Flat Track στην Ελλάδα: Εγκαίνια με A. Colton!

Μαθήματα και αγώνας με τον αμερικανό άσο!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

22/7/2017

Η πρώτη –μόνιμη- πίστα Flat Track στην Ελλάδα είναι γεγονός, όπως είχαμε προαναγγείλει, και χθες υποδέχθηκε τον Aaron Colton που παρέδωσε μία σειρά μαθημάτων και σήκωσε την σημαία για την εκκίνηση του πρώτου, άτυπου αγώνα! Χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς θα έπρεπε να περιμένουμε ακούγοντας πως είμαστε προσκεκλημένοι στην «Aaron Colton’s Flat Track Clinic» για την πρώτη «συνεδρία» μαζευτήκαμε στην πίστα όπου μας περίμενε η αψίδα της Red Bull και η τέντα της Yamaha. Ελπίδα της οργανωτικής ομάδας της Red Bull είναι να εμφυσήσει την αγάπη για το άθλημα αυτό στην Ελλάδα και να το δει να μεγαλώνει, με αυτοσχέδιες πίστες να ξεφυτρώνουν σε διάφορες γωνιές της χώρας. Ας προεξοφλήσουμε κάτι από τώρα: Φεύγοντας αργά εχθές το βράδυ από την πίστα, έπειτα από μερικές ώρες παίζοντας με τα μικρά TTR 125 της Yamaha, ένα είναι το μόνο σίγουρο: Το Flat Track είναι απόλυτα ιδανικό για τα δεδομένα της Ελλάδας και των συγκυριών που περνά, μοναδικά διασκεδαστικό και απόλυτα εθιστικό!

Με ένα ελαφρύ αεράκι να κάνει την παραμονή στον ήλιο ευχάριστη, νωρίς το απόγευμα, μαζευτήκαμε στις εγκαταστάσεις του Riding School, στο 32ο χλμ. Αθηνών - Λαμίας, όπου ο Aaron ήταν ήδη εκεί και μας περίμενε. Το MOTO είχε πολυπληθή ομάδα, εγώ και ο Μπάμπης Μέντης θα κρατούσαμε τις σημειώσεις από την παράδοση του μαθήματος του Aaron Colton, μέχρι ο εντουράς του περιοδικού, Κίμων Καράμπελας, ολοκληρώσει την φωτογράφιση που είχε ξεκινήσει από το πρωί και έρθει προετοιμασμένος, κατευθείαν από το βουνό. Καλεσμένοι για τα εγκαίνια ήταν αναβάτες από το enduro, Τρίγκας και Βαγγελάκος, αλλά και από τον χώρο της ταχύτητας είτε σαν θεατές, είτε σαν συμμετέχοντες.

Το Flat Track είναι απόλυτα ιδανικό για τα δεδομένα της Ελλάδας και των συγκυριών που περνά, μοναδικά διασκεδαστικό και απόλυτα εθιστικό!

Ο 26ος Aaron Colton ξεκίνησε με την θεωρία, δείχνοντας τις ιδανικές γραμμές στην πίστα και σημειώνοντας τις διαφορές με την προσέγγιση που δείχνει κάποιος με καταγωγή από τα superbike ή αντίστοιχα από το motocross. Στο Flat Track που πλαγιολισθαίνεις μπαίνοντας πολύ αργά στην στροφή, η θεωρεία λέει πως το εσωτερικό κερμπ το «χτυπάς» μονάχα στην έξοδο, σηκώνοντας την μοτοσυκλέτα σε μία διαγώνια πορεία στην μικρή ευθεία που μεσολαβεί, ώστε να επιταχύνεις το δυνατόν περισσότερο. Δείχνοντας έπειτα την στάση του σώματος, είχε έρθει η ώρα να περάσουμε σε μερικές ασκήσεις μέσα στην πίστα.

