Στο περίπτερο της Honda φιλοξενούνταν ένας «Μπόμπος» ένα Honda Monkey δηλαδή με την ονομασία «Τρελή Μαϊμού» που θα ήταν ο πιο περίεργος μπόμπος της φετινής έκθεσης, αν οι Έλληνες δεν είχαν φέρει δύο που ξεχωριστά ο καθένας έκρυβε περισσότερη δουλειά από το «Crazy Monkey» της Honda. Ιδιαίτερα με το DCR-017 Junior δεν υπάρχει καμία σύγκριση.
Για τους “made in Greece” μπόμπους ο στόχος ήταν ξεκάθαρος, να αναδείξουν τα φίλτρα που φτιάχνει η DNA. Ο ένας, που ακολουθεί την πορεία της DCR-018 με τις φιλτροχοάνες είναι αυτό που μπορεί να κάνει κάθε ιδιοκτήτης και έχει απίστευτη δουλειά για να εξαφανιστεί το μαύρο κουτί που έχει η Honda σε εκείνο το σημείο και να φτιαχτεί μία γέφυρα – βάση - φιλτροκούτι, πολλαπλασιάζοντας τελικά την ροή του αέρα με τεράστια διαφορά.
Ο άλλος, ο DCR-017 Junior είναι ένα κιτ μετατροπής που επιτρέπει την τοποθέτηση ενός Stage 3 φίλτρο, τόσο μεγάλου, που από μέσα περνά η τάπα της βενζίνης! Τα είχαμε παρουσιάσει κατά αποκλειστικότητα την περασμένη Τρίτη, όμως τώρα στο τελείωμα της EICMA μπορεί πιο εύκολα να διεξαχθεί το συμπέρασμα πως πράγματι ήταν τα καλύτερα Honda Monkey, με μεγάλη διαφορά σε εμφάνιση και σε δουλειά, τόσο φανερή όσο και κρυμμένη.
Για τα DCR Junior όλες οι λεπτομέρειες βρίσκονται εδώ. Να θυμίσουμε όμως πως το αλουμινένιο, φτιαγμένο σε CNC ρεζερβουάρ του 017, έχει μεγαλύτερη χωρητικότητα από το κανονικό, παρόλο που φιλοξενεί το τεράστιο φίλτρο. Η αναπνοή του αέρα έχει αυξηθεί κατακόρυφα και η απόδοση έχει ανέβει, παρόλο που η κατανάλωση είναι βελτιωμένη.
Στην εξαγωγή υπάρχει Akrapovic ολόσωμη, με έναν ήχο που ξετρελαίνει και αναρτήσεις έχει αναλάβει η Hyperpro μαζί με σταμπιλιζατέρ!
Σε διαφορετικό στιλ η πρόταση της Honda...
Ο “Crazy Monkey" που είχε η Honda στο περίπτερό της, ήταν επιμηκυμένος κατά 16 εκατοστά στο ψαλίδι, με το πιρούνι να είναι κατεβασμένο κατά 5 εκατοστά, την εξάτμιση χειροποίητη και ελεύθερη, με το φίλτρο να είναι ένα… τυπικό σφουγγάρι για απορροφητήρες. Καμία σχέση με μελέτες ροής και ψηφιακές προσομοιώσεις από την πλευρά της DNA. Άσχημο δεν θα πεις τον Crazy Monkey, σίγουρα όμως δεν είναι το ίδιο με τους ελληνικούς!
Με μεγάλη διαφορά ο καλύτερος μπόμπος στην EICMA ήταν ελληνικός…
Δείτε τις συλλογές φωτογραφιών με τους "μπόμπους":
Second Ride: Η γερμανική εταιρεία που δίνει μια δεύτερη, ηλεκτρική ζωή σε παλιές μοτοσυκλέτες
Μια διαφορετική προσέγγιση στην ηλεκτρική τεχνολογία των δικύκλων υπόσχεται να δώσει λύσεις
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
17/3/2026
Με open-source φιλοσοφία, επισκευάσιμες μπαταρίες και έμφαση στην κοινότητα, η Second Ride επιχειρεί να φέρει τα ηλεκτρικά πιο κοντά στους αναβάτες.
Η μετάβαση στα ηλεκτρικά δίκυκλα δεν είναι τόσο απλή όσο θα ήθελαν οι κατασκευαστές. Κόστος, αυτονομία, διάρκεια ζωής μπαταριών και ίσως πιο σημαντικό, η έλλειψη δυνατότητας επισκευής αποτελούν βασικά εμπόδια. H γερμανική εταιρεία Second Ride δείχνει να κατανοεί βαθιά αυτά τα προβλήματα και ευελπιστεί να τα αντιμετωπίσει στη ρίζα τους.
Αντί να δημιουργεί απλώς kit μετατροπής για εξηλεκτρισμό παλαιότερων μοτοσυκλετών, η Second Ride επαναπροσδιορίζει συνολικά το πώς θα μπορούσε να είναι η ιδιοκτησία ενός ηλεκτρικού δικύκλου, ειδικά για όσους αγαπούν τις κλασικές μοτοσυκλέτες και το μαστόρεμα.
