Forum Wars Vol. 1

Έχουν τα V2 περισσότερη ροπή;
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

5/1/2017

Ένα από τα αγαπημένα θέματα που χρησιμοποιούν ως αφορμή οι οπαδοί των τετρακύλινδρων και δικύλινδρων κινητήρων για να τσακωθούν μεταξύ τους, είναι το κατά πόσο ένα δικύλινδρος κινητήρας (ίδιων κυβικών και ίδιας τεχνολογίας) έχει ή δεν έχει περισσότερη ροπή από έναν τετρακύλινδρο. Φυσικά κανείς ποτέ δεν έχει καταφέρει να δώσει μια σωστή απάντηση στο ερώτημα για τους απλούς λόγους:

Πρώτον: Το ερώτημα βασίζεται σε λάθος διατύπωση της έννοιας της ροπής

Το κακό ξεκίνησε την εποχή που δυναμόμετρα είχαν μόνο τα εργοστάσια και ο υπόλοιπος κόσμος έβγαζε τα συμπεράσματά του για την απόδοση των κινητήρων βασιζόμενος στα στοιχεία που ανακοίνωναν οι εταιρείες και στην αίσθηση από την οδήγηση της μοτοσυκλέτας. Αυτό είχε δύο τρωτά σημεία: Από την μια μεριά τα εργοστάσια ανακοίνωναν συνήθως ψευδή στοιχεία και από την άλλη μεριά ο αναβάτης νόμιζε ότι η αμεσότητα στην απόκριση του γκαζιού οφείλεται στη ροπή του κινητήρα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η κόντρα μεταξύ του πρώτου Honda CB 750 και της πρώτης Ducati 750 SS, όπου βάσει των εργοστασιακών στοιχείων έπρεπε το CB 750 να είναι ελαφρώς ταχύτερο σε όλες τις μετρήσεις επιδόσεων (από στάση, τελική ταχύτητα και ρεπρίζ) κάτι όμως που δεν συνέβαινε στην πραγματικότητα.

Ο λόγος φυσικά ήταν ότι το CB 750 δεν έβγαζε ποτέ τα άλογα και την ροπή που ανακοίνωνε η Honda, ενώ τα στοιχεία της Ducati ήταν πιο κοντά στην πραγματικότητα. Οι επόμενες γενιές τετρακύλινδρων κινητήρων βελτίωσαν πολύ την απόδοσή τους, ξεπερνώντας σε ιπποδύναμη και ροπή τους αντίστοιχους δικύλινδρους κινητήρες, όμως και πάλι όποιος οδηγούσε μια δικύλινδρη μοτοσυκλέτα έλεγε ότι έχει περισσότερη ροπή από μια αντίστοιχη τετρακύλινδρη. Γιατί; Μα φυσικά γιατί πλέον είχε ταυτιστεί στο μυαλό όλων ότι η ΑΠΟΚΡΙΣΗ στο άνοιγμα του γκαζιού είναι η ΡΟΠΗ ενός κινητήρα. Με αυτή την εντελώς λάθος βάση, συνεχίζεται ο πόλεμος των οπαδών στα forum ακόμα και σήμερα.  

 

Δεύτερον: Για την σύγκριση χρησιμοποιούνται λάθος δυναμομετρήσεις

Όταν πλέον τα δυναμόμετρα έγιναν αρκετά φτηνά για να μπορεί να τα αγοράσει ένα συνοικιακό συνεργείο, όλοι πίστεψαν ότι θα είναι εύκολο να μάθουμε την αλήθεια και αν όντως οι δικύλινδροι κινητήρες έχουν περισσότεροι ροπή από τους αντίστοιχης τεχνολογίας και κυβισμού τετρακύλινδρους. Αμ, δε! Το μόνο που έγινε τελικά είναι να προστεθούν στην κουβέντα χιλιάδες διαγράμματα και ακατανόητες μαθηματικές εξισώσεις που δεν χρησιμεύουν σε τίποτα. Ο λόγος είναι ότι η διαδικασία των δυναμομετρήσεων που χρησιμοποιούνται δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που κάνει ο αναβάτης οδηγώντας την μοτοσυκλέτα του.

Πάνω στο δυναμόμετρο ανοίγεις τέρμα το γκάζι από τις 1800-2500 στροφές και το κρατάς χουφτωμένο μέχρι τον κόφτη. Αντιθέτως, στο δρόμο έχεις είτε κλειστό, είτε μισο-ανοιγμένο το γκάζι μεταξύ 3000-6000 στροφές και ξαφνικά το ανοίγεις τέρμα. Ένας δικύλινδρος κινητήρας είναι απόλυτα φυσιολογικό να αντιδράσει πιο άμεσα στο απότομο άνοιγμα του γκαζιού από έναν τετρακύλινδρο, με αποτέλεσμα ο αναβάτης να νομίζει ότι αυτό οφείλεται στην ροπή, ενώ στην πραγματικότητα οφείλεται στην αποτελεσματικότερη καύση του μεγαλύτερου θαλάμου καύσης ενός δικύλινδρου (επιπλέον έχει συνήθως και μεγαλύτερες βαλβίδες και μεγαλύτερη διαδρομή και αναλογικά μικρότερης διαμέτρου καρμπιρατέρ/ψεκασμό) όταν εισέρχεται ξαφνικά μια υπερβολική ποσότητα μείγματος.