Με αχυρόμπαλες, κορύνες και κανονικά κερμπ η πρώτη πίστα στην Ελλάδα είναι όμορφα φτιαγμένη, σε μικρό μέγεθος, ιδανικό για να έχει κανείς την πρώτη του επαφή με το άθλημα. Η σύγκριση με τις πίστες που μπορεί κανείς να έχει παρακολουθήσει στο εξωτερικό ως θεατής, δεν την δικαιώνει, γιατί το σκεπτικό της είναι εκπαιδευτικό. Να ενώσει γρήγορα δύο στροφές, χωρίς να αναπτύσσονται εξωφρενικές ταχύτητες, ώστε ο κόσμος να μάθει διασκεδάζοντας με ασφάλεια. Δύο φαρδιές στροφές που πολύ σωστά δεν είναι απόλυτα όμοιες μεταξύ τους, με μικρές ευθείες στο ενδιάμεσο, οριοθετούν την πίστα που αποδείχτηκε εξίσου κατάλληλη για τα μικρά TTR της Yamaha, αλλά και το WR του Colton και τις υπόλοιπες μεγαλύτερου κυβισμού μοτοσυκλέτες που μπήκαν στο τέλος προσπαθώντας ανεπιτυχώς να οργώσουν το καλά στρωμένο αμμώδες χώμα!

Ο A. Colton δοκιμάζει το "The Slider" στην πίστα!

Έχοντας φέρει και το “The Slider” την ελληνική Flat Track μοτοσυκλέτα που κέρδισε φέτος στο Yamaha Yardbuilt, ο Colton δοκίμασε τα όρια της πίστας και με κάτι μεγαλύτερο, καθώς το “The Slider” προέρχεται από το XSR 700 και απέδειξε πως είναι ιδανικά φτιαγμένη για να διασκεδάζεις από τετράχρονο μικρό enduro 125, μέχρι… γνήσιο Flat Track  700 κυβικών!

Ανεβαίνουμε στις μοτοσυκλέτες όπου ο Colton μας δείχνει άλλη μία φορά την στάση του σώματος και περνάμε κατευθείαν στην πρώτη άσκηση, που είναι σλάλομ ανάμεσα στις κορύνες. Μέχρι εδώ είναι όλα εύκολα. Τα δύσκολα ξεκινάνε αμέσως μετά, γιατί πρέπει να κάνουμε «donuts» γύρω από τις κορύνες, και είναι δύσκολο για όποιον δεν έχει… αριστερό γόνατο! Εγώ συνειδητοποίησα εκείνη την ώρα το πρώτο «πρόβλημα» με αυτό το άθλημα. Κατά 90% σε όλο τον κόσμο, και κατά 100% στις ΗΠΑ, το Flat Track διεξάγεται πάντα αριστερόστροφα, πάντα το αριστερό πόδι είναι κάτω. Εκτός κι αν μιλάμε για αγώνα Flat Track TT που εκεί υπάρχει και μία δεξιά στροφή που οδηγεί σε άλμα. Όποιος λοιπόν έχει πρόβλημα συνδέσμων στο αριστερό, όπως κι εγώ κι ο Μπάμπης, αντιμετωπίζει μία δυσκολία, αλλά για αυτό έχουμε μαζί μας τον Κίμων, για να μας βγάλει ασπροπρόσωπους στον mini-αγώνα που θα ακολουθούσε.

Η τελευταία άσκηση με τον Colton, είναι να οδηγήσουμε πίσω του μονάχα με τρίτη στο κιβώτιο και χωρίς καθόλου φρένα. Οδηγώντας μία ταχύτητα επάνω, αναγκάζεσαι να ακολουθήσεις την ιδανική γραμμή γιατί αλλιώς δεν έχεις γκάζι να βγεις στην έξοδο, ενώ χωρίς φρένα στην είσοδο χρησιμοποιείς μονάχα το σώμα για να θέσεις την μοτοσυκλέτα σε πλαγιολίσθηση. Τοποθετώντας κορύνες που μας αναγκάζουν να έχουμε την γραμμή που έπρεπε και περπατώντας την πίστα μαζί του, ο Colton μας μεταδίδει βήμα-βήμα τα μικρά μυστικά του Flat Track! Έπειτα θα ερχόταν η ώρα που θα οδηγούσαμε ανά τριάδες με τις κορύνες στην πίστα να υποδεικνύουν τις γραμμές αλλά και μόνοι μας χωρίς πλέον περιορισμό στην επιλεγμένη ταχύτητα ή την χρήση του πίσω φρένου, μετατρέποντας ήδη τα μαθήματα Flat Track σε έναν διασκεδαστικό διαγωνισμό μεταξύ μας.

