Εκπληκτικός Pedrosa, στέλνει στο θρανίο άπαντες για εξετάσεις!!

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

11/10/2015

Με διάφορα 8,5 δευτερολέπτων απο τον Rossi στη 2η θέση, ο Pedrosa στέλνει άπαντες στα θρανία, ξανά για θεωρία... Ξεκίνησε 6ος, έχοντας ολοκληρώσει ενα εκπληκτικό warm-up, που λογω καιρού πραγματοποιήθηκε με σημαντική καθυστέρηση. Όχι όμως και ο αγώνας που η εκκίνηση, δόθηκε στην προγραμματισμένη ώρα. Ο καιρός θα έπαιζε ένα σημαντικό ρόλο, και θα έδινε μαθήματα διαχείρισης, κυρίως στον Lorenzo! Ξεκινώντας μπροστά και μάλιστα με διαφορά, ο Lorenzo συνέχισε σε γρήγορο ρυθμο, όταν στην πίστα σχηματίστηκε ένας στεγνός διάδρομος. Μέχρι εκείνη την ώρα, ο αγώνας έδειχνε ότι θα πάρει την γνωστή τροπή του, όταν βγαίνει μπροστά ο Lorenzo, δηλαδή καμία μάχη για την πρώτη θέση, αφού κανεις δεν θα τον πιάσει. Όταν όμως στέγνωσε η πίστα, ο Rossi που πάλευε με τον Dovizioso άρχισε να ανεβαίνει, με την Ducati να κινδύνευε με πτώση, την στιγμή που ο Pedrosa πιο πίσω ήταν με διαφορά ο ταχύτερος αναβάτης! Ο Ισπανός ξεμπερδεψε γρηγορα με τον Doviozoso, οταν εκείνος έχασε τη γραμμή του, και πέρασε σα σίφωνας τόσο τον Rossi οσο και τον Lorenzo, που ειχε κόψει παρά πολύ τον ρυθμό του, καθώς το εμπρός ελαστικό έχανε συνέχεια γραμμάρια γομας... Με την πρώτη θέση να έχει ξεκάθαρα κλείσει, ο Lorenzo έπρεπε τώρα να κρατήσει τον Rossi πίσω, για να μειώσει τη διαφορά στο πρωτάθλημα. Και το πάλεψε, μέχρι να κινδυνέψει με πτώση! Πέντε γύρους πριν το τέλος, το μοιραίο για τον Lorenzo παραλίγο να έρθει, και ανοίγοντας έδωσε τη θέση στο Rossi, όταν στην αρχή του αγώνα γυρνούσε σε άπιαστο ρυθμό!! Είναι σίγουρο ότι ενιωσε αδικία, από τα σημεία του καιρού και την τύχη, καθώς αργότερα έκανε μια δήλωση στο όριο του καθωσπρεπισμού: "καμια φορά συμβαίνει να μην κερδίσουν οι καλύτεροι"... Ο Marquez έκανε ένα μοναχικό αγώνα, ταλαιπωρημένος τόσο από το θέμα των ελαστικών, όσο και από τον πρόσφατο τραυματισμό του, περνώντας όμως τον Dovizioso, τερματίζοντας στην 4η θέση. Είδαμε τελικά την μονομαχία Rossi-Lorenzo που περιμέναμε από χθες, μόνο που το αντικείμενο συζήτησης δεν μπορεί παρά να είναι ο Pedrosa. Από πέρσι στο Brno είχε να κερδίσει αγώνα, όμως παραδοσιακά στέφεται νικητής σε έναν κάθε σεζόν. Κανείς δεν μπορεί να πει φέτος, έτσι όπως οδήγησε σήμερα, ότι "έκλεισε" για φέτος. Εκπληκτική οδήγηση, άξια να γίνει ένα μικρό κεφάλαιο στη θεωρεία των MotoGP που θα διδάσκονται αργότερα οι νεότεροι...

https://bit.ly/MOTO_676

Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.