Ευρωπαϊκή Μοτοσυκλέτα της Χρονιάς EMOTY 2022: Ο τελικός νικητής της ψηφοφορίας

Λίγες οι υποψηφιότητες και χωρίς εκπλήξεις τα αποτελέσματα

Από τον

Μπάμπη Μέντη

13/2/2023

Η περσινή χρονιά ήταν μάλλον φτωχή σε κυκλοφορία νέων μοντέλων, εν αναμονή του 2023 όπου οι κατασκευαστές ξεκίνησαν μια ριζική ανανέωση της γκάμας τους, παρουσιάζοντας ολοκαίνουριες πλατφόρμες κινητήρων και πλαισίων στο τέλος της χρονιάς στην EICMA.

Παρ’ όλα αυτά, μέσα στο 2022 είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε για πρώτη φορά μερικά μοντέλα που έκαναν αίσθηση στην κατηγορία τους και ήταν ιδιαίτερα σημαντικά για τις εταιρείες που τα κατασκευάζουν. Το Triumph Tiger 660 είναι σίγουρα ένα από αυτά, καθώς η βρετανική εταιρεία κατάφερε να φτιάξει μια τρικύλινδρη μοτοσυκλέτα με τιμή που δεν ξεφεύγει από τα όρια του δικύλινδρου κατεστημένου της μεσαίας κατηγορίας. Την ίδια στιγμή έχουμε τη Ducati DesertX, μια μοτοσυκλέτα που διεγείρει τα συναισθήματα με την εμφάνισή της και ταυτόχρονα είναι η πρώτη πραγματική On-Off της ιταλικής εταιρείας. Η παρουσία του Honda NT 1100 στην πρώτη τριάδα των επιλογών των κεντροευρωπαϊων δημοσιογράφων δείχνει την αγάπη που έχουν ακόμα για τις λιτές sport-touring μοτοσυκλέτες, αλλά και πόσο… φτωχό ήταν το 2022 σε φρέσκες ιδέες και νέες τεχνολογίες. Κάποιοι έβαλαν στη λίστα του 2022 την Moto Guzzi V100 Mandello, όμως εμείς στο ΜΟΤΟ αποφασίσαμε να την αφήσουμε για την επόμενη χρονιά, έστω κι αν την οδηγήσαμε στην Ιταλία στο τέλος του 2022, καθώς ψηφίζουμε μόνο τα μοντέλα που έχουμε κάνει ολοκληρωμένα τεστ, με μετρήσεις και εκατοντάδες χιλιόμετρα οδήγησης σε κάθε είδους δρόμο. Υπάρχουν και μοτοσυκλέτες που θα θέλαμε να είχαμε οδηγήσει, αλλά δεν υπήρχε η δυνατότητα, όπως είναι η Kawasaki Z 650 RS, ενώ είμαστε από τους λίγους δημοσιογράφους σε αυτή την ψηφοφορία που έχουμε οδηγήσει το CFMOTO 800MT. Λαμβάνοντας όλα αυτά υπόψη, η νίκη της Ducati DesertX με 18 βαθμούς ήταν εύκολη, αφού στη δεύτερη θέση ισοψήφησαν με 9 βαθμούς η Triumph Tiger 660 και η Honda NT 1100. Στην τέταρτη θέση υπάρχει η σέξι Triumph Speed Triple 1200 RR με 5 βαθμούς και στην πέμπτη θέση είναι η Yamaha R7 με 3 βαθμούς. Ακολουθούν με δύο βαθμούς το κάθε ένα, τα Aprilia Tuareg 660, Moto Guzzi V100 Mandello, Yamaha XSR 900 και Triumph Tiger 1200. Από έναν βαθμό μοιράστηκαν τα Kawasaki Z 650 RS και CFMOTO 800MT, με το τελευταίο να γίνεται η πρώτη μοτοσυκλέτα από την Κίνα που παίρνει βαθμό σε ψηφοφορία του EMOTY. Δείτε αναλυτικά τι ψήφισαν οι Ευρωπαίοι δημοσιογράφοι και πώς μοίρασαν τους βαθμούς:

Motorcyclist magazine - Belgium (FL)

1. Triumph Tiger Sport 660

2. Ducati DesertX

3. Kawasaki Z 650 RS

Έτσι όπως το αντιλαμβανόμαστε εμείς, το Tiger Sport 660 υπερβαίνει την κατηγορία κυβισμού και τιμής του και αναστατώνει εκείνη των Tracer 900 και F900XR. Εξαιρετική μοτοσυκλέτα, σε προσιτή τιμή, που μπορεί να κάνει σχεδόν τα πάντα στην άσφαλτο. Συνιστάται ανεπιφύλακτα!