Ο Colton δείχνει στον Νότη Παπαπαύλου την στάση του σώματος:

Πριν ακόμα έρθει ο αγώνας στο τέλος της ημέρας, το συμπέρασμα ήταν ήδη πως μία παρέα με μικρές μοτοσυκλέτες όπως τα TTR, ή και παπιά ακόμα, μπορεί να διασκεδάσει με τις ώρες βγάζοντας απίστευτο γέλιο, μαζεύοντας υλικό για ατελείωτα πειράγματα και συζητήσεις. Δεν υπήρχε άνθρωπος, από τους συμμετέχοντες μέχρι τους θεατές, που να μην ήταν με χαραγμένο χαμόγελο, και πρώτος από όλους ο Colton:

Είσαστε πολύ αξιόλογο γκρουπ. Καλοί αναβάτες, ευχάριστοι τύποι. Το διασκεδάζω όπως κι εσείς!

Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, έπαιρνε την μοτοσυκλέτα του και μας χάριζε θέαμα στρίβοντας πολύ πιο γρήγορα από τον κάθε έναν, ενώ αργότερα μπήκε με την δική του WR450 πλαγιολισθαίνοντας με τριπλάσια ταχύτητα σε σύγκριση με τα μικρά TTR. Για εμάς βέβαια στο MOTO, η γνωριμία μας με τον Colton είχε ξεκινήσει νωρίτερα, μόλις ο Πέτρος Χατζηροδέλης, έφερε το “The Slider” στην τέντα της Yamaha. Ο Colton ήρθε μόνος του προς τα εμάς αναφωνώντας «να ένα πραγματικό Flat Track»! Όχι μόνο του άρεσε, αλλά βρήκε πολύ σωστή την επιλογή τροχών και μάλιστα την μάντεψε κιόλας αναγνωρίζοντας ότι προέρχεται από το Super Tenere. Έχοντας την εμπειρία του Wheels and Waves, ξέραμε πολύ καλά ότι το “The Slider” μαγνητίζει τα βλέμματα, κι αυτό που θέλαμε ήταν να μας πει την γνώμη του για τις ικανότητές του στην πράξη. Περιμέναμε λοιπόν να ολοκληρωθούν τα μαθήματα κι όσο οι υπόλοιποι γεύονταν την φιλοξενία της Red Bull –κυριολεκτικά- ο Colton πήρε το “The Slider” για μία βόλτα. Έπαθε το ίδιο με τον Mamola… δεν κατέβαινε αν δεν τελείωνε η βενζίνη! Αν δεν πίεζε ο χρόνος θα ήταν εκεί μέχρι να αδειάσει το ρεζερβουάρ!

«Ήθελα να πάω σιγά και προσεκτικά γιατί είναι μοναδικό, αλλά αυτό το μηχανάκι πάει τέλεια στην πίστα. Τεράστια ασφάλεια και εξαιρετική δύναμη!»

Μετά από την επιβεβαίωση του Colton για το “The Slider”, μονάχα μία επικράτηση του Κίμων στον άτυπο αγώνα που θα ξεκινούσε αμέσως μετά, θα μπορούσε να επαναφέρει το ενδιαφέρον μας πίσω στα τεκταινόμενα. Ως ο εντουράς του περιοδικού πήρε μέρος στον αγώνα, σε ένα σκέλος που πυροδότησε τον ανταγωνισμό αφού ήταν μονομαχία ανάμεσα σε Τρίγγα, Βαγγελάκο και... Καράμπελα! Ο Τρίγγας  θα επικρατούσε άνετα, αλλά αποφάσισε να παραχωρήσει την θέση του και να συνεχίσει ως θεατής, με τον Βαγγελάκο να στέφεται νικητής της βραδιάς.

