Εγκαινιάστηκε το Yamaha Motor Collection Hall

Ένας χώρος αφιερωμένος στην ιστορία της Yamaha
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

7/10/2019

Κάθε χρόνο στην Ευρώπη πραγματοποιούνται αμέτρητες εκθέσεις μοτοσυκλέτας, είτε μικρού είτε μεγάλου βεληνεκούς, όπως οι EICMA και INTERMOT. Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες εταιρείες στρέφονται στην φιλοσοφία του να παρουσιάζουν νέα μοντέλα δίπλα-δίπλα με τους "προγόνους" τους, ώστε να είναι συνυφασμένα με θρυλικά ονόματα του παρελθόντος και να πάρουν λίγη από την αύρα της παράδοσης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η κάθε εταιρεία να χρειάζεται να μεταφέρει μεγαλύτερο αριθμό μοτοσυκλετών από έκθεση σε έκθεση, κάτι που είναι ιδιαίτερα ασύμφορο, ειδικά αν πρόκειται για μια απ’ τις τέσσερις ιαπωνικές όπου τα ιστορικά μοντέλα τους βρίσκονται στην Ιαπωνία, στο μουσείο της κάθε εταιρείας.

Η Yamaha φαίνεται πως βρήκε τη λύση για αυτό το πρόβλημα, δημιουργώντας το Yamaha Motor Collection Hall. Το όνομα του χώρου μπορεί να παραπλανά και να θυμίζει μουσείο, όμως στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αποθήκη – τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Συγκεκριμένα, η Yamaha σε αυτό τον χώρο, στο Amsterdam, την πρωτεύουσα της Ολλανδίας και έδρα της Yamaha Europe, φυλάει προσωρινά πολλά ιστορικά μοντέλα της, μέχρι την ώρα που θα χρησιμοποιηθεί κάποιο από αυτά ως έκθεμα σε κάποιο σαλόνι μοτοσυκλέτας. Με αυτό τον τρόπο, γλυτώνει αρκετά έξοδα απ’ τα πήγαινε-έλα των μοτοσυκλετών απ’ την Ιαπωνία στην Ευρώπη.

Η αποθήκη εγκαινιάστηκε επίσημα στις 25 Σεπτεμβρίου από τη Yamaha ως μουσείο, ωστόσο η είσοδος για το κοινό δεν είναι ακόμη ανοιχτή. Βέβαια, το ότι εγκαινιάστηκε με αυτό τον τίτλο, σημαίνει πως η Yamaha λογικά σκοπεύει να αξιοποιήσει τον χώρο με αυτή την ιδιότητα, μιας και είναι πολύ όμορφα διακοσμημένος, με άφθονα ιστορικά αλλά και αγωνιστικά μοντέλα, όπως την R1 του παγκόσμιου πρωταθλητή του 2009 Ben Spies, την YZF450 του παγκόσμιου πρωταθλητή Motocross Stefan Everts αλλά και την YZE750 του Stéphane Peterhansel, την μοτοσυκλέτα με την οποία κέρδισε το Dakar το 1991. Από την άλλη, ο πρόεδρος της Yamaha Europe ανέφερε πως ένας από τους ρόλους της αποθήκης/μουσείου, είναι να εμπνέει τους μηχανικούς και τους σχεδιαστές του εργοστασίου, για τη δημιουργία νέων μοτοσυκλετών με ρίζες που φτάνουν βαθιά στην παράδοσή της.

Το σημαντικό είναι πως η Yamaha είναι η πρώτη ιαπωνική εταιρεία που δημιουργεί έναν τέτοιο χώρο έξω από τα “τείχη” της Ιαπωνίας, κάτι που είναι λογικό καθώς είναι η μόνη απ’ τις υπόλοιπες τρεις που διαθέτει νοοτροπία πιο κοντά σε αυτή των Ευρωπαίων κατασκευαστών. Μακάρι κάποια στιγμή να επιτραπεί η είσοδος σε επισκέπτες, αλλά και να ακολουθήσουν και οι άλλες ιαπωνικές εταιρείες το παράδειγμα της Yamaha, κάνοντας πιο προσιτό ένα “ταξίδι” στην πλούσια ιστορία τους.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.