Το 2019 σηματοδοτεί την 25η επέτειο απ’ τη δημιουργία της θρυλικής 916, η οποία παραμένει μέχρι και σήμερα αντικειμενικά, μια απ’ τις ομορφότερες μοτοσυκλέτες που έχουν φτιαχτεί ποτέ. Το μοντέλο κυκλοφόρησε το 1994, ενώ το 1998 έκλεισε τον κύκλο του και αντικαταστάθηκε απ’ την 996. Η Ducati για να γιορτάσει την επέτειο της 916 αποφάσισε να βγάλει μια περιορισμένης παραγωγής έκδοση της νέας πανίσχυρης Panigale V4 σε 500 αριθμημένα αντίτυπα. Η περιορισμένη έκδοση ξεχωρίζει απ’ την διχρωμία της (κόκκινο άσπρο, όπως ήταν τα αγωνιστικά χρώματα της εποχής) καθώς και τον αριθμό "1" μπροστά στο φαίρινγκ της, τον οποίο έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει μόνο ο πρωταθλητής της περσινής χρονιάς στο εκάστοτε πρωτάθλημα. Ο λόγος που το έκανε αυτό η Ducati ήταν για να τιμήσει μαζί με την 916 και τον Carl Fogarty που πήρε τέσσερις τίτλους στο WSBK, τη δεκαετία του ’90 μαζί της. Επίσης, όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλες τις περιορισμένης παραγωγής μοτοσυκλέτες, η πάνω πλάκα του πιρουνιού της V4 αναγράφει τον αύξοντα αριθμό του μοντέλου μαζί με το όνομα της έκδοσης, χαραγμένο με λέιζερ.
Στον επερχόμενο γύρο του φετινού πρωταθλήματος, που θα πραγματοποιηθεί στην ιστορική Leguna Seca, η Ducati θα παρουσιάσει την Panigale V4 25ο Anniversario 916, παρέα με τον Carl Fogarty και τους εργοστασιακούς αναβάτες της ομάδας, Alvaro Bautista και Chaz Davies. Οι μοτοσυκλέτες τους δε, θα έχουν και αυτές τα γραφικά της επετειακής έκδοσης. Δυστυχώς για μας, στο δελτίο τύπου της Ducati υπάρχουν μόνο δύο φωτογραφίες της έκδοσης, με την εταιρεία απ’ το Bolognia να εντείνει περισσότερο την ανυπομονησία των θαυμαστών της, μέχρι τα αποκαλυπτήριά της στο αγωνιστικό τριήμερο.
Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR
Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Από τον
Κώστα Γκαζή
4/3/2026
Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.
Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.
Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.
Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.
Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.
Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.
Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.
Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.
Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.
Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.