 

Με μοτοσυκλέτες που ούτε που θα σου περνούσε από το μυαλό ότι θα διασκεδάζεις για ώρες, σε μία πίστα που δεν απαιτεί τεράστια έξοδα, και με εξοπλισμό που έχει ο καθένας, το Flat Track μας έδειξε στην πράξη πόσο διασκεδαστικό και εκπαιδευτικό μπορεί να γίνει! Οι junior της παρέας Περιστεράς, Φουρθιώτης και Παπαπαύλου έδειξαν πόσο εκπαιδευτικό μπορεί να είναι το Flat Track για τους νέους αναβάτες. Ο Περιστεράς ήταν εξαιρετικά γρήγορος και ο Νότης Παπαπαύλου επέδειξε μαχητικότητα που ξεπερνούσε την κατηγορία του κοντράροντας τους εντουράδες της παρέας.

μάχες μέχρι αργά την νύκτα:

Το μοναδικό πράγμα που έχει κάνει ο Colton από πλευράς εξοπλισμού, είναι να τοποθετήσει μία λεία σόλα στην αριστερή του μπότα. Η δεξιά είναι ατόφια. Χρησιμοποιεί μπότες για trial, καθώς είναι λιγότερο σκληρές από το enduro και δεν χρειάζεται τον ίδιο βαθμό προστασίας, στις χωρίς πέτρες πίστες. Η διαφορά με την λεία σόλα είναι τεράστια και για αυτό έδινε την αριστερή του μπότα στο τέλος της βραδιάς, μαζί με την μοτοσυκλέτα του, ώστε να αντιληφθούν όλοι πως είναι να πλαγιολισθαίνεις με ταχύτητα! Άραγε πόσο πιο προσγειωμένος μπορεί να είναι ένας αθλητής σαν τον Colton;

Τα εγκαίνια της πρώτης –μόνιμης- πίστας στην Ελλάδα, όπως και ο άτυπος αγώνας, ήταν μία εξαιρετική εμπειρία που όλοι διασκέδασαν και την χάρηκαν εξίσου! Ακόμα κι αν δεν την επισκεφτείτε, χρησιμοποιήστε το παράδειγμα αυτό ως έμπνευση: Μία κυκλική διαδρομή με πατημένο χώμα, που μπορεί να διαμορφωθεί χωρίς πολλά μηχανήματα. Σέρνοντας μία εξέδρα με παλέτες και ανθρώπους για βάρος ας πούμε, όπως ήδη δοκίμασαν και στις εγκαταστάσεις του Riding School αφού δημιούργησαν την πίστα! Αυτό που υπογράφουμε είναι το εξής: Θα το διασκεδάσετε απίστευτα, όπως κι εμείς!

 

Ομάδα του MOTO με τον Aaron Colton: Μπάμπης Μέντης, Θάνος Αμβ. Φελούκας, Κίμων Καράμπελας
 
 

 

Ο Colton με τον Σάκη Συνιώρη:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Δείτε περισσότερες φωτογραφίες από το πρώτο ελληνικό Flat Track!

Διαμαρτυρία από τους μοτοσυκλετιστές - διασώστες του ΕΚΑΒ: Κόβουν εδαφική κάλυψη και τους βάζουν σε ζεύγη!

Οι υπεύθυνοι παίρνουν αποφάσεις που φέρνουν αναστάτωση στο προσωπικό
1
Από τον

Παύλο Καρατζά

29/1/2026

Μία ξαφνική απόφαση ζητά από τους μοτοσυκλετιστές - διασώστες του ΕΚΑΒ να κινούνται σε ζεύγη μόνο στην Αθήνα, βασιζόμενη σε αστείες προφάσεις και χωρίς προηγούμενη συζήτηση με τους ίδιους τους εργαζόμενους!

