Στο περίπτερο της Honda φιλοξενούνταν ένας «Μπόμπος» ένα Honda Monkey δηλαδή με την ονομασία «Τρελή Μαϊμού» που θα ήταν ο πιο περίεργος μπόμπος της φετινής έκθεσης, αν οι Έλληνες δεν είχαν φέρει δύο που ξεχωριστά ο καθένας έκρυβε περισσότερη δουλειά από το «Crazy Monkey» της Honda. Ιδιαίτερα με το DCR-017 Junior δεν υπάρχει καμία σύγκριση.
Για τους “made in Greece” μπόμπους ο στόχος ήταν ξεκάθαρος, να αναδείξουν τα φίλτρα που φτιάχνει η DNA. Ο ένας, που ακολουθεί την πορεία της DCR-018 με τις φιλτροχοάνες είναι αυτό που μπορεί να κάνει κάθε ιδιοκτήτης και έχει απίστευτη δουλειά για να εξαφανιστεί το μαύρο κουτί που έχει η Honda σε εκείνο το σημείο και να φτιαχτεί μία γέφυρα – βάση - φιλτροκούτι, πολλαπλασιάζοντας τελικά την ροή του αέρα με τεράστια διαφορά.
Ο άλλος, ο DCR-017 Junior είναι ένα κιτ μετατροπής που επιτρέπει την τοποθέτηση ενός Stage 3 φίλτρο, τόσο μεγάλου, που από μέσα περνά η τάπα της βενζίνης! Τα είχαμε παρουσιάσει κατά αποκλειστικότητα την περασμένη Τρίτη, όμως τώρα στο τελείωμα της EICMA μπορεί πιο εύκολα να διεξαχθεί το συμπέρασμα πως πράγματι ήταν τα καλύτερα Honda Monkey, με μεγάλη διαφορά σε εμφάνιση και σε δουλειά, τόσο φανερή όσο και κρυμμένη.
Για τα DCR Junior όλες οι λεπτομέρειες βρίσκονται εδώ. Να θυμίσουμε όμως πως το αλουμινένιο, φτιαγμένο σε CNC ρεζερβουάρ του 017, έχει μεγαλύτερη χωρητικότητα από το κανονικό, παρόλο που φιλοξενεί το τεράστιο φίλτρο. Η αναπνοή του αέρα έχει αυξηθεί κατακόρυφα και η απόδοση έχει ανέβει, παρόλο που η κατανάλωση είναι βελτιωμένη.
Στην εξαγωγή υπάρχει Akrapovic ολόσωμη, με έναν ήχο που ξετρελαίνει και αναρτήσεις έχει αναλάβει η Hyperpro μαζί με σταμπιλιζατέρ!
Σε διαφορετικό στιλ η πρόταση της Honda...
Ο “Crazy Monkey" που είχε η Honda στο περίπτερό της, ήταν επιμηκυμένος κατά 16 εκατοστά στο ψαλίδι, με το πιρούνι να είναι κατεβασμένο κατά 5 εκατοστά, την εξάτμιση χειροποίητη και ελεύθερη, με το φίλτρο να είναι ένα… τυπικό σφουγγάρι για απορροφητήρες. Καμία σχέση με μελέτες ροής και ψηφιακές προσομοιώσεις από την πλευρά της DNA. Άσχημο δεν θα πεις τον Crazy Monkey, σίγουρα όμως δεν είναι το ίδιο με τους ελληνικούς!
Με μεγάλη διαφορά ο καλύτερος μπόμπος στην EICMA ήταν ελληνικός…
Δείτε τις συλλογές φωτογραφιών με τους "μπόμπους":
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες
Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
12/3/2026
Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.
Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail(TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.
Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.
Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο
To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.
Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.
Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Ένα άθλος της εποχή του
Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.
Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.
Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.
Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.
Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.
Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.
Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει
Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.
Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes(BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.
