Eicma 2021: Το πρώτο mousse ελαστικών για street χρήση! Πότε έρχεται

Μεικτή λύση με συμπλήρωση αέρα
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

6/12/2021

Το πρώτο παγκοσμίως mousse ελαστικών για ασφάλτινη καθημερινή χρήση, παρουσίασε η RISEMOUSSE, μία μικρή εταιρεία με έδρα την Ιταλία που πρωτοπορεί όμως στην συγκεκριμένη λύση για τα ελαστικά.

Τα mousse είναι η καλύτερη συντροφιά για όλους τους αγωνιζόμενους στο χώμα και εξασφαλίζουν την λειτουργία του ελαστικού χωρίς αέρα, που σημαίνει πως οι αγωνιζόμενοι συνεχίζουν κανονικά την πορεία τους αδιαφορώντας για τρύπες και μικρό-χτυπήματα στην ζάντα που διαφορετικά θα είχαν οδηγήσει σε απώλεια αέρα ενός tubeless ελαστικού ή την καταστροφή του αεροθαλάμου (σαμπρέλα) που είναι επίσης εξαιρετική λύση στο χώμα.

Κάθε φορά που «εντουράδες» έρχονται στο Mega Test, κάνουν την ίδια ερώτηση όταν αρχίζουν να βιώνουν την διαδικασία των απανωτών αλλαγών ελαστικών ή την ανάγκη να βάλουμε ορισμένες φορές σαμπρέλες σε tubeless ελαστικά για να συνεχίσουμε μετά από κάποιο χτύπημα πέτρας. Οι μεγάλες Adventure πάσχουν στο χώμα σε αυτό το κομμάτι (και σε αυτό το κομμάτι όπως κάθε φορά επαναλαμβάνουμε) ιδιαίτερα αν χαμηλώσεις πιέσεις για να βρεις περισσότερη πρόσφυση. Η απώλεια αέρα είναι δεδομένο πως θα συμβεί σε μία παρέα δέκα μοτοσυκλετών. Κι έτσι σχεδόν σε κάθε νέο συμμετέχοντα σε Mega Test γεννάται το ερώτημα αν θα μπορούσαμε να αποφύγουμε αυτή την ταλαιπωρία χρησιμοποιώντας mousse. Η απάντηση είναι πως όχι, κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο μέχρι να βγει ένα νέο προϊόν. Και είναι ανέφικτο γιατί μετά την πρώτη μέρα, το πολύ μετά την δεύτερη ημέρα ενός Mega Test τα mousse θα είχαν γράψει τόσους πολλούς θερμικούς κύκλους που θα είχαν χάσει πλέον την συνοχή τους και θα διαλύονταν μέσα στο ελαστικό. Ακόμη και με οδήγηση σε μικρές ταχύτητες, τα mousse δεν θα επέτρεπαν την κάλυψη μεγάλων αποστάσεων και το κυριότερο δεν θα μπορούσαν να υποστηρίξουν την μεικτή οδήγηση, όπου βγαίνεις από τον χωματόδρομο σε κάποιο ορεινό επαρχιακό, κάπου στην Βοσνία για παράδειγμα, και αρχίζεις να οδηγείς τέρμα γκάζι και να χαίρεσαι την ταχύτητα για πρώτη φορά μετά από πολλά χιλιόμετρα 1η-2α και λίγο 3η σε απαράδεκτα σκληρές συνθήκες χωματόδρομου.

Με τα παραπάνω μόλις περιγράψαμε και τα προβλήματα που καλείται να προσπεράσει ένα τέτοιο νέο προϊόν που μας έδειξε από κοντά η Risemousse. Η Eicma, η μεγαλύτερη έκθεση μοτοσυκλέτας παγκοσμίως, τραβά όλα τα βλέμματα και γράφουν για αυτή τόσο εκείνοι που πήγαν, όσο και εκείνοι που δεν πάτησαν το πόδι τους, αλλά θεωρούν πως μπορούν να εκφέρουν άποψη για το τι υπήρχε εκεί, μένοντας στις φωτογραφίες και τα Δ.Τ. των εταιρειών. Το νέο Risemousse είναι ένα από τα πράγματα που έπρεπε να ψάξεις και να ανακαλύψεις, χωμένο στην άκρη ενός αχανούς περιπτέρου. Πιάνοντάς το στα χέρια και σηκώνοντάς το μπορείς επίσης να αντιληφθείς κι αυτό που διατείνεται η εταιρεία, πως ο μέσος αναβάτης δεν θα καταλάβει την διαφορά από το πρόσθετο βάρος.