Οι λόγοι που επικαλούνται οι υπεύθυνοι είναι πως πρόκειται για θέμα ασφαλείας των αναβατών-διασωστών. Το πρόβλημα είναι πως δεν διπλασιάζουν τον αριθμό των διασωστών αλλά κόβουν τις περιοχές που αυτοί καλύπτουν και έπειτα φτιάχνουν ένα δαιδαλώδες δίκτυο κανόνων σε περίπτωση αδειών ή πολλαπλών περιστατικών, φορτώνοντας όχι μόνο με ευθύνη αλλά και με ηθικά διλήμματα το κέντρο αποφάσεων!

Οι ίδιοι οι διασώστες διαμαρτύρονται για αυτές τις αλλαγές, λέγοντας πως τις εμπνεύστηκαν δίχως να τους έχουν ρωτήσει ή να έχει γίνει καταγραφή των αναγκών. Όπως τονίζουν και οι ίδιοι ζήτημα ασφαλείας υπάρχει και όταν οδηγούν δύο διασώστες ο ένας πίσω από τον άλλο χωρίς να έχει γίνει διαχωρισμός στα ζεύγη με βάση τον ρυθμό που κινούνται οι αναβάτες και να έχει προηγηθεί φυσικά και η κατάλληλη εκπαίδευση. Ζήτημα ασφάλειας τονίζουν πως είναι και το να αλληλοκαλύπτονται οι σειρήνες οδηγώντας ανάμεσα στους στοίχους των αυτοκινήτων, ενώ τρέχουν να καλύψουν τα μισά περιστατικά από αυτό που κάνουν τώρα.

Μάλιστα, το νέο αυτό πρωτόκολλο θα ακολουθείται μόνο στην Αττική, όμως όχι κατά τους καλοκαιρινούς μήνες – που θα παίρνει άδειες το προσωπικό, ενώ ο τηλεφωνητής – συντονιστής θα μπορεί να αποφασίζει αν μπορούν να κινηθούν οι διασώστες και μόνοι τους κατά περίπτωση. Δηλαδή, η απόφαση πάρθηκε για θέματα ασφαλείας αναγνωρίζοντας χωρίς να αναφέρεται πως αυτά τα θέματα είναι εποχιακά και υφίστανται μόνο στην Αττική!

Πρόσφατα είχαμε τον θανατηφόρο τραυματισμό ενός μοτοσυκλετιστή - διασώστη με τις συνθήκες του δυστυχήματος να περιγράφουν ξεκάθαρα πως με τον τρόπο που έγινε το τρακάρισμα με τον ηλικιωμένο οδηγό του αυτοκινήτου που έκοψε κάθετα μία λεωφόρο με δύο ρεύματα κυκλοφορίας, ενδεχομένως να είχαμε και δεύτερο θύμα αν κινούνταν ανά ζεύγη οι διασώστες! Κι αυτό γιατί δεν υπήρχε χρόνος αντίδρασης στην συγκεκριμένη περίπτωση, οπότε ακόμη και 30-40 μέτρα απόσταση να είχαν μεταξύ τους, ένα μεγάλο νούμερο μέσα στην πόλη, πάλι δεν θα υπήρχε αρκετός χρόνος αντίδρασης για τον δεύτερο!

Στην προκειμένη περίπτωση οι διασώστες εκφράζουν την κοινή λογική, που όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας πάει περίπατο, υποβαθμίζοντας ένα κρίσιμο τομέα του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ενώ φαίνεται πως οι υπεύθυνοι ανοίγουν έτσι την πόρτα στους ιδιώτες και στον τομέα αυτόν. Ας δούμε όμως και τι λένε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι:

EKAV_MOTOMAG

Η Δημοσίευση από την πλευρά των μοτοσυκλετιστών-διασωστών:

“Πώς να διαλύσετε την «αιχμή του δόρατος» του ΕΚΑΒ από την άνεση του γραφείου σας

Αν κάτι λειτουργεί σωστά στο ΕΚΑΒ, αυτό είναι το τμήμα των μηχανών άμεσης επέμβασης. Ή μάλλον λειτουργούσε σωστά, γιατί βρήκαμε τον τρόπο να το σαμποτάρουμε εκ των έσω.

