Επιχείρηση Σκούπα στην Γαλλία για Motocross που επιδίδονται σε "urban rodeo" μετά από σοβαρό τραυματισμού δεκάχρονου παιδιού

Τραυματίστηκαν σοβαρά δύο παιδιά, κρίσιμη η κατάσταση δεκάχρονου κοριτσιού
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

8/8/2022

Αυξημένα έκτακτα μέτρα αναλαμβάνουν οι αρχές στα βόρεια του Παρισιού και ιδιαίτερα στον δήμο Ποντουάζ, για να πατάξουν το φαινόμενο του “urban rodeo” μετά το σοβαρό τροχαίο που συνέβη την Παρασκευή στις 21:00 το βράδυ.

Δύο παιδιά, ένα δεκάχρονο κορίτσι και ένα ενδεκάχρονο αγόρι έπαιζαν κυνηγητό σε πεζόδρομο έξω από τα σπίτια τους και σε συνοικία που υπάρχουν μονάχα πολυκατοικίες με διαμερίσματα όταν μία motocross μοτοσυκλέτα έπεσε επάνω τους.

Ο αναβάτης της μοτοσυκλέτας εξαφανίστηκε από το σημείο και το θέμα πήρε μεγάλες διαστάσεις στην Γαλλία, ενώ από την πρώτη στιγμή συνδέθηκε το τροχαίο αυτό με παρακείμενο “meet-up” από ομάδες με Motocross που επιδίδονταν σε “urban rodeo”.

Την Κυριακή ένας 18χρονος παραδόθηκε τελικά στην αστυνομία συνοδευόμενος από τον δικηγόρο του και δήλωσε αναβάτης της μοτοσυκλέτας που προκάλεσε το ατύχημα χωρίς να εξηγήσει τον λόγο που κινούταν στον πεζόδρομο ή να το συνδέσει με τις υπόλοιπες ομάδες "urban rodeo".

Το ενδεκάχρονο αγόρι είναι πολυτραυματίας με διάφορα κατάγματα και το δεκάχρονο κορίτσι φέρει σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και σύμφωνα με τον εισαγγελέα η κατάστασή του είναι σοβαρή και αν ξεφύγει τον κίνδυνο, θα χρειαστεί πιθανότατα να αντιμετωπίζει για καιρό τις συνέπειες του ατυχήματος αυτού.

Η Γαλλία έχει αναπτύξει τα τελευταία χρόνια μία «παράδοση» στην χρήση Motocross μοτοσυκλετών για urban rodeo”, αντίστοιχη εκείνης που υπάρχει στην Βαλτιμόρη, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Στην Βαλτιμόρη και πλέον και σε άλλες πολιτείες των ΗΠΑ ξεκίνησαν πριν αρκετά χρόνια κυνηγημένοι από την αστυνομία και η έξαρση των κοινωνικών δικτύων τους βοήθησε να γίνουν πρότυπα, να βρουν διάφορους χορηγούς και να οργανωθούν σε εκδηλώσεις και μαζί έφερε και την κατακραυγή όμως ώστε σιγά-σιγά αυτές οι εκδηλώσεις να γίνουν λιγότερο επιζήμιες για το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, ορισμένες από αυτές με την συνδρομή της αστυνομίας, ενώ πλέον η έξαρση του φαινομένου εκεί έχει ομαλοποιηθεί.

φωτογραφία από τις ΗΠΑ από όπου έχει αντιγραφεί το φαινόμενο, όπως το χαρακτηρίζουν στην Γαλλία:

Στην Γαλλία αντιθέτως βρίσκεται σε άνοδο και τον περασμένο Ιούνιο ένας 19χρονος έχασε την ζωή του στην πόλη Ρεν, χτυπημένος από motocross μοτοσυκλέτα που εκείνη την στιγμή συμμετείχε σε “urban rodeo”.

Η έξαρση του φαινομένου στην Γαλλία είναι τέτοια που τον Μάιο προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών η γαλλική ταινία “Rodeo” (κεντρική φωτογραφία άρθρου από τα γυρίσματα) με θέμα τις motocross που κάνουν κόντρες στους δρόμους του Παρισιού, με την σκηνοθέτη της ταινίας Lola Quivoron να κάνει λόγο για «κοινωνικό φαινόμενο» αυτή την στιγμή στην Γαλλία.