Το καλύτερο παράδειγμα για να καταλάβουμε ότι το θέμα του τσακωμού δεν πρέπει να είναι η ροπή, αλλά το κατά πόσο μπορούν οι δικύλινδροι να “κάψουν” αποτελεσματικότερα την ξαφνική εισροή υπερβολικής ποσότητας μείγματος από το απότομο άνοιγμα του γκαζιού, είναι να συγκρίνουμε δύο ίδιους τετρακύλινδρους κινητήρες με διαφορετικού μεγέθους καρμπιρατέρ/ψεκασμό.

Όπως ας πούμε τον κινητήρα του CBR 400 RR και του CB 400. Το γυμνό CB 400, λόγω των μικρότερων καρμπιρατέρ είχε αρκετά πιο “γεμάτη αίσθηση” στις χαμηλές και μεσαίες στροφές από το supersport CBR 400 RR παρά το γεγονός ότι έβγαζε λιγότερη ροπή και φυσικά πολύ λιγότερη δύναμη πάνω στο δυναμόμετρο, στις ίδιες ακριβώς στροφές.

Όμως η απολύτως καλύτερη απόδειξη για να καταλάβουμε ότι όλο το θέμα είναι στην απόκριση του γκαζιού και όχι στη ροπή, είναι να οδηγήσεις μια μοτοσυκλέτα με ψεκασμό ride by wire και απλώς να αλλάξεις την ρύθμιση του ψεκασμού. Για παράδειγμα, το ΜΤ-09 εμφανίζει ακριβώς την ίδια καμπύλη ροπής και ιπποδύναμής, τόσο στο Mode STD, όσο και στο Mode A. Απόλυτα λογικό, αφού η δυναμομέτρηση έγινε ανοίγοντας το γκάζι τέρμα από το ρελαντί. Όμως οδηγώντας το δρόμο, με το Mode A το MT-09 σου φεύγει από τα χέρια στο παραμικρό άνοιγμα του γκαζιού (πω, πω ροπή!!! Θα λέγανε οι πατεράδες μας) ενώ στο Mode STD η επιτάχυνση έρχεται πιο ομαλά (τι έγινε ρε παιδιά! Πού πήγε η ροπή που βλέπω στο διάγραμμα;).

Ο μόνος τρόπος για να σου δείξει το δυναμόμετρο αυτό που νιώθεις οδηγώντας στο δρόμο, είναι απλώς να κλείσεις το γκάζι στις 4000-6000 στροφές και να το ανοίξεις απότομα τέρμα. Μετά μπορείς να μετρήσεις τον χρόνο που χρειάστηκε ο κινητήρας να ανεβάσει στις πρώτες 500 στροφές (δηλαδή πόσο χρόνο του πήρε από τέρμα κλειστό γκάζι π.χ. στις 4000 για να πάει από τις 4500). Συνήθως ένας δικύλινδρος πετυχαίνει καλύτερους χρόνους από έναν τετρακύλινδρο στο μεσαίο φάσμα στροφών.

 

Τρίτον: Με το θέμα ασχολούνται οπαδοί

Ένα άλλο γεγονός που καθιέρωσε την κόντρα μεταξύ δικύλινδρων και τετρακύλινδρων, έχει να κάνει με το γεγονός ότι για πολλά χρόνια οι τετρακύλινδροι κινητήρες ήταν κυρίως ιαπωνικής προέλευσης και οι δικύλινδροι ευρωπαϊκης. Έτσι η κόντρα μεταξύ “γιαπωνέζων” και “ευρωπαίων” τροφοδοτούσε διαρκώς τους τσακωμούς.

Το οπαδιλίκι έχει την πλάκα του αλλά όταν αρχίσει και γίνεται φανατισμός καταντάει αηδία. Ειδικά τα τελευταία χρόνια με την ανωνυμία που προσφέρει το διαδίκτυο, η κατάσταση έχει αρχίσει να γίνεται έως χυδαία. Όποιος κατάφερε να πάρει με 3000 δόσεις μια μοτοσυκλέτα των 20.000 ευρώ νομίζει ότι έγινε ο super παντογνώστης-μοτοσυκλετιστής και όποιος προσπέρασε έναν κουλό σε τοπικό track day της άνω Καστανιάς νομίζει ότι έγινε ο Rossi. Η αλήθεια είναι ότι κανείς μας δεν τα ξέρει όλα, όλοι κάνουμε λάθη, οι θεωρίες είναι για να ανατρέπονται και το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή είναι η χαρά να ανακαλύπτεις καινούρια πράγματα. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ με ΥΠΕΡΟΧΑ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΙΣΤΙΚΑ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ!

