζούνε από τύχη ή «εκεί» γίνεται αλλά «εδώ» είναι αλλιώς. Μονάχα που το τεπαραμέντο είναι ξένη λέξη και ισχύει με την ίδια έννοια και στην Ισπανία και την Ιταλία και στην Ελλάδα - ό,τι κι αν πιστεύει ο «Κώστας» και ο «Γιώργος» που βρήκαν την ευκαιρία να γράψουν την γνώμη τους για κάτι με το οποίο δεν είχαν ασχοληθεί ποτέ στο παρελθόν και ελάχιστα είχαν σκεφτεί πριν αρχίσουν να πληκτρολογούν λεξούλες… κλείνει η παρένθεση.

Στον BV-2115 αποφάσισαν πως ο ασφαλέστερος τρόπος για να δείξουν την ιδανική γραμμή, είναι να βάλουν σημάδια ανά διαστήματα, με παράλληλες γραμμές που ο αναβάτης θα πρέπει να περνά από εσωτερικά. Είδαν πως τα περισσότερα ατυχήματα δεν γινόντουσαν στις απότομες στροφές ή στις στροφές που δεν φαινόταν η έξοδος, σε αντίθεση με αυτό που πιστεύουν οι περισσότεροι. Προφανώς στις απότομες στροφές λειτουργεί το ένστικτο αυτοσυντήρησης. Αυτό που κατάλαβαν είναι πως σε πιο ήπιες στροφές αρκετοί αναβάτες που έχουν βγει να οδηγήσουν με προδιάθεση να ευχαριστηθούν την οδήγηση, ξεθαρρεύουν και ανεβάζουν ταχύτητα διαβάζοντας λάθος τα περιθώρια που έχουν. Σε αυτές τις στροφές λοιπόν, είναι που μπήκαν τρία ζευγάρια παράλληλων γραμμών, για να κρατήσουν τις μοτοσυκλέτες στην… ιδανική γραμμή.

Έχοντας μετρήσει και αξιολογήσει (σημαντική λεπτομέρεια) τα ατυχήματα που έχουν γίνει σε αυτό τον δρόμο πριν επέμβουν στην διαγράμμισή του, οι Καταλανοί θα πάρουν τα στοιχεία μετά από ένα μεγάλο διάστημα εφαρμογής και θα κάνουν την σύγκριση για την επέκταση σε άλλους δρόμους, έχοντας αποφασίσει από τώρα ποιοι θα είναι αυτοί, που θα ακολουθήσουν για το δεύτερο στάδιο. Δεν κοιτάνε μονάχα τα στατιστικά των ατυχημάτων αλλά ακόμη καλύτερα την ανάλυσή τους, καταγράφοντας τα στοιχεία της τροχαίας που λένε ακριβώς γιατί έγινε κάθε ατύχημα. Βάση αυτών, θα κριθεί η επέκταση στους παρακάτω δρόμους:

 

Επαρχιακός
Περιοχή
Εφαρμογή  σήμανσης από εώς:
BP-1103
The Bruc
2.2 - 2.3
BP-1417
Collserola (Barcelona)
5.3 - 5.7
C-1412b
Folquer
22.5 - 22.7
C-246a
Vilanova i la Geltrú
46.7
C-31
Garraf costs (Sitges)
168.1 - 168.5
N-260
La Molina
165.5 - 167.7
N-260
The Parròquia d'Hortó
240.1 - 242.2
T-313
Duesaigües (Riudecanyes reservoir)
14.9 - 15

 

Όπως θα αντιλαμβάνεστε, τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε τυχαία ή βεβιασμένα και προς το παρόν οι Καταλανοί μοτοσυκλετιστές επιβραβεύουν το μέτρο. Λένε μάλιστα πως είναι ιδανική γραμμή και για γρήγορη οδήγηση. Κρατήστε επίσης πως εκεί οι διαγραμμίσεις δεν γλιστράνε όπως στην Ελλάδα.

Εδώ δεν περιμένουμε ποτέ να γίνει κάτι τέτοιο, κι αν γίνει έχει σοβαρές πιθανότητες να πραγματοποιηθεί και βεβιασμένα και πρόχειρα, ενώ πριν ακόμη το δει και το αξιολογήσει ένας «Κώστας» ή ένας «Γιώργος», θα το είχαν ήδη καταδικάσει, γιατί έτσι…

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

kove

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

kove

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

kove

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα  καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

kove

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”