FIM - Οι αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης 2024

Αλλαγές σε Πρωταθλήματα και Κύπελλα της FIM, δημιουργία Διεθνούς Εφετείου, κ.α.
Γενική Συνέλευση FIM
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

10/12/2024

Στις 6 Δεκεμβρίου 2024, η FIM πραγματοποίησε τη γενική της συνέλευση για το 2024, στην Πάλμα (Μαγιόρκα, Ισπανία) παρουσία 95 Εθνικών Ομοσπονδιών (FMN), στο πλαίσιο μιας πλήρους εβδομάδας συνεδριάσεων. Εκεί συζητήθηκαν τα πλέον φλέγοντα ζητήματα στον χώρο των αθλημάτων μοτοσυκλέτας, και εγκρίθηκαν σημαντικές αποφάσεις για τη σεζόν του 2025.

Στην έκθεση του Προέδρου της FIM, έγινε μια επισκόπηση των κύριων αθλητικών και μη αθλητικών δραστηριοτήτων του 2024 μαζί με τις πρωτοβουλίες που ολοκληρώθηκαν για τον εορτασμό της 120ης επετείου της FIM, οι οποίες περιελάμβαναν την κατασκευή της νέας έδρας της FIM και την έναρξη της μετατροπής του πρώην κεντρικού γραφείου της FIM σε Μουσείο Αγωνιστικής Μοτοσυκλέτας που θα εγκαινιαστεί στις 6 Δεκεμβρίου 2025

Επιπλέον, ο Πρόεδρος αναφέρθηκε στις πειθαρχικές αλλαγές που συμφωνήθηκαν, όπως η δημιουργία του Διεθνούς Εφετείου (CAI) -το Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο (CAS) δεν θα εφαρμόζεται πλέον, εκτός από τις περιπτώσεις ντόπινγκ.

Στη συνάντηση εγκρίθηκαν οι εντάξεις του Κοσσυφοπεδίου (FMKS) και του Ουζμπεκιστάν (NAFKU), ανεβάζοντας σε 123 τον συνολικό αριθμό των Εθνικών Ομοσπονδιών.

Το μεγάλο ενδιαφέρον βρίσκεται στις αλλαγές που συμφωνήθηκαν για τα αθλήματα με μοτοσυκλέτα και τις διοργανώσεις της FIM.

Στη Συνέλευση παρουσιάστηκαν όλα τα αγωνίσματα με ιδιαίτερη έμφαση στην επιτυχία του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Γυναικών της FIM (WorldWCR), τις επερχόμενες αλλαγές στους κανονισμούς Superbike και MotoGP, την αναβάθμιση της σειράς Yamaha R3 bLU CrU σε Παγκόσμιο Κύπελλο FIM, τη δημιουργία του FIM Endurance World Trophy, τη μεταρρύθμιση του Trial - πιο σύντομο και πιο γρήγορο, τη δημιουργία του FIM Women's X-Trial Trophy το 2025, ενώ παρουσιάστηκαν οι ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες που θα αγωνίζονται μαζί με τις μοτοσυκλέτες με κινητήρα εσωτερικής καύσης στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα SuperEnduro, το Παγκόσμιο Κύπελλο Sand Races που αναβαθμίζεται σε επίπεδο Παγκόσμιου Πρωταθλήματος, καθώς και το Speedway SGP4 που γίνεται κατηγορία του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος SpeedwayGP. Παράλληλα, η ισχύς των αδειών των Παγκόσμιων Πρωταθλημάτων της FIM επεκτάθηκε στις ηπειρωτικές διοργανώσεις. Η Γενική Συνέλευση συμφώνησε για τη δημιουργία της Επιτροπής Κλασσικών Μοτοσυκλετών (CMC) το 2025. Τονίστηκαν προγράμματα και πρωτοβουλίες που σχετίζονται με την ασφάλεια και αναφέρθηκε η επιτυχία της πρώτης ιατρικής συνόδου κορυφής που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Συνεδρίου των Επιτροπών της FIM το 2024, καθώς και η νέα συνεργασία με τον Διεθνή Οργανισμό Δοκιμών (ITA).

Φωτογραφίες: FIM

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.