Με κάτω από 500 γραμμάρια το mousse έχει κιόλας αρκετό βάρος ώστε να κάνει διαφορά στο γυροσκοπικό και να νιώθεις το τιμόνι σου πιο βαρύ, όμως ταυτόχρονα τέτοιες διαφορές βάρους μπορεί κανείς να δει και από ελαστικό σε ελαστικό, κι αν δεν μιλάμε για sport χρήση, που έτσι κι αλλιώς δεν προτείνεται αυτό το προϊόν, στις υπόλοιπες συνθήκες είτε δεν θα αντιληφθείς την παρουσία του, είτε είναι κάτι που θα συνηθίσεις γρήγορα. Το αν πράγματι το συνηθίζει κανείς γρήγορα είναι ακόμη άγνωστο και μένουμε στην δική τους δήλωση, καθώς δεν τα έχει δοκιμάσει κανείς άλλος ακόμη.

Η RISEMOUSSE έφτιαξε το mousse για street χρήση έχοντας πρώτα στο μυαλό της την καθημερινή οδήγηση και μετά τις Adventure μοτοσυκλέτες. Στόχος είναι να μην μένεις ποτέ στο δρόμο από απώλεια αέρα στο ελαστικό ενώ το mousse να μπορεί να κρατήσει ακόμη και μία τριετία, δυνητικά και πενταετία, ώστε να μην χρειάζεται αντικατάσταση πριν το ελαστικό που το φιλοξενεί.

Για να ξεπεράσει τα θεμελιώδη προβλήματα της καταστροφής από την θερμοκρασία και τις φθοράς, το mousse δεν καλύπτει όλο θάλαμο του ελαστικού. Το μπλε αφρολέξ που βλέπετε στις φωτογραφίες δείχνει το στρώμα αέρα. Οπότε ο αναβάτης βάζει το mousse και ταυτόχρονα συμπληρώνει και αέρα. Υπάρχει και ειδική μελέτη για αισθητήρες πίεσης που πλέον έχουν, σχεδόν, όλες οι Adventure και αρκετά σκούτερ, οι οποίοι συνεχίζουν να δουλεύουν κανονικά. Ένας θύλακας στο mousse αφήνει χώρο για τον αισθητήρα ο οποίος στην συνέχεια αντιλαμβάνεται την πίεση με τον ίδιο τρόπο που θα έκανε και πριν, απλά η πίεση αυτή προκύπτει από μικρότερη ποσότητα, καθώς ο υπόλοιπος χώρος καταλαμβάνεται από το mousse.

Ο αέρας αυτός, εκτός από την πλήρωση του ελαστικού είναι και ο τρόπος προστασίας του mousse από την θερμοκρασία καθώς επιτυγχάνεται ομοιογένεια και διαχέεται η πρόσθετη θερμότητα στην επιφάνεια του ελαστικού. Είναι επίσης ο μόνος τρόπος για να λειτουργήσουν σωστά τα ασφάλτινα ελαστικά, που χρειάζονται τον αέρα για να ρυθμίσουν την θερμοκρασία λειτουργίας τους. Τόσο για να ζεσταθούν γρήγορα, όσο και για να αποβάλλουν πρόσθετη θερμότητα και να μην χάσουν τις ιδιότητες τους ή αρχίσουν να παρουσιάζουν μεγαλύτερη φθορά. Η RISEMOUSSE έχει περάσει μεγάλο διάστημα δοκιμών και πήρε και πιστοποίηση TUV για να βεβαιωθεί πως όλα τα ελαστικά θα δουλεύουν σωστά με την ποσότητα αέρα, και φυσικά αυτός είναι και ένας από τους λόγους που δεν προτείνεται η αγωνιστική χρήση, ακόμη και ερασιτεχνικά, πέρα φυσικά από την αύξηση βάρους που είναι ο βασικότερος αποτρεπτικός παράγοντας. Για όλες τις άλλες περιπτώσεις όμως το νέο mousse υπόσχεται πως σε περίπτωση που το ελαστικό χάσει αέρα, εσύ θα μπορείς να συνεχίσεις μέχρι το επόμενο βουλκανιζατέρ χωρίς καν να χρειαστεί να σταματήσεις, πέρα από το να κάψεις ταχύτητα. Η απώλεια αέρα στα ελαστικά γίνεται γρήγορα και παρόλο που έχεις χρόνο ακόμη και σε μεγάλες ταχύτητες να σταματήσεις δεξιά, δεν είναι πάντα και το πιο ασφαλές σενάριο, σε αντίθεση με το mousse που θα χάσει μόνο το λεπτό στρώμα αέρα και το ελαστικό θα συνεχίσει να διατηρεί την μορφή του. Αναλόγως της μοτοσυκλέτας και των διαστάσεων, το mousse χωρίς αέρα προσομοιάζει περίπου 1,5bar πίεσης που είναι αρκετό για να κινείσαι με χαμηλές ταχύτητες ή να μην ξεπερνάς τα 80χαω, όπως λέει η RISEMOUSSE για να φτάσεις είτε στον προορισμό σου, είτε σε σημείο που θα μπορείς να το επισκευάσεις.