Moto80-Belgium (Fr)

1. Honda NT1100

2. Ducati DesertX

3. Triumph Tiger Sport 660

Μπορεί να διαφωνείς με την εμφάνιση, τα ανέμπνευστα χρώματα, την δύσχρηστη οθόνη και την ποιότητα κατασκευής που δεν είναι στο επίπεδο που μας έχει συνηθίσει η Honda, αλλά το NT 1100 παραμένει η επιλογή μας για τη μοτοσυκλέτα της χρονιάς. Επιτέλους μια πραγματική μοτοσυκλέτα δρόμου με τουριστικό προορισμό (να κάνουμε ένα διάλειμμα από τα On-Off για λίγο…) η οποία είναι προσιτή και εύκολη στην οδήγηση με ένα ή δύο άτομα και σε εξίσου προσιτή τιμή.

KicXstart - Netherlands

1. Yamaha R7

2. Ducati DesertX

3. Triumph Speed Triple RR

Και μόνο που η Yamaha τόλμησε να φτιάξει μια supersport μοτοσυκλέτα ακολουθώντας τη λογική της “πλατφόρμας” (με άλλα λόγια, πώς να ξεζουμίσεις μια μηχανολογική βάση όσο περισσότερο μπορείς…) κέρδισε την προσοχή μας. Σε έναν μοτοσυκλετιστικό κόσμο που πνίγεται στα γυμνά δικύλινδρα εν σειρά και τα on-off, αυτή η όμορφα σχεδιασμένη entry-level σπορ μοτοσυκλέτα είναι κάτι παραπάνω από ένα σωσίβιο για τους νέους που αναζητούν κάτι διαφορετικό.

Allt om MC - Sweden

1. Ducati DesertX

2. Triumph Tiger Sport 660

3. Honda NT 1100

Με το DesertX η Ducati αποδεικνύει πως μπορεί να κάνει περισσότερα από το να φτιάχνει μόνο σπορ μοτοσυκλέτες δρόμου. Αυτό είναι κάτι εντελώς αναπάντεχο από την παράδοση της Ducati. Πρόκειται για ένα σύγχρονο Adventure με απίστευτα ηλεκτρονικά και ακαταμάχητο retro σχεδιασμό. Μια μοτοσυκλέτα με εξαιρετική απόδοση στο χώμα και την άσφαλτο.

Moto Magazine - France

1. Honda NT 1100

2. Ducati DesertX

3. Triumph Speed Triple 1200 RR

Αμέσως μετά την παρουσίασή του, το Honda NT1100 τράβηξε το ενδιαφέρον πολλών Γάλλων μοτοσυκλετιστών. Γιατί; Γιατί είναι μια ενδιαφέρουσα εναλλακτική απέναντι στην κορεσμένη κατηγορία των Adventure, όπως είναι η Africa Twin.

MOTO Magazine - Greece

1. Triumph Tiger Sport 660

2. Aprilia Tuareg 660

3. CF Moto 800 MT

Το Triumph Tiger Sport είναι μια εξαιρετικά ολοκληρωμένη μοτοσυκλέτα που δικαιολογεί απόλυτα τη λέξη Sport στο όνομά της, ειδικά στους ορεινούς δρόμους με πολλές στροφές. Πολλοί τάζουν, αλλά λίγοι καταφέρνουν να συνδυάσουν τη σπορ συμπεριφορά με την χρηστικότητα όπως το Tiger Sport 660.

Motor Sport Suisse - Switzerland

1. Ducati DesertX

2. Honda NT1100

3. Triumph Tiger 1200

Το DeserX είναι μια εξαιρετική μοτοσυκλέτα με τη δική της ξεχωριστή θέση ανάμεσα στις υπόλοιπες Ducati, υπενθυμίζοντας ένα όχι και τόσο μακρινό παρελθόν. Και πάνω απ’ όλα είναι μια μοτοσυκλέτα που μπορεί να κάνει τα πάντα και να τα κάνει καλά.

Solo Moto - Spain

1. Ducati DesertX

2. Moto Guzzi V100 Mandello

3. Triumph Tiger 1200

Αν ψάχνεις για το πιο γνήσιο μεγάλο on-off αυτή τη στιγμή, το βρήκες. Το DesertX είναι λεπτό, με μίνιμαλ αλλά εξαιρετικό φαίρινγκ, με παντοδύναμο κινητήρα και τόνους ροπής και το τονίζουμε ξανά, λεπτή σιλουέτα. Η εμφάνιση είναι ένας φανταστικός συνδυασμός αγωνιστικής μοτοσυκλέτας του Dakar της δεκαετίας του ’80 και σύγχρονης τεχνολογίας.

Motorrad Magazine MO - Germany

1. Triumph Speed Triple 1200RR

2. Yamaha XSR 900

3. Ducati DesertX

Μπαμ! Και παρουσίασαν αναπάντεχα το Speed triple 1200 RR. Ελάχιστοι δεν το ερωτεύτηκαν, που στη σύγχρονη εποχή του αχταρμά των social media είναι πρωτόγνωρο. Ο σχεδιασμός είναι υπέροχος και είμασταν από εκείνους που μας γοήτευσε αμέσως. Κι όσο περισσότερο το πλησιάζεις, τόσο πιο όμορφο γίνεται.

Ετικέτες

emoty

https://bit.ly/MOTO_680

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!