Fantic Motor σε κρίση – Σε κίνδυνο και η Minarelli

Παραπαίει ολόκληρος ο ιταλικός όμιλος επιχειρήσεων
Fantic Group in Crisis
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

8/8/2025

Μια ακόμη ιστορική μάρκα στον κόσμο των δύο τροχών αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες. Η Fantic Motor, με έδρα στο Βένετο της Ιταλίας, ανακοίνωσε την έναρξη μιας εξωδικαστικής διαδικασίας που επιτρέπει στις εταιρείες να διαπραγματευτούν με πιστωτές και ενδιαφερόμενους φορείς προκειμένου να αποφύγουν τη χρεοκοπία.

Η κρίση στη Fantic Motor δεν ήρθε ξαφνικά, καθώς τα οικονομικά προβλήματα είχαν αρχίσει να φαίνονται από το 2023. Το πρόβλημα αφορά ολόκληρο τον όμιλο, που περιλαμβάνει πέρα από τη Fantic και τη Motori Minarelli, καθώς και τη ποδηλατική Bottecchia Cicli, την οποία απέκτησε τον Ιούλιο του 2022.

Το 2021, η Fantic είχε κλείσει την έβδομη συνεχόμενη χρονιά ανάπτυξης, με κύκλο εργασιών άνω των 103 εκατομμυρίων ευρώ, σημειώνοντας αύξηση 95% σε σχέση με το 2020. Το 2022 όλα έδειχναν να βαίνουν καλώς, με τον τζίρο να φτάνει τα 127 εκατομμύρια ευρώ. Ωστόσο, η χρονιά αυτή στιγματίστηκε από ελλείψεις στην εφοδιαστική αλυσίδα, που περιόρισαν την περαιτέρω ανάπτυξη.

Το 2023, η κατάσταση επιδεινώθηκε αισθητά. Ο τζίρος έπεσε στα 113 εκατομμύρια ευρώ, ενώ τα χρέη προς τράπεζες και προμηθευτές ξεπέρασαν τα 137 εκατομμύρια ευρώ. Τα περιθώρια κέρδους εκμηδενίστηκαν, επηρεασμένα από αυξημένα λειτουργικά κόστη και ανεπαρκές δίκτυο διανομής. Όπως και στην περίπτωση της KTM, οι επενδύσεις στην ηλεκτροκίνηση δεν απέδωσαν.

Fantic Group in Crisis

Τα ηλεκτρικά ποδήλατα και τα e-scooters έμειναν στα ράφια αποθηκών ή απούλητα στις αντιπροσωπείες. Το 2023 πραγματοποιήθηκε και αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ύψους 30 εκατομμυρίων ευρώ. Παρ’ όλα αυτά, η κρίση συνεχίστηκε και μέσα στο 2024, με το πρώτο εξάμηνο να κλείνει με ζημίες 13 εκατομμυρίων ευρώ.

Αλλαγές στην ηγεσία

Στο τέλος του 2024, ο Maurizio Roman διαδέχθηκε τον αδερφό του Mariano Roman στην ηγεσία της εταιρείας, σε μια προσπάθεια αναδιοργάνωσης. Όμως, προβλήματα υγείας τον εμπόδισαν να υλοποιήσει το έργο του και έτσι ορίστηκαν δύο διευθύνοντες σύμβουλοι: ο Costantino Sambuy και ο Gianni Nardelotto.

Ο Sambuy διαθέτει πλούσια εμπειρία στον τομέα των δύο τροχών, έχοντας διατελέσει CEO της Peugeot Motorcycle και επικεφαλής Ασίας για τον Όμιλο Piaggio. Ο Nardelotto, από την άλλη, είναι Γενικός Διευθυντής της VeNetWork, ενός τοπικού συνασπισμού εταιρειών της ευρύτερης περιοχής του Βενετο, όπου συμμετέχει, μεταξύ άλλων, και η Fantic Motor.

Fantic Group in Crisis

“Με την ενεργοποίηση της διαπραγματευτικής επίλυσης κρίσης, εργαζόμαστε για την αποκατάσταση της οικονομικής ισορροπίας τους επόμενους μήνες και την υπέρβαση του δυσμενούς οικονομικού κλίματος”, δήλωσαν οι Sambuy και Nardelotto. Παράλληλα, προετοιμάζεται νέο βιομηχανικό σχέδιο, με στόχο τη βιωσιμότητα και τη μακροπρόθεσμη συνέχεια του ομίλου.

Αβεβαιότητα για την Minarelli

Όσον αφορά τη Minarelli, η κατάσταση παραμένει κρίσιμη. Η εταιρεία απασχολεί περίπου 200 εργαζόμενους που βρίσκονται σε αβεβαιότητα και  καθεστώς στήριξης της εταιρείας με μειωμένες απολαβές ή/και ωράρια. Παρά τις δυσκολίες, υπάρχει στήριξη από την συνεταιριστική τράπεζα της περιοχής Απέννινων Emil Banca.

“Δεν θέλουμε να μείνουμε θεατές. Αν μπορούμε να βοηθήσουμε, είμαστε διαθέσιμοι”, δήλωσε ο πρόεδρος της Emil Banca, Gian Luca Galletti. Η τράπεζα προσφέρει από προκαταβολές αποζημιώσεων, μέχρι στήριξη για αποπληρωμή προσωπικών χρεών, σχέδια επανένταξης στην εργασία και στήριξη για αυτοαπασχόληση στους εργαζόμενους της Minarelli.

Fantic Group in Crisis

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.