Στην ερώτησή μας για εκτός δρόμου χρήση, η απάντηση είναι πως δεν μπορούν να προβλέψουν την συμπεριφορά σε μία δοκιμασία όπως του Mega Test, καθώς ξεφεύγει από τον μέσο όρο, αλλά η διέλευση από χωματόδρομο δεν θα ήταν πρόβλημα και μας προσκάλεσαν να τα δοκιμάσουμε. Ο χρόνος θα δείξει αν το επόμενο Mega Test του περιοδικού θα είναι η πρώτη τους παγκοσμίως σκληρή δοκιμή, καθώς η RISEMOUSSE δεν αναμένει να το βγάλει στην παραγωγή μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2022.

Η βασική διαφορά του νέου mousse με όλα όσα ξέρουμε από αυτά που χρησιμοποιούνται στο χώμα, είναι η μετέπειτα επεξεργασία με εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες ώστε ο αφρός να αποκτήσει μόνιμη «μνήμη». Έτσι κι αλλιώς αυτός είναι ο τρόπος κατασκευής, όμως για πρώτη φορά η αλλαγή του υλικού συνδυάστηκε με τόσο χαμηλές θερμοκρασίες ψύξης, ισχυροποιώντας τους δεσμούς σε μοριακό επίπεδο. Μία άλλη διαφορά είναι οι μεγάλες εγκάρσιες αυλακώσεις που επίσης επιτρέπουν την καλύτερη κίνηση του αέρα, μέσα στον αεροθάλαμο. Πρόκειται για μία λύση που αν αποδειχτούν στην πράξη όλα όσα λέει, θα δώσει την ευκαιρία σε όποιον το επιλέξει να έχει μικρότερο ρίσκο από απώλεια πίεσης με μικρές παραχωρήσεις.

Η Ελβετία αίρει την απαγόρευση αγώνων ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες μετά από 71 χρόνια! [VIDEO]

Απαγόρευση που είχε θεσπιστεί μετά από το φρικιαστικό ατύχημα με 84 νεκρούς στο Le Mans 1955
Αρχίζουν ξανά οι αγώνες πίστας στην Ελβετία
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

27/1/2026

Μετά από 71 χρόνια, η Ελβετία δίνει ξανά το πράσινο φως στους αγώνες ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες. Η ομοσπονδιακή απαγόρευση, που είχε επιβληθεί το 1955 μετά την επική τραγωδία του εικοσιτετράωρου αγώνα αυτοκινήτων Le Mans του 1955 στη γαλλική πίστα Circuit de la Sarthe, καταργείται από την 1η Ιουνίου. Από εδώ και πέρα, η αρμοδιότητα για την έγκριση διοργανώσεων και εγκαταστάσεων περνά στα καντόνια.

Από την 1η Ιουνίου οι αγώνες αυτοκινήτου και μοτοσυκλέτας θα μπορούν ξανά να διοργανωθούν σε ελβετικό έδαφος. Η απαγόρευση είχε θεσπιστεί το 1955, μετά το φρικτό δυστύχημα στις 24 Ώρες του Λε Μαν, όταν η Mercedes 300 SLR του Pierre Levegh εκτοξεύθηκε στις εξέδρες, σκοτώνοντας 84 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 120.

