Ducati: Κιβώτιο με αυτόματο συμπλέκτη εξελίσσουν οι Ιταλοί – Και για αγώνες

Οι Ιταλοί μπαίνουν στο παιχνίδι της αυτοματοποίησης - Όμως, με διαφορές έναντι των ανταγωνιστών τους
Ducati πατέντα αυτόματος συμπλέκτης κατοχύρωση
Από το

motomag

20/5/2025

Φαίνεται πως η  Ducati δεν θέλει να μείνει πίσω στις εξελίξεις και την τελευταία μόδα που θέλει τη λειτουργία των μηχανικών κιβωτίων να αυτοματοποιείται και ετοιμάζει τη δική της λύση, ακόμη και για αγωνιστική χρήση.

Τα αυτόματα και αυτοματοποιημένα μηχανικά κιβώτια ταχυτήτων υιοθετούνται από ολοένα και περισσότερες εταιρείες μοτοσυκλέτας με τις Honda, Yamaha, KTM και BMW να έχουν ήδη μοντέλα στην γκάμα τους  με κιβώτιο που ανήκει στη μία ή την άλλη κατηγορία, ενώ η Honda έχει και το E-Clutch που αυτοματοποιεί μόνο τη λειτουργία του συμπλέκτη, διατηρώντας ωστόσο και τη μανέτα, όπως και η MV Agusta που έχει ωστόσο διαφορετικού τύπου συμπλέκτη – φυγοκεντρικό. 

Στις παραπάνω εταιρείες δεν συμπεριλαμβάνεται η Ducati, με την ιταλική φίρμα να φαίνεται πως πλέον μπαίνει σε αυτή τη “μάχη” αναπτύσσοντας την δική της τεχνολογία. Δεν θα μπορούσε να λείπει άλλωστε ως εταιρεία που κινείται στην αιχμή των τεχνολογικών εξελίξεων.

Η Ducati κατέθεσε αιτήσεις διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας που αποκαλύπτουν ότι οι μηχανικοί της εταιρίας εργάζονται πάνω σε ένα πλήρως αυτοματοποιημένο ή ημιαυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, με ένα σύστημα που μπορεί να ελέγξει τη λειτουργία του συμπλέκτη, όχι όμως και την αλλαγή των σχέσεων. Φυσικά, αυτό δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο, καθώς το έχουμε δει στο σύστημα SCS (Smart Clutch System) της MV Agusta αλλά και το E-Clutch της Honda.

Το σύστημα της Ducati είναι πιο κοντά στο E-Clutch της Honda παρά στο SCS της MV Agusta -φυγοκεντρικός συμπλέκτης σε εκείνη την περίπτωση που συνδυάζεται με quickshifter- εφόσον χρησιμοποιεί μια μονάδα ελέγχου και έναν ηλεκτρομηχανικό ενεργοποιητή για τον έλεγχο της πρωτεύουσας αντλίας του συμπλέκτη αφήνοντας πάντα στον αναβάτη τη δυνατότητα χειροκίνητης παράκαμψης εάν το επιθυμεί. Ωστόσο, ο τρόπος που λειτουργεί είναι διαφορετικός από της Honda, καθώς ο συμπλέκτης της Ducati δεν ελέγχεται από την κλασική ντίζα αλλά μέσω υδραυλικού κυκλώματος.

Υπάρχουν δύο παραλλαγές του συστήματος που αναπτύσσονται στις αιτήσεις ευρεσιτεχνίας της Ducati, οι οποίες λειτουργούν πανομοιότυπα όσον αφορά τον αναβάτη, αλλά ακολουθούν διαφορετική διαδρομή προς τον ίδιο στόχο.

Ducati πατέντα αυτόματος συμπλέκτης 2025
Εδώ φαίνεται το δεύτερο πιστόνι (15) και η φυσική σύνδεση (C1) της μανέτας (4) με το κύκλωμα

Στην πρώτη περίπτωση η μανέτα και η καμπάνα του συμπλέκτη συνδέονται φυσικά μέσω του υδραυλικού κυκλώματος, ενώ στη δεύτερη δεν υπάρχει φυσική σύνδεση της μανέτας που γίνεται “by-wire”. Έτσι κατά τη χρήση της-λογικά- ένα ποντεσιόμετρο μεταφέρει την πληροφορία στην κεντρική μονάδα ελέγχου για το πόσο ο αναβάτης τραβά τη μανέτα ώστε το ηλεκτρικό μοτέρ του υδραυλικού κυκλώματος να ενεργήσει για την σύμπλεξη-αποσύμπλεξη, σύμφωνα με αυτά που ζητάει ο αναβάτης.

​ Ducati πατέντα συμπλέκτης 2025
Εδώ απουσιάζει η φυσική σύνδεση με καλώδιο (28) να πηγαίνει από τη μανέτα στην ηλεκτρονική μονάδα ελέγχου (5)

Και οι δύο εκδόσεις προσφέρουν τα ίδια οφέλη, τα οποία είναι ίδια με αυτά του E-Clutch της Honda, ενώ φαίνεται να υπάρχει και μία έκδοση του συστήματος που μπορεί να εφαρμοστεί σε ήδη υπάρχουσες μοτοσυκλέτες του Borgo Panigale.

 

Η Ducati διευκρινίζει επίσης ότι υπάρχει και σύστημα launch control, ώστε να μπορείτε να ανοίξετε το γκάζι και να “αμολήσετε” τον συμπλέκτη και στη συνέχεια να βασιστείτε στα ηλεκτρονικά συστήματα που ρυθμίζουν το άνοιγμα του γκαζιού και τη θέση του συμπλέκτη για την επίτευξη της μέγιστης επιτάχυνσης. 
Ακόμη υπάρχει και ένας σένσορας στο λεβιέ ταχυτήτων για την κατάλληλη εμπλοκή και απεμπλοκή του συμπλέκτη κατά τη διάρκεια του ανεβάσματος και κατεβάσματος, ενώ η ηλεκτρονική μονάδα ασχολείται με την διαχείριση του γκαζιού για την προσαρμογή των στροφών.

Στις αιτήσεις ευρεσιτεχνίας, η Ducati επισημαίνει ότι το σύστημά της έχει σχεδιαστεί ειδικά για αγωνιστικές και υψηλών επιδόσεων μοτοσυκλέτες, προσφέροντας ένα επίπεδο ταχύτητας και ακρίβειας που δεν μπορούν να επιτύχουν τα υπόλοιπα κιβώτια. 

Με την ενσωμάτωση του συστήματος σε μια μοτοσυκλέτα παραγωγής, η Ducati θα μπορούσε να παρακάμψει τους κανόνες που απαγορεύουν τους αυτοματοποιημένους συμπλέκτες από τους αγώνες WSBK και WSS, καθώς το βιβλίο τεχνικών κανονισμών της FIM αναφέρει: “Καμία πηγή ενέργειας (δηλαδή υδραυλική ή ηλεκτρική) δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη λειτουργία του συμπλέκτη, εάν δεν είναι εγκατεστημένη στο ομολογκαρισμένο μοντέλο για χρήση στο δρόμο”.

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.