Δεν οδηγηθήκαμε λοιπόν τυχαία σε δυστυχήματα, όπως του 19χρονου τον Ιούνιο αλλά είναι κάτι που συμβαίνει καιρό και που οι αρχές του Παρισιού και η Γαλλική παιδεία που θεωρείται ανώτερη της δικής μας, ιδιαίτερα σε θέματα που αφορούν τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, δεν κατάφεραν να προλάβουν. Ήδη το 2018 η κα Natalia Pouzyreff, μέλος της παράταξης του Μακρόν, και της Συντακτικής Συνέλευσης της Γαλλίας, πέρασε νόμο με τον οποίο όποιος επιδίδεται σε “urban rodeo” με motocross αντιμετωπίζει φυλάκιση πέντε ετών!

 

Η ίδια μιλώντας εχθές σε γαλλικό ραδιόφωνο εθνικής εμβέλειας στον απόηχο του τραγικού ατυχήματος, δήλωσε πως μονάχα η αυστηροποίηση του νόμου δεν γίνεται να αποτελεί λύση και χαιρέτησε την επιχείρηση σκούπα, υποστηρίζοντας πως μόνο με συστηματικές κατασχέσεις μοτοσυκλέτων που θα συνοδεύονται από φυλάκιση θα υπάρχει άμεσος αντίκτυπος στο φαινόμενο αυτό.

 

Σε ορισμένες περιοχές της Γαλλίας το “urban rodeo” έχει πολλούς περισσότερους υποστηρικτές και συμβαίνουν αρκετά ατυχήματα, ενίοτε και πιο σοβαρά πυροδοτώντας την εκ των υστέρων αντίδραση των αρχών.

Στην Βαλ ντ’ Ουαζί βόρεια του Παρισιού, έχουν ανοίξει 534 υποθέσεις για “urban rodeo” από τον φετινό Απρίλιο που οδήγησαν στην σύλληψη 37 ατόμων και στην κατάσχεση 34 μοτοσυκλετών.

Έχοντας ζήσει προσωπικά το σκηνικό αυτό στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού σε μία περίοδο πριν τα κοινωνικά δίκτυα και προτού εξαπλωθεί η εικόνα αυτή στον υπόλοιπο κόσμο, μία ειδοποιός διαφορά -υπάρχουν πολλές, αλλά ας μείνουμε σε αυτή την μία- που πρέπει να λάβουν όλοι υπόψη τους, είναι η ρυμοτομία των αμερικανικών πόλεων, η αμιγώς οικιστική χρήση ορισμένων περιοχών, οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια που βοήθησαν να υπάρχουν λιγότερα ατυχήματα συγκριτικά με το μέγεθος δράσης αυτών των ομάδων, προτού αυτή αρχίσει να μπαίνει σε καλούπια, να περιορίζεται και να οργανώνεται. Στην ελληνική επικράτεια συμβαίνουν τα ίδια και κατά περίπτωση τα πράγματα είναι και χειρότερα καθώς δεν χρειάζεται να οργανωθεί “meet-up”, συμβαίνουν παντού και πάντα, ενώ μονάχα το φαινόμενο της ηχορύπανσης από νομίμως αγορασμένες, παρανόμως όμως χρησιμοποιούμενες εξατμίσεις θα έπρεπε να είναι αρκετό για να επιφέρει επιχείρηση-σκούπα. Το κοινωνικό πρόβλημα ενός παπιού, ή ενός δικύλινδρου street με όρθια θέση οδήγησης που μετρά ήδη είκοσι χρόνια σχεδιασμού(!) καθώς και πληθώρας άλλων παραδειγμάτων με εξατμίσεις που παραβαίνουν τα όρια, είναι δύσκολο να αναγνωριστεί στον πραγματικό του βαθμό, από τον δίχως κράνος αναβάτη τους. Το ζει όμως έντονα ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας από βρέφη και μικρά παιδιά που χάνουν τον ύπνο τους ενώ δεν θα έπρεπε, μέχρι ηλικιωμένους. Στην ελληνική επικράτεια λοιπόν υπάρχει βαθύτερο ζήτημα.

Η εξύψωση κάθε ξενόφερτης πρακτικής, όπως έγινε στην Γαλλία, χωρίς να δουν τον τρόπο που αυτή εξελίχθηκε, τα λάθη και τις λύσεις που είχαν ήδη δοθεί, δεν βοηθά το κοινωνικά σύνολο να κάνει βήματα προς τα εμπρός, αλλά κύκλους.