O εξηλεκτρισμός των κλασικών… σε άλλο σκεπτικό
Η ιδέα της μετατροπής μιας κλασικής μοτοσυκλέτας σε ηλεκτρική δεν είναι καινούργια. Σίγουρα μεγάλο κομμάτι της γοητείας της “κλασσικής μοτοσυκλέτας” χάνεται, χωρίς την οσμή, τον θόρυβο και τη δόνηση της “καρδιάς” της, αλλά για πολλούς αποτελεί έναν τρόπο να διατηρήσουν ζωντανά αγαπημένα μοντέλα, ειδικά όταν η εύρεση ή πόσο μάλλον η δημιουργία ανταλλακτικών γίνεται δύσκολη ή ακριβή. Παράλληλα, τα ηλεκτρικά σύνολα ισχύος προσφέρουν άμεση ροπή και πιο φιλική λειτουργία.
Ωστόσο, το κόστος μετατροπής παραμένει υψηλό, ενώ υπάρχουν και σοβαρά ερωτήματα γύρω από τη διάρκεια ζωής και τη συντήρηση των μπαταριών. Εδώ ακριβώς έρχεται η προσέγγιση της Second Ride να διαφοροποιηθεί.
Μπαταρίες που… επισκευάζονται
Ένα από τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία της φιλοσοφίας της εταιρείας αφορά τον σχεδιασμό των μπαταριών. Σήμερα, τα περισσότερα battery packs αποτελούνται από κυψέλες συγκολλημένες μεταξύ τους, κάτι που δυσκολεύει, έως καθιστά αδύνατη, την επισκευή.
Η Second Ride προτείνει μια διαφορετική αρχιτεκτονική: κυψέλες που τοποθετούνται με σύστημα πίεσης, αντίστοιχο με αυτό που γνωρίζουμε από απλές μπαταρίες καθημερινών συσκευών. Αυτό σημαίνει ότι, θεωρητικά, ο χρήστης θα μπορεί να εντοπίζει τις φθαρμένες κυψέλες και να τις αντικαθιστά εύκολα, χωρίς να αλλάζει ολόκληρο το πακέτο.
Τα οφέλη είναι πολλαπλά. Μειώνεται σημαντικά το κόστος συντήρησης, περιορίζονται τα απόβλητα και αυξάνεται η διάρκεια ζωής του οχήματος. Ταυτόχρονα ενισχύεται η εμπιστοσύνη των χρηστών προς την ηλεκτρική τεχνολογία, που μέχρι σήμερα συχνά θεωρείται εξειδικευμένη και μη επισκευάσιμη.
Open-source και δικαίωμα στην επισκευή
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η απόφαση της Second Ride να υιοθετήσει μια open-source φιλοσοφία. Παρότι η εταιρεία συνεχίζει να πουλά τα kit και τις υπηρεσίες της, δεν επιδιώκει να κλειδώσει τη λογική της.
Αντίθετα, ενθαρρύνει τρίτους να αναπτύσσουν εξαρτήματα, βελτιώσεις και εφαρμογές πάνω στις δικές της πλατφόρμες. Με άλλα λόγια, δεν κρατά την τεχνολογία αποκλειστικά για τον εαυτό της, αλλά επιδιώκει τη διάχυση γνώσης και την εξέλιξη μέσα από την κοινότητα.
Η λογική αυτή συνδέεται άμεσα με το λεγόμενο δικαίωμα στην επισκευή, ένα κίνημα που κερδίζει συνεχώς έδαφος, ειδικά σε μια εποχή όπου πολλά σύγχρονα οχήματα και ιδιαίτερα τα ηλεκτρικά είναι δύσκολα έως αδύνατο να επισκευαστούν εκτός εξουσιοδοτημένων δικτύων.
Η Second Ride δεν σταματά στις μπαταρίες και τα kit. Σχεδιάζει επίσης μια ανοιχτή βάση δεδομένων για οχήματα και μετατροπές. Εκεί, οι χρήστες θα μπορούν να μοιράζονται πληροφορίες, εμπειρίες και τεχνικές λύσεις.
Η πρωτοβουλία αυτή μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο όχι μόνο για την ίδια την εταιρεία, αλλά και για ανεξάρτητους μηχανικούς, κατασκευαστές και ερασιτέχνες που θέλουν να πειραματιστούν με ηλεκτρικές μετατροπές.
Περισσότερο από τεχνολογία
Πέρα από την τεχνική πλευρά, η προσέγγιση της Second Ride αγγίζει και κάτι βαθύτερο τη σχέση του αναβάτη με τη μοτοσυκλέτα του. Σε μια εποχή όπου πολλά οχήματα μετατρέπονται σε “μαύρα κουτιά”, χωρίς δυνατότητα παρέμβασης, η επιστροφή στη λογική του φτιάχνω και καταλαβαίνω έχει ιδιαίτερη σημασία.
Για πολλούς, η μοτοσυκλέτα δεν είναι απλώς ένα μέσο μετακίνησης, αλλά ένα πεδίο έκφρασης, μάθησης και δημιουργίας. Το εάν η εταιρεία κατορθώσει να κερδίσει μια ίσως πιο σκληροπυρηνική ομάδα αναβατών και να την γεφυρώσει με την ηλεκτρική τεχνολογία μένει να φανεί, παρότι μοιάζει ιδιαίτερα δύσκολο. Η δυνατότητα να ασχοληθείς ο ίδιος με τη συντήρηση ή την εξέλιξη του δικύκλου σου πάντως ενισχύει τη σύνδεση.
Η Second Ride φαίνεται να το καταλαβαίνει και να ποντάρει σε αυτό. Και ίσως τελικά, πέρα από την ίδια την ηλεκτροκίνηση, αυτός να είναι ο σημαντικότερος λόγος που αξίζει να την παρακολουθούμε.