Οι μηχανές του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, δεν είναι απλώς ένα ακόμη εργαλείο. Είναι, κατά γενική ομολογία, η αιχμή του δόρατος. Λειτουργώντας κατά μόνας (ένας διασώστης με μία μηχανή), καλύπτουν πολλούς τομείς, φτάνουν πρώτες, αποσυμφορούν το σύστημα, σώζουν χρόνο — και ο χρόνος στην επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα είναι ζωή.

Αν κάτι λειτουργεί καλά, τι κάνεις; Το ενισχύεις; Διευκολύνεις τη λειτουργία του;

Στην Ελλάδα, του κόβεις τα πόδια!

Εν μία νυκτί αποφασίστηκε οι μηχανές να κινούνται πλέον ως ζεύγη. Δύο μηχανές για ένα περιστατικό. Γιατί; Γιατί έτσι λέει ένα «πρωτόκολλο» που εμπνεύστηκαν άνθρωποι μέσα από τα γραφεία τους. Έτσι αποφάσισαν να μειώσουν στο μισό τη δυναμική του τμήματος των μηχανών του ΕΚΑΒ, αλλά και να δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα σε ένα τμήμα που δούλευε «ρολόι». Το οξύμωρο είναι ότι κανείς δεν έχει δει ή αναγνώσει αυτό το «πρωτόκολλο», που μάλλον κινείται στη σφαίρα της φαντασίας αυτών που το εμπνεύστηκαν.

Αυτά όλα ισχύουν για τις μηχανές του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, καθώς το «φανταστικό» αυτό πρωτόκολλο δεν θα εφαρμοστεί στη Θεσσαλονίκη και στα υπόλοιπα μέρη της Ελλάδας όπου υπάρχουν μηχανές. Άλλο ΕΚΑΒ στην Αθήνα και άλλο στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Πάμε να δούμε τι σημαίνουν αυτές οι αποφάσεις πρακτικά.

Αν οι μηχανές του ΕΚΑΒ κάλυπταν 14 τομείς, τώρα θα καλύπτουν τους μισούς ή και λιγότερους. Οι μισοί τομείς θα έχουν δύο μηχανές-διασώστες και οι άλλοι μισοί κανέναν. «Καλύτερα ένας παρά κανένας», θα έλεγε κάποιος, αλλά αυτά μάλλον είναι ψιλά γράμματα.

Ας μιλήσουμε όμως και για την ασφάλεια, ένα θέμα που καίει πραγματικά τους διασώστες των μοτοσυκλετών. Όταν δύο μηχανές του ΕΚΑΒ κινούνται με φάρους και σειρήνες, ο μέσος οδηγός στην Αθήνα αντιλαμβάνεται την πρώτη. Μόλις αυτή περάσει, θεωρεί ότι ο δρόμος είναι ελεύθερος. Το δεύτερο δίκυκλο, που ακολουθεί με τις δικές του σειρήνες να «χάνονται» μέσα στον θόρυβο της πρώτης, είναι ένας κινούμενος στόχος. Οι διασώστες δεν είναι απλώς εκτεθειμένοι στον δρόμο· είναι πλέον θύματα ενός πειράματος που αγνοεί τους βασικούς νόμους της κυκλοφοριακής ψυχολογίας.

Πάμε τώρα και στο οξύμωρο του πρωτοκόλλου «λάστιχο».

Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Αυτοί που έλαβαν την απόφαση ισχυρίζονται ότι οι μηχανές πρέπει να είναι διπλές για να εφαρμόζουν καλύτερα το πρωτόκολλο πρώτων βοηθειών. Η απόφασή τους, όμως, προβλέπει ότι αν ο ασυρματιστής κρίνει πως πρέπει να κινηθούν κατά μόνας για κάποια περιστατικά, ή αν είναι καλοκαίρι και οι άδειες πιέζουν, τότε το πρωτόκολλο... θα κάνει φτερά! Οι μηχανές θα «σπάνε» και θα πηγαίνει μία σε κάθε περιστατικό. Πώς θα κρίνει ο ασυρματιστής ποιο περιστατικό θα διαχειριστεί μία μηχανή και ποιο δύο; Θα μετακυλιστεί η ευθύνη στους ασυρματιστές; Δεν έχουν ήδη αρκετές ΕΔΕ;