Με πληροφορίες από τον Guardian και Γάλλους μοτοσυκλετιστές της περιοχής

Ετικέτες

Διαμαρτυρία από τους μοτοσυκλετιστές - διασώστες του ΕΚΑΒ: Κόβουν εδαφική κάλυψη και τους βάζουν σε ζεύγη!

Οι υπεύθυνοι παίρνουν αποφάσεις που φέρνουν αναστάτωση στο προσωπικό
1
Από τον

Παύλο Καρατζά

29/1/2026

Μία ξαφνική απόφαση ζητά από τους μοτοσυκλετιστές - διασώστες του ΕΚΑΒ να κινούνται σε ζεύγη μόνο στην Αθήνα, βασιζόμενη σε αστείες προφάσεις και χωρίς προηγούμενη συζήτηση με τους ίδιους τους εργαζόμενους!

Οι λόγοι που επικαλούνται οι υπεύθυνοι είναι πως πρόκειται για θέμα ασφαλείας των αναβατών-διασωστών. Το πρόβλημα είναι πως δεν διπλασιάζουν τον αριθμό των διασωστών αλλά κόβουν τις περιοχές που αυτοί καλύπτουν και έπειτα φτιάχνουν ένα δαιδαλώδες δίκτυο κανόνων σε περίπτωση αδειών ή πολλαπλών περιστατικών, φορτώνοντας όχι μόνο με ευθύνη αλλά και με ηθικά διλήμματα το κέντρο αποφάσεων!

Οι ίδιοι οι διασώστες διαμαρτύρονται για αυτές τις αλλαγές, λέγοντας πως τις εμπνεύστηκαν δίχως να τους έχουν ρωτήσει ή να έχει γίνει καταγραφή των αναγκών. Όπως τονίζουν και οι ίδιοι ζήτημα ασφαλείας υπάρχει και όταν οδηγούν δύο διασώστες ο ένας πίσω από τον άλλο χωρίς να έχει γίνει διαχωρισμός στα ζεύγη με βάση τον ρυθμό που κινούνται οι αναβάτες και να έχει προηγηθεί φυσικά και η κατάλληλη εκπαίδευση. Ζήτημα ασφάλειας τονίζουν πως είναι και το να αλληλοκαλύπτονται οι σειρήνες οδηγώντας ανάμεσα στους στοίχους των αυτοκινήτων, ενώ τρέχουν να καλύψουν τα μισά περιστατικά από αυτό που κάνουν τώρα.

Μάλιστα, το νέο αυτό πρωτόκολλο θα ακολουθείται μόνο στην Αττική, όμως όχι κατά τους καλοκαιρινούς μήνες – που θα παίρνει άδειες το προσωπικό, ενώ ο τηλεφωνητής – συντονιστής θα μπορεί να αποφασίζει αν μπορούν να κινηθούν οι διασώστες και μόνοι τους κατά περίπτωση. Δηλαδή, η απόφαση πάρθηκε για θέματα ασφαλείας αναγνωρίζοντας χωρίς να αναφέρεται πως αυτά τα θέματα είναι εποχιακά και υφίστανται μόνο στην Αττική!

Πρόσφατα είχαμε τον θανατηφόρο τραυματισμό ενός μοτοσυκλετιστή - διασώστη με τις συνθήκες του δυστυχήματος να περιγράφουν ξεκάθαρα πως με τον τρόπο που έγινε το τρακάρισμα με τον ηλικιωμένο οδηγό του αυτοκινήτου που έκοψε κάθετα μία λεωφόρο με δύο ρεύματα κυκλοφορίας, ενδεχομένως να είχαμε και δεύτερο θύμα αν κινούνταν ανά ζεύγη οι διασώστες! Κι αυτό γιατί δεν υπήρχε χρόνος αντίδρασης στην συγκεκριμένη περίπτωση, οπότε ακόμη και 30-40 μέτρα απόσταση να είχαν μεταξύ τους, ένα μεγάλο νούμερο μέσα στην πόλη, πάλι δεν θα υπήρχε αρκετός χρόνος αντίδρασης για τον δεύτερο!

