FIM - Ξεκινά το 2ο στάδιο του σετ προδιαγραφών της για κράνη μοτοσυκλέτας

Πιο αυστηρές δοκιμές και επέκταση και στα Off-Road κράνη
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

8/12/2022

Το πρόγραμμα FRHP (Fim Racing Homologation Program) έκανε το ντεμπούτο του το 2016, για να εξελίξει και να προτείνει το υψηλότερο επίπεδο προστασίας κρανών μοτοσυκλέτας για τα “ασφάλτινα” Πρωταθλήματα της FIM. Τώρα η FIM περνά στο 2ο στάδιο του προγράμματος, με αυστηρότερες προδιαγραφές ασφαλείας, που θα αφορούν για πρώτη φορά και τα Off-Road κράνη.

Το πρώτο κράνος που εγκρίθηκε από τη FIM για το MotoGP ανακοινώθηκε τον Ιούνιο του 2019, ενώ τον Ιανουάριο του 2020 οι εγκρίσεις συνεχίστηκαν και για τα υπόλοιπα “ασφάλτινα” Πρωταθλήματα της Ομοσπονδίας.

Μετά από 4 σεζόν εγκρίσεων, η FIM δηλώνει περήφανη για τα οφέλη του FRHPhe-01, αναφέροντας πως το πρόγραμμα αύξησε δραματικά το επίπεδο ασφαλείας των αναβατών της. Ένα πρόγραμμα που περιελάμβανε δοκιμές κρανών σε ατυχήματα χαμηλών, μεσαίων και υψηλών ταχυτήτων ευθείας πρόσκρουσης, σε ατυχήματα πλάγιας πρόσκρουσης και διείσδυσης, δίνοντας την έγκριση του σε 40 κράνη από 22 κατασκευαστές, που θα βρείτε ΕΔΩ.

Μέσα από τη στενή συνεργασία με τα ενδιαφερόμενα μέλη του προγράμματος και με το εγκεκριμένο εργαστήριο δοκιμών της FIM (Impact Laboratory στο Πανεπιστήμιο της Σαραγόσα), ξεκίνησε το 2ο στάδιο του προγράμματος (FRHPhe-02).

Το νέο στάδιο εστιάζει και στα Off-Road κράνη, με προδιαγραφές FIM για τα αθλήματα του Motocross, του Enduro, του Speedway και του Cross-Country.

Οι δοκιμές των κρανών για το δεύτερο στάδιο του προγράμματος FRHP της FIM σχεδιάστηκαν με τη συνεργασία των κατασκευαστών κρανών, ώστε να δημιουργηθεί ένα νέο σετ προδιαγραφών που θα ξεπερνά κατά πολύ όλα τα υπόλοιπα σετ της αγοράς (πχ. UN ECE 22.06, Snell M2020, JIS T8133), αλλά και τις το FRHPhe-01.

Οι αυστηρότερες προδιαγραφές του FRHPhe-02 θα περιλαμβάνουν νέες δοκιμές, νέες συγκρούσεις και θα έχουν υψηλότερες απαιτήσεις. Δοκιμές όπως συγκρούσεις με πλάγια αμόνια, δοκιμές εναντίον ημισφαιρικών αμονιών -για να μετρηθούν οι περιστροφικές δυνάμεις -θυμίζοντας τα πρότυπα Mips (Multi-directional Impact Protection System)-, δοκιμές γρήγορης αφαίρεσης μαξιλαριών κράνους, και εισαγωγή ενός Κριτηρίου Κατάγματος Κρανίου -Skull Fracture Criterion (SFC).

Η FIM σκοπεύει να συνεχίσει να αυξάνει τα επίπεδα ασφαλείας για τους αναβάτες της -και φυσικά για οποιονδήποτε άλλο αναβάτη, καθώς τα εγκεκριμένα κράνη της διατίθενται στο εμπόριο-, με το νέο σετ προδιαγραφών FRHPhe-02 να περνά στη φάση της “ισχυρής σύστασης” το 2025 και να γίνεται κατόπιν υποχρεωτικό από το 2026 για όλους τους αγωνιζόμενους της FIM -εκτός από τους αναβάτες Trial, Pedelecs, SSV και Streamliners.

Όπως με το FRHPhe-01, μια ετικέτα έγκρισης της FIM θα βρίσκεται ραμμένη στο λουράκι του κάθε κράνους που θα έχει πάρει τη σφραγίδα της Ομοσπονδίας.

Για περισσότερες λεπτομέρειες, επισκεφθείτε το site του FRHP, ΕΔΩ.

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.