Επίσης, τον Ιούλιο στην Αθήνα των εκατομμυρίων τουριστών, η ασφάλεια και το πρωτόκολλο είναι δευτερεύοντα μπροστά στις άδειες; Αν ένας διασώστης μπορεί να σώσει μια ζωή μόνος του τον Αύγουστο, γιατί είναι «ανεπαρκής» τον Ιανουάριο; Ή το πρωτόκολλο είναι σοβαρό και απαράβατο, ή είναι απλώς μια φούσκα που θα σκάσει πάνω μας.

Πάμε, λοιπόν, και στην πλάνη των «δύο ατόμων» και του πρωτοκόλλου.

Αν το επιχείρημα είναι ότι δύο άτομα κάνουν καλύτερη δουλειά στο πεδίο, τότε ας κοιτάξουμε τα ασθενοφόρα. Εκεί το πλήρωμα είναι δύο άτομα. Όταν ο ένας οδηγεί προς το νοσοκομείο, ο άλλος μένει μόνος πίσω με τον ασθενή και παρέχει τις πρώτες βοήθειες. Με τη λογική της «διπλής μηχανής», θα έπρεπε τα ασθενοφόρα να έχουν τρία άτομα πλήρωμα για να τηρείται το πρωτόκολλο κατά τη μεταφορά: δύο πίσω στην καμπίνα και ένας να οδηγεί. Αλλά εκεί επικρατεί σιωπή. Εκεί ο ένας διασώστης αρκεί. Στις μηχανές όμως, όπου το ζητούμενο είναι η ταχύτητα και η διασπορά, προτιμάμε να δεσμεύουμε δύο μηχανές στο ίδιο σημείο, αφήνοντας άλλους τομείς ακάλυπτους.

Το απολύτως οξύμωρο, βέβαια, είναι ότι αυτό το πρωτόκολλο κανείς δεν γνωρίζει ποιο είναι, γιατί επί της ουσίας δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει καμία αιτιολόγηση και κανένα επίσημο έγγραφο που να αναλύει το σκεπτικό.

Οι πρωταγωνιστές στο περιθώριο;

Το πιο εξοργιστικό; Κανείς δεν ρώτησε τους ίδιους τους διασώστες των μηχανών· τους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά στον δρόμο, που γνωρίζουν την κίνηση, τους κινδύνους και τις πραγματικές συνθήκες. Αυτούς που ζουν τη δουλειά και δεν τη διαβάζουν σε υπηρεσιακά σημειώματα. Η απόφαση πάρθηκε ερήμην τους.

Αντί να ενισχύσουν τον Τομέα Μοτοσυκλετών, επιλέγουν να τον «ευνουχίσουν» επιχειρησιακά. Μετατρέπουν ένα ευέλικτο σώμα ταχείας ανταπόκρισης σε μια δυσκίνητη δομή, αυξάνοντας τον κίνδυνο ατυχήματος και μειώνοντας την αποτελεσματικότητα.

Για να μην υπάρχουν απορίες σχετικά με τη θέση των διασωστών (όχι πως τους ζητήθηκε), αυτή είναι συντριπτικά κατά του μέτρου των δύο μηχανών. Λέτε αυτοί να μην ξέρουν και να γνωρίζετε εσείς, από τα γραφεία σας, καλύτερα τη λειτουργία του τμήματος;

Η «ασφάλεια» δεν επιβάλλεται με φανταστικά πρωτόκολλα και αποφάσεις γραφείου που δημιουργούν νέους κινδύνους. Η ασφάλεια και η επιτυχία κερδίζονται στον δρόμο. Και στον δρόμο, αυτή τη στιγμή, το μόνο που καταφέρατε είναι να βάλετε τρικλοποδιά σε αυτούς που τρέχουν για να προλάβουν να σώσουν όσους πιο πολλούς μπορούν.”