Επίθεση Aprilia στην γκάμα Yamaha, σχεδιάζει αντίπαλο και για το Niken!

Μία τρίκυκλη Aprilia!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

14/1/2022

Το Piaggio Group έχει την πρωτοκαθεδρία στα τρίκυκλα σκούτερ καθιερώνοντας με το MP3 μία ολόκληρη νέα κατηγορία. Έκαναν απίστευτη δουλειά για να εξελίξουν το σύστημα δύο τροχών εμπρός για χρήση σε σκούτερ μαζικής παραγωγής και ο κόπος τους ανταμείφθηκε όταν υπήρξε εμπορική ανταπόκριση. Και συνέχισαν επενδύοντας πάνω σε αυτό, δημιουργώντας και νέες εκδόσεις. Την επιτυχία αυτή του Piaggio Group ζήλεψε η Yamaha ξεκινώντας την δική της σειρά τρίκυκλων σκούτερ, μέχρι που το 2015 παρουσίασε στο Τόκυο το Niken, την πρώτη αντίστοιχης φιλοσοφίας μοτοσυκλέτα.

Μάλιστα η Yamaha είχε κάνει τότε λόγο για επιθυμία να αντικαταστήσει την κατηγορία των σκούτερ με δεκαεξάριδες τροχούς, με τρίκυκλα που προσφέρουν αυξημένη ενεργητική ασφάλεια. Ήμουν τότε ένας από τους μόλις 4-5 Ευρωπαίους δημοσιογράφους που όχι μόνο είχαν δει το Niken από κοντά, για πρώτη φορά, αλλά είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με την ομάδα που το δημιούργησε και να μου αναλύσουν το σκεπτικό τους πίσω από την κίνησή τους. Η ιστορία είναι γνωστή στους αναγνώστες. Αργότερα θα είχαμε την ευκαιρία να το οδηγήσουμε τόσο στις Άλπεις, όσο και στην Ελλάδα, συγκεντρώνοντας τα περίεργα βλέμματα των περαστικών και τις κορυφαίες τους ατάκες και να βρούμε και τα πρώτα σημεία που ήθελαν οπωσδήποτε βελτίωση, σε μία δοκιμή που ειπώθηκαν πράγματα που κανείς άλλος δεν είχε γράψει. Και μετά ήρθε και η ανανέωση του Niken με βελτιώσεις ακριβώς στα σημεία που είχαμε και εμείς επισημάνει. Προφανώς και δεν έγινε μία τρελή εμπορική επιτυχία, κανείς δεν περίμενε κάτι τέτοιο από το πιο συντηρητικό κοινό που υπάρχει: Τους μοτοσυκλετιστές. Κι όμως, το Niken προσπέρασε τις αρχικές προσδοκίες της Yamaha σημειώντας περισσότερες πωλήσεις από εκείνο που αρχικά είχε προβλέψει.

Η καλή του εμπορική πορεία, δεδομένου πάντα των δυνατοτήτων μίας μοτοσυκλέτας μόνης της, εκτός κατηγοριών, έστρεψε τα βλέμματα επάνω του και εξυπηρέτησε πλήρως τον επόμενο σκοπό της Yamaha: Να λάμψουν περισσότερο οι τρίτροχες επιλογές της στα σκούτερ! Το Piaggio Group που είχε κάνει κόπο να ξεκινήσει την κατηγορία των δύο τροχών εμπρός έβλεπε πως έχανε έδαφος γιατί η Yamaha μπορούσε πλέον δικαιωματικά να λέει πως έχει μεγαλύτερη εμπειρία σε ένα τέτοιο σύστημα, από την στιγμή που είχε βγάλει στην παραγωγή μία ολοκληρωμένη τρίκυκλη μοτοσυκλέτα.