Στην προκειμένη περίπτωση οι διασώστες εκφράζουν την κοινή λογική, που όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας πάει περίπατο, υποβαθμίζοντας ένα κρίσιμο τομέα του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ενώ φαίνεται πως οι υπεύθυνοι ανοίγουν έτσι την πόρτα στους ιδιώτες και στον τομέα αυτόν. Ας δούμε όμως και τι λένε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι:

EKAV_MOTOMAG

Η Δημοσίευση από την πλευρά των μοτοσυκλετιστών-διασωστών:

“Πώς να διαλύσετε την «αιχμή του δόρατος» του ΕΚΑΒ από την άνεση του γραφείου σας

Αν κάτι λειτουργεί σωστά στο ΕΚΑΒ, αυτό είναι το τμήμα των μηχανών άμεσης επέμβασης. Ή μάλλον λειτουργούσε σωστά, γιατί βρήκαμε τον τρόπο να το σαμποτάρουμε εκ των έσω.

Οι μηχανές του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, δεν είναι απλώς ένα ακόμη εργαλείο. Είναι, κατά γενική ομολογία, η αιχμή του δόρατος. Λειτουργώντας κατά μόνας (ένας διασώστης με μία μηχανή), καλύπτουν πολλούς τομείς, φτάνουν πρώτες, αποσυμφορούν το σύστημα, σώζουν χρόνο — και ο χρόνος στην επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα είναι ζωή.

Αν κάτι λειτουργεί καλά, τι κάνεις; Το ενισχύεις; Διευκολύνεις τη λειτουργία του;

Στην Ελλάδα, του κόβεις τα πόδια!

Εν μία νυκτί αποφασίστηκε οι μηχανές να κινούνται πλέον ως ζεύγη. Δύο μηχανές για ένα περιστατικό. Γιατί; Γιατί έτσι λέει ένα «πρωτόκολλο» που εμπνεύστηκαν άνθρωποι μέσα από τα γραφεία τους. Έτσι αποφάσισαν να μειώσουν στο μισό τη δυναμική του τμήματος των μηχανών του ΕΚΑΒ, αλλά και να δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα σε ένα τμήμα που δούλευε «ρολόι». Το οξύμωρο είναι ότι κανείς δεν έχει δει ή αναγνώσει αυτό το «πρωτόκολλο», που μάλλον κινείται στη σφαίρα της φαντασίας αυτών που το εμπνεύστηκαν.

Αυτά όλα ισχύουν για τις μηχανές του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, καθώς το «φανταστικό» αυτό πρωτόκολλο δεν θα εφαρμοστεί στη Θεσσαλονίκη και στα υπόλοιπα μέρη της Ελλάδας όπου υπάρχουν μηχανές. Άλλο ΕΚΑΒ στην Αθήνα και άλλο στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Πάμε να δούμε τι σημαίνουν αυτές οι αποφάσεις πρακτικά.

Αν οι μηχανές του ΕΚΑΒ κάλυπταν 14 τομείς, τώρα θα καλύπτουν τους μισούς ή και λιγότερους. Οι μισοί τομείς θα έχουν δύο μηχανές-διασώστες και οι άλλοι μισοί κανέναν. «Καλύτερα ένας παρά κανένας», θα έλεγε κάποιος, αλλά αυτά μάλλον είναι ψιλά γράμματα.

Ας μιλήσουμε όμως και για την ασφάλεια, ένα θέμα που καίει πραγματικά τους διασώστες των μοτοσυκλετών. Όταν δύο μηχανές του ΕΚΑΒ κινούνται με φάρους και σειρήνες, ο μέσος οδηγός στην Αθήνα αντιλαμβάνεται την πρώτη. Μόλις αυτή περάσει, θεωρεί ότι ο δρόμος είναι ελεύθερος. Το δεύτερο δίκυκλο, που ακολουθεί με τις δικές του σειρήνες να «χάνονται» μέσα στον θόρυβο της πρώτης, είναι ένας κινούμενος στόχος. Οι διασώστες δεν είναι απλώς εκτεθειμένοι στον δρόμο· είναι πλέον θύματα ενός πειράματος που αγνοεί τους βασικούς νόμους της κυκλοφοριακής ψυχολογίας.

Πάμε τώρα και στο οξύμωρο του πρωτοκόλλου «λάστιχο».

Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Αυτοί που έλαβαν την απόφαση ισχυρίζονται ότι οι μηχανές πρέπει να είναι διπλές για να εφαρμόζουν καλύτερα το πρωτόκολλο πρώτων βοηθειών. Η απόφασή τους, όμως, προβλέπει ότι αν ο ασυρματιστής κρίνει πως πρέπει να κινηθούν κατά μόνας για κάποια περιστατικά, ή αν είναι καλοκαίρι και οι άδειες πιέζουν, τότε το πρωτόκολλο... θα κάνει φτερά! Οι μηχανές θα «σπάνε» και θα πηγαίνει μία σε κάθε περιστατικό. Πώς θα κρίνει ο ασυρματιστής ποιο περιστατικό θα διαχειριστεί μία μηχανή και ποιο δύο; Θα μετακυλιστεί η ευθύνη στους ασυρματιστές; Δεν έχουν ήδη αρκετές ΕΔΕ;

Επίσης, τον Ιούλιο στην Αθήνα των εκατομμυρίων τουριστών, η ασφάλεια και το πρωτόκολλο είναι δευτερεύοντα μπροστά στις άδειες; Αν ένας διασώστης μπορεί να σώσει μια ζωή μόνος του τον Αύγουστο, γιατί είναι «ανεπαρκής» τον Ιανουάριο; Ή το πρωτόκολλο είναι σοβαρό και απαράβατο, ή είναι απλώς μια φούσκα που θα σκάσει πάνω μας.

Πάμε, λοιπόν, και στην πλάνη των «δύο ατόμων» και του πρωτοκόλλου.

Αν το επιχείρημα είναι ότι δύο άτομα κάνουν καλύτερη δουλειά στο πεδίο, τότε ας κοιτάξουμε τα ασθενοφόρα. Εκεί το πλήρωμα είναι δύο άτομα. Όταν ο ένας οδηγεί προς το νοσοκομείο, ο άλλος μένει μόνος πίσω με τον ασθενή και παρέχει τις πρώτες βοήθειες. Με τη λογική της «διπλής μηχανής», θα έπρεπε τα ασθενοφόρα να έχουν τρία άτομα πλήρωμα για να τηρείται το πρωτόκολλο κατά τη μεταφορά: δύο πίσω στην καμπίνα και ένας να οδηγεί. Αλλά εκεί επικρατεί σιωπή. Εκεί ο ένας διασώστης αρκεί. Στις μηχανές όμως, όπου το ζητούμενο είναι η ταχύτητα και η διασπορά, προτιμάμε να δεσμεύουμε δύο μηχανές στο ίδιο σημείο, αφήνοντας άλλους τομείς ακάλυπτους.

Το απολύτως οξύμωρο, βέβαια, είναι ότι αυτό το πρωτόκολλο κανείς δεν γνωρίζει ποιο είναι, γιατί επί της ουσίας δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει καμία αιτιολόγηση και κανένα επίσημο έγγραφο που να αναλύει το σκεπτικό.

Οι πρωταγωνιστές στο περιθώριο;

Το πιο εξοργιστικό; Κανείς δεν ρώτησε τους ίδιους τους διασώστες των μηχανών· τους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά στον δρόμο, που γνωρίζουν την κίνηση, τους κινδύνους και τις πραγματικές συνθήκες. Αυτούς που ζουν τη δουλειά και δεν τη διαβάζουν σε υπηρεσιακά σημειώματα. Η απόφαση πάρθηκε ερήμην τους.

Αντί να ενισχύσουν τον Τομέα Μοτοσυκλετών, επιλέγουν να τον «ευνουχίσουν» επιχειρησιακά. Μετατρέπουν ένα ευέλικτο σώμα ταχείας ανταπόκρισης σε μια δυσκίνητη δομή, αυξάνοντας τον κίνδυνο ατυχήματος και μειώνοντας την αποτελεσματικότητα.

Για να μην υπάρχουν απορίες σχετικά με τη θέση των διασωστών (όχι πως τους ζητήθηκε), αυτή είναι συντριπτικά κατά του μέτρου των δύο μηχανών. Λέτε αυτοί να μην ξέρουν και να γνωρίζετε εσείς, από τα γραφεία σας, καλύτερα τη λειτουργία του τμήματος;

Η «ασφάλεια» δεν επιβάλλεται με φανταστικά πρωτόκολλα και αποφάσεις γραφείου που δημιουργούν νέους κινδύνους. Η ασφάλεια και η επιτυχία κερδίζονται στον δρόμο. Και στον δρόμο, αυτή τη στιγμή, το μόνο που καταφέρατε είναι να βάλετε τρικλοποδιά σε αυτούς που τρέχουν για να προλάβουν να σώσουν όσους πιο πολλούς μπορούν.”