Ducati Expedition Masters 2026: Ταξιδεύοντας σε Ευρώπη και Αμερική

Με διαδρομές εντός και εκτός δρόμου στα ομορφότερα τοπία του πλανήτη
Ducati Expedititon Masters 2026
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

9/2/2026

Η Ducati ανακοίνωσε το πρόγραμμα Expedition Masters 2026, ένα ημερολόγιο οργανωμένων μοτοσυκλετιστικών ταξιδιών σε Ιταλία, Ισλανδία και Βόρεια Αμερική, με Multistrada και DesertX, για αναβάτες που θέλουν να γνωρίσουν τον κόσμο πάνω σε δύο τροχούς.

Η σειρά Expedition Masters εντάσσεται στο πρόγραμμα Ducati Riding Experience Travel Adventures 2026 και υλοποιείται σε συνεργασία με τη Dainese, την AGV και την Pirelli. Οι συμμετέχοντες κινούνται σε επιλεγμένες διαδρομές με υποστήριξη εκπαιδευτών, τεχνική υποστήριξη και οργανωμένη φιλοξενία, σε ασφάλτινες όσο και σε χωμάτινες αποστολές.

Ιταλία - Grand Tour για τα 100 χρόνια της Ducati

6-13 Ιουλίου 2026, περίπου 1.800 km

Η πρώτη αποστολή είναι αφιερωμένη στα 100 χρόνια της Ducati και διατρέχει την Ιταλία σε οκτώ ημέρες. Ξεκινά από το Misano, στο πλαίσιο του World Ducati Week και περνά από τη γραφική Βενετία, την πόλη-στολίδι των Δολομιτών Cortina d'Ampezzo, τα αλπικά περάσματα Stelvio και Pordoi, τη Λίμνη Garda, τις πόλεις Βερόνα και Μάντοβα για να καταλήξει στο Μουσείο Ducati στο Borgo Panigale στη Μπολόνια.

Οι συμμετέχοντες θα οδηγήσουν Multistrada V2 S, V4 S και V4 Rally σε ένα καθαρά ασφάλτινο ταξίδι.

Ducati Expedititon Masters 2026

Ισλανδία - DesertX σε ηφαίστεια και μαύρες ερήμους

18-24 Ιουλίου, 25-31 Ιουλίου και 2-8 Αυγούστου 2026, περίπου 1.500 km

Η πιο “σκληρή” αποστολή του προγράμματος γίνεται στην Ισλανδία και συνδυάζει άσφαλτο και εκτός δρόμου περιηγήσεις. Η διαδρομή περνά από ηφαίστεια, παγετώνες και εκτάσεις μαύρης λάβας, με τη Ducati DesertX να είναι το μοναδικό μοντέλο της αποστολής.

Απαιτείται εμπειρία και εξοικείωση με την εκτός δρόμου οδήγηση, ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια θα υπάρχουν έμπειροι εκπαιδευτές που θα διασφαλίζουν καθοδήγηση και ομαλή διεξαγωγή του ταξιδιού.

Ducati Expedititon Masters 2026

ΗΠΑ – Στα εθνικά πάρκα Sequoia, Yellowstone και Yosemite

Σεπτέμβριος 2026, περίπου 4.800 km

Ένα μεγάλο ταξίδι με Multistrada, που ξεκινά και τελειώνει στο San Fransisco. Η διαδρομή έχει εξαιρετικό φυσιολατρικό ενδιαφέρον καθώς διασχίζει μερικά από τα εντυπωσιακότερα εθνικά πάρκα των ΗΠΑ, περνώντας περνά από Sequoia, Yosemite, Yellowstone, Utah, Idaho, Nevada, Wyoming, Montana και Oregon, πριν επιστρέψει στην California μέσω της Pacific Coast Highway 1 και της εμβληματικής γέφυρας Golden Gate.

Ducati Expedititon Masters 2026

Ιταλία - Από τον Futa Pass μέχρι τις ακτές του Αμάλφι

10-17 Οκτωβρίου 2026, περίπου 1.800 km

Το δεύτερο ιταλικό ταξίδι, αυτή τη φορά ξεκινά από το Μουσείο Ducati και κατευθύνεται νότια. Περιλαμβάνει τα ορεινά περάσματα Futa και Raticosa, περνώντας από Φλωρεντία, Σιένα, Ρώμη και καταλήγοντας στις διάσημες Ακτές του Αμάλφι. Οι συμμετέχοντες θα οδηγούν Multistrada V2 και V4.

Ducati Expedititon Masters 2026

Κάθε Expedition Masters περιλαμβάνει μοτοσυκλέτα της Ducati, πλοηγούς και εκπαιδευτές, τεχνική υποστήριξη, διαμονή, βίντεο και φωτογραφική κάλυψη

Ducati Expedititon Masters 2026

Ο εξοπλισμός παρέχεται από τις Dainese και AGV, ενώ τα ελαστικά είναι Pirelli Scorpion Trail II ή Rally, ανάλογα με τη διαδρομή.

Ducati Expedititon Masters 2026

Οι ημερομηνίες και οι εγγραφές για όλα τα ταξίδια του Expedition Masters 2026 είναι διαθέσιμες στο ducati.com, στην ενότητα των ταξιδιών DRE.

Ducati Expedititon Masters 2026