Δεν ήταν έκπληξη λοιπόν που τον Σεπτέμβριο του 2020 είδαμε τα πρώτα σχέδια μίας τρίτροχης Aprilia που χρησιμοποιούσε ως βάση το παλαιότερο Mana 850 μία από τις πρώτες αυτόματες μοτοσυκλέτες. Καμία σχέση δεν έχει βέβαια η CVT μετάδοση του Mana 850 με το κιβώτιο διπλού συμπλέκτη της Honda, για παράδειγμα, αλλά ειδικά για την εποχή του, το Mana 850 ήταν μία διαφορετική και λειτουργική πρόταση, παρόλο που λέγαμε τότε στην δοκιμή του πως απελευρώνει πολύ νωρίς την μετάδοση και γίνεται έως και επικίνδυνο σταματώντας στα φανάρια, μέχρι να το συνηθίσει ο αναβάτης και να πάψει αυτό να τον απασχολεί.

Τώρα όμως, τον Ιανουάριο του 2022, επιστρέφουν ανανεωμένα τα σχέδια της Aprilia για μία μοτοσυκλέτα αντίστοιχη του Yamaha Niken πράγμα που δείχνει πως όχι μόνο οι Ιταλοί δεν το έχουν ξεχάσει, αλλά συνεχίζουν την εξέλιξή του, που αν κρίνουμε από το χρονοδιάγραμμα που ακολουθούν οι εταιρείες, θα πρέπει να έχουμε και τις πρώτες τελικές εικόνες του μέσα στον επόμενο χρόνο. Η εξέλιξη των σχεδίων δείχνει πως στην Aprilia έχουν δοκιμάσει διαφορετικά πράγματα και έχουν καταλήξει στην καλύτερη για αυτούς λύση. Βασική διαφορά πως δεν έχουμε τα διπλά πιρούνια από την εξωτερική πλευρά, τα ξίφη, όπως τα ονομάζει η Yamaha στο Niken, αλλά αντίθετα στο σχέδιο της Aprilia βλέπουμε μονόμπρατσα ψαλίδια που εδράζονται εσωτερικά και δεν γίνεται να μην ξυπνήσει μνήμες από Gilera CX125 που είχε ένα αντίστοιχης αντίληψης σύστημα ανάρτησης για τον εμπρός τροχό.

Στα νέα σχέδια δεν γίνεται χρήση του Aprilia Mana 850 ως βάση για τον κινητήρα, που είναι μάλλον καλό, παρότι ακόμη και τώρα ο δικύλινδρος V2 εκείνης της μοτοσυκλέτας δεν θα ήταν μακριά σε απόδοση. Με την επιλογή της CVT μετάδοσης δεν συμφωνούμε και τόσο, αλλά επειδή τα πράγαμτα εξελίσσονται, θα περιμένουμε να το οδηγήσουμε, αν τελικά πράγματι μας δώσουν μία τέτοια πρόταση. Είναι όμως βασικό που μέσα σε ενάμιση σχεδόν χρόνο, τα σχέδια επιστρέφουν ξεχνώντας το Niken.

Η Aprilia, όπως εξηγήσαμε, έχει λόγους να στοχεύει το Niken και όχι τόσο για τις λιγοστές πωλήσεις μίας τρίκυκλης μοτοσυκλέτας, αλλά έτσι κι αλλιώς επιτίθεται κατά μέτωπο στην Yamaha, τόσο με τα Tuono 660 και RS660, όσο και με το Tuareg 660 και το νέο μοντέλο που ετοιμάζει, αντίστοιχο του Tracer 700. Επίθεση παντού λοιπόν και μιας και μιλάμε για επίθεση σε γκάμα, ας μην ξεχνάμε πως παράλληλα και η Triumph κάνει ολομέτωπη επίθεση με Trident 660, Tiger 660 Sport και το νέο on-off 660 που θα δούμε αρκετά πιο μετά. Όλοι εναντίων όλων λοιπόν, ακόμη και στα τρίκυκλα…

Το Niken είναι κανονική μοτοσυκλέτα, και σπορ μάλιστα...

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.