Το τρομερό ατύχημα συνέβει το απόγευμα της 11ης Ιουνίου 1955, στο τέλος του 35ου γύρου, τη στιγμή που αναμενόταν τα πρώτα pit-stop. Έχοντας λάβει εντολή από την ομάδα της Jaguar να μπει στα πιτ, ο Mike Hawthorn φρέναρε απότομα μπροστά από την Austin-Healey του Lance Macklin. Ο Macklin φρέναρε επίσης δυνατά, βγήκε προς το δεξί άκρο της πίστας σηκώνοντας σκόνη και στη συνέχεια το αυτοκίνητό του εκτινάχθηκε ξανά προς το κέντρο, ακριβώς στην πορεία της Mercedes-Benz του Pierre Levegh, που βρισκόταν στην 6η θέση, έναν γύρο πίσω. Κινούμενος με περίπου 240 χλμ, ο δεξιός εμπρός τροχός της Mercedes ανέβηκε πάνω στην αριστερή πίσω γωνία της Austin-Healey, εκτοξεύοντας το αυτοκίνητο του Levegh στον αέρα.

Το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε ένα χωμάτινο ανάχωμα ύψους περίπου 1,20 μ., το μοναδικό εμπόδιο ανάμεσα στους θεατές και την πίστα, και διαλύθηκε. Κινητήρας, ψυγείο, αναρτήσεις εκτοξεύονται μέσα στο πλήθος διανύοντας σχεδόν 100 μέτρα. Όσοι είχαν ανέβει σε σκάλες ή πρόχειρες εξέδρες για καλύτερη θέα βρέθηκαν ακριβώς στην πορεία των φονικών συντριμμιών. Το υπόλοιπο αυτοκίνητο, πάνω στο ανάχωμα, τυλίχθηκε στις φλόγες, με τη φωτιά να ενισχύεται από το μαγνήσιο του αμαξώματος -δεν μπορούσαν να το σβήσουν για μέρες. Ο Levegh σκοτώθηκε ακαριαία.

Το απίστευτο τώρα είναι πως οι αγωνοδίκες αποφάσισαν... να συνεχιστεί ο αγώνας, θεωρώντας ότι μια μαζική αποχώρηση του τεράστιου πλήθους θα μπλόκαρε τους δρόμους και θα εμπόδιζε την πρόσβαση των ιατρικών και σωστικών συνεργείων! 

Δεκατρία λεπτά αργότερα, η MG του Dick Jacobs έχασε τον έλεγχο στην έξοδο της Maison Blanche, ανατράπηκε και κατέληξε ανάποδα, τυλιγμένη στις φλόγες. Ο Jacobs επέζησε, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά και δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά. 

Αν και το πολύνεκρο δυστύχημα συνέβη στη Γαλλία, το σοκ ήταν τεράστιο σε όλη την Ευρώπη, ενώ στην Ελβετία πολιτικοί, εκκλησιαστικοί φορείς αλλά και η κοινή γνώμη ζήτησαν πλήρη διακοπή των αγώνων ταχύτητας στη χώρα. Μετά από τριετή συζήτηση, η κυβέρνηση επέβαλε ολική απαγόρευση το 1958. Εξαιρέθηκαν μόνο αγώνες όπως motocross, αναβάσεις και slalom, που θεωρούνταν λιγότερο επικίνδυνοι.

Η απόφαση για την κατάργηση της απαγόρευσης για μηχανοκίνητους αγώνες σε ασφάλτινες πίστες ελήφθη από το ελβετικό κοινοβούλιο το 2022, με ισχύ όμως από την 1η Ιουνίου 2026.

Με το τέλος της ομοσπονδιακής απαγόρευσης, η ευθύνη περνά πλέον στα καντόνια, τα οποία θα αποφασίζουν για την έγκριση διοργανώσεων αλλά και για την κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων -ενδεχομένως και την αξιοποίηση του Circuit de Lignières.

Στην ιστορία του ελβετικού μηχανοκίνητου αθλητισμού ξεχωρίζει η πίστα του Bremgarten, στενή γρήγορη και γεμάτη δέντρα, ενεργή από τη δεκαετία του ’30 έως τα ’50, στο Bethlehem, στα βόρεια της Βέρνης. Εκεί διεξήχθη το πρώτο Ελβετικό Grand Prix το 1934. Στο Bremgarten, την 1η Ιουλίου 1948, κατά τις δοκιμές για το Grand Prix εκείνης της χρονιάς -που αφορούσε τόσο μοτοσυκλέτες όσο και μονοθέσια- έχασαν τη ζωή τους στη στροφή Eymatt ο θρυλικός Omobono Tenni και ο μεγάλος Achille Varzi.

Ετικέτες